บทที่ 211 อย่าเข้าไปก่อกวน

เซทท์พูด “เหมือนกับหน้าตาการนอนของพี่นานาเมื่อก่อนเลย”

“นั้นสิ เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้สึกว่าเด็กมีอะไรดี ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองมีลูกคนหนึ่งก็ไม่เลว” พลยิ้มแล้วยืนเดินออกจากห้อง

เซทท์ตามหลังของเขาแล้วปิดประตูเบาๆ เอาเบียร์ออกมาจากตู้เย็นสองกระป๋อง แล้วโยนให้พลหนึ่งกระป๋อง

พลรับไว้ได้ เปิดแล้วถามว่า “มีนาวันนี้มีเรื่องอะไรทำไมอยู่ๆถึงมาไม่ได้?”

“อดีตสามีของเธอทำการผ่าตัด เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล”

พลดื่มเบียร์แล้วตอบรับทีหนึ่ง

เซทท์ไม่เข้าใจว่าเขาคิดยังไง ถาม “พี่พล ตอนนี้พี่มีนาก็หย่าแล้ว พี่เองก็โสดด้วย ทำไมพี่ยังไม่จีบพี่มีนากลับมาอีก?หรือว่าพวกพี่ยังอยากจะจากกันอีกเหรอ?”

พลยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ไม่อยาก ฉันกลัว”

“กลัว?ทำไมต้องกลัว?ถึงแม้ว่าพี่มีนาจะไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็ไม่ได้ดุขึ้นนะ”

พลตบไหล่ของเซทท์ ยิ้มแล้วพูดว่า “รอนายเจอคนที่ชอบแล้วก็จะเข้าใจเอง ยิ่งอยากยื้อไว้ยิ่งต้องระวัง ฉันกับเธอไม่ได้เจอกันมานานหลายปีขนาดนี้ สำหรับเธอแล้วฉันก็แค่เพื่อนสมัยเด็กเท่านั้น”

“จะเป็นไปได้ยังไง ผมดูออกนะว่าพี่มีนาก็คิดถึงพี่เหมือนกัน ทุกครั้งที่ผมเอ่ยถึงพี่ สีหน้าของพี่มีนาก็จะเปลี่ยน.....เปลี่ยนจากปกติ”

พลตาสว่างขึ้นมา “จริงเหรอ?ฉันได้ยินนายบอกว่าหลายปีมานี้เธอผ่านอะไรมามากมาย อยู่กับพ่อแม่แท้ๆก็ไม่มีความสุข ปวดใจจริงๆ แต่ฉันกลับไม่สามารถปกป้องเธอได้อย่างมีศักดิ์ศรี

เซทท์ดื่มเบอร์ไปคำหนึ่งแล้วมองออกไปข้างนอกหน้าต่างพูดว่า “ผมว่าพวกพี่สองคนคิดเยอะเกินไป พี่พล พี่สามารถปกป้องพี่มีนาได้อย่างเต็มที่”

“อื้ม ฉันจะทำ”

“ถ้าอย่างนั้นต่อไปพี่มีนาก็มอบให้พี่ละนะ ผมคาดว่าจะช่วยอะไรพวกพี่ไม่ได้แล้ว”

พลมองไปทางเขาถาม “นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?นายจะไปจากเมืองC ทำไมเป็นตำรวจดีๆถึงไม่ทำซะละ?”

“ผมไม่ผ่านช่วงทดลองงาน ถูกไล่ออกแล้ว” เซทท์ดื่มเบียร์ไปกว่าครึ่ง แล้วพูดอย่างท้อว่า “ในเมื่อไม่ได้เป็นตำรวจ ผมก็ไม่อยากอยู่ที่เมืองCอีกแล้ว ออกไปฝ่าฟันหน่อย” พลรู้สึกเสียดายแทนเขาแล้วพูดว่า “ทำไม?ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นายก็ตั้งใจทำงานอยู่ตลอดนี่น่า”

“ตอนที่ช่วยเหลืออธิที่ถูกลักพาตัว ผมทำผิดไป เลยทำให้ตำรวจที่ไปกับผมต้องเสียชีวิต ผมไม่มีสิทธที่จะเป็นตำรวจอีกต่อไปแล้ว”

พลเอามือวางไว้บนหลังของเขา แล้วพูดอย่างปลอบใจเขา “นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย”

“ไม่ มันเป็นความผิดของผม ผมไม่ทำการคาดเดาอันตรายแล้วรายงานให้กับหัวหน้าตัวเอง เตรียมความพร้อมก่อนค่อย........”

“ไม่ใช่ความผิดของนาย นายเป็นแค่ตำรวจฝึกหัด จะไปคิดรอบคอบขนาดนั้นได้ยังไง ถ้าจะบอกว่าเป็นความผิดของใครจริงๆ นั้นก็เป็นปัญหาของหน่วยงานที่รับผิดชอบคดีลักพาตัว”

เซทท์ดื่มเบียร์จนหมด ออกแรงบีบแล้วพูดว่า “พี่พล พี่ไม่ต้องปลอบใจผมแล้ว ผมเป็นตำรวจที่ดีไม่ได้ หนังสือเกี่ยวกับการไล่ออกก็ลงมาแล้ว”

พลถามเขาอย่างเป็นห่วง “ไม่เป็นตำรวจก็ดี เพราะความอันตรายอาชีพนี้สูงมาก แล้วนายคิดจะไปที่ไหน ทำงานอะไร?ต้องการให้ฉันช่วยไหม?ตอนน้านยยังหนุ่ม มีแพลนจะออกไปเรียนต่อต่างประเทศษไหม ฉัน........”

“พี่พล ไม่ต้องครับ ผมไม่ชอบเรียนที่สุด ผมอยากออกไปเดินเล่นแถวภาคตะวันตกเฉียงเหนือยหน่อย แล้วค่อยคิดว่าอนาคตจะทำอะไรดี”

พลพูดอย่างเข้าใจว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ วัยรุ่นควรออกไปฝ่าฟันข้างนอกเยอะๆ เรื่องนี้มีนารู้ไหม?”

“ผมยังไม่ได้บอกกับพี่มีนา อยากจะหาโอกาสที่เหมาะสมค่อยบอก”