บทที่ 212 ก็ยังสมบูรณ์

“ป้าโบวื ป้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ ไม่ใช่ว่าผมอยากจะแยกพวกเขาออกจากกัน ความคิดของมาร์ชเหมือนกับผม พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปทำ มาร์ชไม่อยากลากคุณมีนาเข้ามาเกี่ยวข้องอีก ทำเพื่อเธอ”

ป้าโบว์จ้องชาร์วี ถาม “มีเรื่องสำคัญอะไร?คุณชายเขาอยากจะทำอะไรอีก?ตระกูลธวัชพลังกรล้มละลายแล้ว เขาได้แก้แค้นแทนคุณหนูใหญ่แล้ว ยังจะทำอะไรอีก สิ่งสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่ใช้ชีวิตปกติเหรอ........”

ชาร์วีขัดที่ป้าโบว์พูด “มีสายตากี่คู่กำลังจ้องพวกเรา ตระกูลธวัชพลังกรล้มละลายก็ใช่ แต่พวกเรายังไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะสบายใจ”

“พวกนายทำต่อไปจะเหนื่อยแค่ไหนเนี่ย!” ป้าโบว์พูดอย่างไม่เข้าใจ “คุณหนูใหญ่อยู่บนสวรรค์ ต้องอยากให้คุณชายสามารถใช้ชีวิตตามปกติแน่ๆ”

ชาร์วีก็ทำอะไรไม่ได้ ตบไหล่ของเธอแล้วพูดว่า “ตอนนั้นผมเลือกทางนี้เป็นเพื่อนเขา พวกเราก็จะถอยไม่ได้ มีแค่ต้องไปต่อ เหมือนกับคนที่ไต่เชือดบนเหว ป้าว่าจะแบ่งความสนใจไปทางอื่นได้ไหม?”

ป้าโบว์นั่งลงบนเก้าอี้ยาวข้างๆ สีหน้าหดหู่และเงียบไปสักพัก ถามต่อว่า “คุณชายจะแต่งงานกับคุณโรซี่จริงๆเหรอ”

ชาร์วีพยักหน้า “ผมก็หวังว่าคนที่โรซี่ชอบจะเป็นผม เพราะผมไม่มีอะไรต้องคิดเยอะ แต่เสียดายที่ไม่ใช่”

ป้าโบว์พูดกับเขาอย่างจริงใจกับเขาว่า “ระหว่างพวกนายไม่ว่าใครก็ตามที่คิดว่าการแต่งงานคือการทำธุรกิจ สุดท้ายต้องเสียใจแน่ๆ”

ชาร์วีไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ยืนอยู่หน้าห้องเงียบๆ

ในห้อง มีนาเฝ้าอยู่ข้างๆมาร์ชที่ฤทธิ์ยาชายังไม่หมด จับมือของเขาไว้ข้างหนึ่งอย่างแน่น

ผมสั้นๆของเขาติดอยู่บนหน้าผากอย่างยุ่งๆ สีหน้าก็ยังซีดขาว

มีนาใช้นิ้วในการหวีผมให้เขา พูดข้างหูของเขาเบาๆว่า “ขอบคุณนะ ขอบคุณที่นายช่วยอธิไว้ ขอบคุณที่นายยอมปล่อยฉันไป.......ฉันจะดูแลลูกให้ดีๆ ไปใช้ชีวิตอิสระที่ตัวเองอยากใช้ นายเองก็รักษาด้วยนะ”

เธอพูดไป เห็นว่าน้ำตาของตัวเองตกไปยนหน้าของมาร์ช ไม่รู้ว่าทำไมถึงน้ำตาไหล

เธอเช็ดน้ำตาแล้วบอกลาเขาต่อ “ฉันจะไปแล้ว หลังจากไปจากที่นี่ฉันจะไม่กลับมาอีก ฉันรู้ว่าฉันช่วยอะไรนายไม่ได้ และจะไม่ไปขัดขวางนายกับคุณโรซี่ ฉันอวยพรให้พวกนายจากใจจริง......ต่อไปต้อง.........ต้องมีชีวิตดี.............”

“คุณโรซี่！คุณโรซี่！” ชาร์วีอยากห้ามโรซี่ที่อยู่ๆก็มาเยี่ยมมาร์ช แต่ห้ามไม่อยู่

โรซี่ผลักเขาออกโดยตรง ใช้เท้าในการถีบประตูห้องผู้ป่วย

ชาร์วียิ่งทำแบบนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ามีปัญหา หลายวันมานี้เธออยากจะมาโรงพยาบาล มาร์ชกลับเอาแต่หาข้ออ้างต่างๆไม่ให้เธอมา

แต่เธอพอคิดได้ว่ามีนาเป็นพยาบาลรับจ้างอยู่ข้างๆมาร์ช ก็นั่งไม่นิ่งนอนไม่หลับ วันนี้ทนไม่ไหวแล้วก็เลยมา

พอเธอเปิดประตู ก็เห็นมีนาจับมือของมาร์ชที่นอนอยู่ แล้วก็แทบจะเอาหน้าไปแนบกับหน้าของมาร์ชแล้ว

“แกทำอะไร?” โรซี่เดินไปอย่างโกรธ กระชากมีนาที่อยู่ข้างๆเตียง

“คุณโรซี่ คุณเข้าใจผิดแล้ว มาร์ชเขา......”

“มาร์ชคือแกเรียกได้เหรอ?” โรซี่ขัดเธอพูด ยกมือก็จะตอบคน

มีนาตอบสนองอย่างรวดเร็วยื่นมือไปจับมือที่เธอจะตบลงมา “เขาพึ่งทำการผ่าตัดเสร็จ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณในห้อง ขอให้คุณเงียบๆหน่อย”

โรซี่ดึงมือของตัวเองกลับ แปลกใจเป็นอย่างมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์ชต้องผ่าตัดด้วย เธอไม่รู้อะไรเลย

แต่เธอจะทำเป็นไม่รู้อะไรเลยต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ที่เป็นมีนาไม่ได้ ยังคงพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “แล้วยังไง แกมันก็แค่พยาบาลรับจ้าง มาร์ชผ่าตัดเสร็จแกควรทำความสะอาดให้เขา แต่ไม่ใช่ฉวยโอกาสจับหน้าและมือของเขา cdนี่มันผู้หญิงที่ไร้ยางอายเกินไปไหม ปกติมีแค่ผู้ชายฉวยโอกาสผู้หญิง จะมีผู้หญิงที่ฉวยโอกาสผู้ชายแบบแกได้ยังไงกันเนี่ย!”

“ฉันไม่ใช่ ฉันก็แค่ .......กำลัง......กับเขา........” มีนารู้สึกว่าอธิบายไม่ถูก ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนแบบนั้น