บทที่ 214 รักหรือเกลียด

สำหรับว่ามาร์ชเห็นอะไรกันแน่ มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ ชาร์วีไม่สามารถจินตนาการได้ว่าต้องเป็นการสมคบแบบไหน ถึงได้ส่งผลร้ายแรงขนาดนี้กับเด็ก

“เขาน่าสงสารจัง เหมือนกับฉัน พ่อของฉันก็เคยมีผู้หญิงมากมาย แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็สู้แม่ของฉันไม่ได้” โรซี่เข้าใจได้แล้วว่าทำมาร์ชถึงผิดปกติกับเธอ

ชาร์วียังคงให้กำลังใจเธอ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอสามารถเปลี่ยนมาร์ชได้แน่”

โรซี่มีความมั่นใจอีกครั้ง คิดว่าการกระทำของตัวเองในวันนี้รีบเกินไปไหม ไม่เสียใจอีกต่อไป แต่ถามอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “แล้วมาร์ชตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?หมอว่ายังไงบ้าง?”

ตอนนี้เองชาร์วีได้รับข้อความที่ป้าโบว์ส่งมา “คุณชายไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงแต่แผลเปิดเล็กน้อย หมอได้จัดการหมดแล้ว”

เขามองข้อความในโทรศัพท์ แล้วรีบเงยหน้าพูดกับโรซี่ว่า “มาร์ชยังดี น่าจะไม่เป็นอะไรมาก”

“อย่างนั้นก็ดี” โรซี่ยิ้มแล้วพูด “ขอบคุณนายนะที่พูดเรื่องพวกนี้กับฉัน พรุ่งนี้ฉันค่อยมาเยี่ยมเขา”

ชาร์วีมองโรซี่ขับรถจากไป โล่งใจ โชคดีที่ตัวเองตามออกมา แล้วปลอบโรซี่ ต้องรู้ว่าตอนนี้ถ้าขาดการสนับสนุนของตระกูลกรภัควัฒน์ไป NX Groupของพวกเขาก็จะมีวิกฤติ

ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย มาร์ชไม่มีจิตใจไปสนใจเรื่องในบริษัท ยังไม่รู้ว่าตอนนี้ที่เมืองCมีบริษัทลงจากเมืองนอกมาแย่งโครงงานของบริษัทพวกเขาอยู่ตลอด

ไม่เพียงแต่จะซื้อบริษัทป๊อปบี้ ยังออกมือช่วยเหลือET Group ทำให้การซื้อET Groupนั้นถูกขัดขวาง เงินที่ลงทุนไปในระยะแรกมีแนวโน้มว่าจะสูญเปล่า

ถ้าตอนนี้ยังเสียความร่วมกับVE Group ถ้ายอ่างนั้นบริษัทของพวกเขาก็จะเกิดปัญหาทางห่วงโซ่เงินทุนมาก

ชาร์วีหันเดินกลับไปที่ห้อง คิดว่ารอมาร์ชดีขึ้นหน่อยแล้วค่อยคุยกับเขา เรื่องงานแต่งกับคุณโรซี่จะยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว หลังจากพักฟื้นจากครั้งนี้แล้วต้องรีบแต่งงานกับคุณโรซี่ สร้างความสัมพันธิ์ที่ไม่สามารถทำลายได้กับVE Group

……

หลังจากมีนาออกมาจากโรงพยาบาล ก็เดินอย่างไม่มีเป้าหมายอยู่บนถนน ไม่รู้ว่าตัวเองจะไป ได้แต่ตามผู้คนไปเรื่อยๆ

เมื่อก่อนเธออยากจะหนีไปจากที่นี้เป็นอย่างมาก หวังว่ามาร์ชจะปล่อยมือ

แต่พอมาถึงขั้นนี้ เธอจะไปใช้ชีวิตที่ตัวเองอยากใช้ ทำไมถึงปวดใจขนาดนี้นะ

ตอนนี้ที่เธอเจ็บใจไม่ใช่เพราะตัวเอง แต่เป็นมาร์ชผู้ซึ่งเป็นผู้ชายในฝันร้ายของเธอ จนกระทั่งถึงเวลาที่เลิกรา เธอก็ตระหนักว่าเมื่อเธอจากไป เธอจะทิ้งผู้ชายที่เธอรักและเกลียดชังไว้ตามลำพังบนหน้าผา

รักหรือเกลียด รักหรือเกลียด เธอรักเขาเหรอ?เธอถามตัวเองไม่หยุด

เธอรู้ตัวอย่างหนีไม่พ้นว่าตัวเองไปรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เธอไม่ควรรักผู้ชายคนนี้

มีนาไม่รู้ว่าเธอเดินอย่างสิ้นหวังมานานแค่ไหนแล้ว กระทั่งกลางคืนก็ล่วงไป โดยยืนอยู่นอกหน้าต่างกระจกที่ชั้น 1 ของห้างสรรพสินค้า และเห็นร้านอาหารในธีมสำหรับเด็กผ่านกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน

คืนนี้ธีมของร้านอาหารเปลี่ยนไปอีกแล้ว มันไม่ใช่เรือโจรสลัดอีกต่อไป แต่เป็นธีมของสพันจ์บ็อบ

ร้านอาหารเกือบจะเต็มไปด้วยครอบครัวที่มีเด็กๆมีนามองไปที่ครอบครัวที่มีความสุขภายในและอดไม่ได้ที่จะคิดถึง มาร์ชและเธอเมื่อเธอมากับอธิ

มื้อเย็ฯที่เมื่อก่อนเธอไม่ได้คิดอะไร ตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

เธอเดินเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ นั่งอยู่คนเดียวตรงหัวมุม สั่งเครื่องดื่ม นั่งจนห้างปิดและแขกของร้านอาหารก็กลับหมดแล้ว

แต่เธอยังจมอยู่กับคามอบอุ่นนั้นไม่ยอมจากไป

ในเวลานี้ มีฝนตกเล็กน้อยนอกหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน พนักงานเสิร์ฟเข้ามาแล้วพูดอย่างสุภาพว่า "สวัสดีครับ ร้านอาหารของเรากำลังจะปิด คุณจะช่วยเช็กบิลได้ไหมครับ?"

มีนาถึงรู้สึกตัวแล้วรีบพูดว่า “ได้สิ เช็กบิล”

เธอเอาโทรศัพท์ออกมาสแกนจ่ายค่าเครื่องดื่ม ออกมาจากร้านอาหาร เห็นว่าห้างสรรพสินค้าปิดหมดแล้ว ต้องออกมาจากประตูด้านข้างเท่านั้น

ข้างนอกฝนตกหนักมากแล้ว ไม่มีร่มไม่มีทางเข้าไปในฝนได้

เธอต้องยืนข้างประตูแคบเพื่อหลีกเลี่ยงฝน และเธอไม่รู้ว่าฝนที่ตกหนักจะหยุดเมื่อไร