บทที่ 215 ทูตสวรรค์ที่พระเจ้าส่งมา

เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้น เห็นร่างสูงและตรงของชายคนนั้น แต่ไม่เห็นหน้าของชายผู้นั้นชัดเจนชั่วขณะหนึ่ง

ฝนที่ตกลงมาบนใบหน้าของเธอทำให้การมองเห็นของเธอพร่ามัวไปหมดแล้ว เธอกล่าวขอบคุณ ลุกขึ้นช้าๆ เช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้าของเธอ และเห็นว่ามีชายร่างสูงหล่อเหลาอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอสงสัยว่าในคืนที่ฝนตก ผู้ชายที่เย็นชาและสง่างามเช่นนี้จะถือร่มให้เธอได้อย่างไร?

หรือว่าเป็นทูตสวรรค์ที่พระเจ้าส่งมา?

เธอจ้องไปที่ชายตรงหน้าเธออย่างเฉยเมยสักครู่ แล้วพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า "ขอบคุณ ขอบคุณมากเลย ไหนๆก็เป็นคนดีแล้ว เป็นคนดีให้สุดแล้วส่งฉันไปที่สถานีฝั่งตรงข้ามได้ไหม”

“มีนาไม่เจอกันนานเลยนะ” ชายคนนั้นเรียกชื่อเธอ

มีนามองไปที่ชายตรงหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณรู้จักฉัน?เป็นไปได้ยังไง....."

“เธอจำฉันไม่ได้อีกแล้วเหรอ?แต่ฉันกลับสามารถมองเธอออกได้ทันที” ชายคนนั้นเอื้อมมือไปลูบผมที่เปียกฝนของเธอ แล้วพูดเบาๆว่า “เธอยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ดื้อดึงยอมตากฝนเอง ก็ไม่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่น”

หัวใจของมีนาเต้นเร็วขึ้น และอยู่ๆเธอก็จำได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

คือ..... พล

แม้ว่าเขาจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แต่ดวงตาสีเข้มของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย

“พี่พล”

พล เกือบจะเอาร่มบังฝนให้เธอหมดแล้ว ยิ้มแล้วพูดว่า “เธอจำฉันได้แล้ว ฉันส่งเธอกลับบ้าน"

มีนารู้สึกประหลาดใจมากและเธอไม่สามารถบอกได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรในใจและถามว่า "ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่?"

“มันเป็นเรื่องบังเอิญ” พลเช็ดหยดน้ำจากผมของเธอบนใบหน้าให้เธอ “ฉันเพิ่งออกมาจากบ้านของเซทท์ และเมื่อรถผ่านมาที่นี่ ฉันเห็นคนที่เกือบโดนชน ลงมาดูไม่คิดว่าจะเป็นเธอ”

มีนาคิดว่าเธอควรจะพบกับพลอย่างเป็นทางการในวันนี้ แต่เธอปรากฏตัวต่อหน้าเขาด้วยท่าทางเขินอายเช่นนี้ มันเป็นความอัปยศ

เธอก้หัวลงและพูดว่า “ขอโทษที วันนี้ฉันไม่ได้ไปทั้งๆที่ฉันมีนัดกับเซทท์”

“ไม่เป็นไร ตราบใดที่เรายังมีโชคชะตา พระเจ้าจะไม่ทรงกำหนดให้เราพบกัน”

มีนาอยากจะยิ้มให้เขาเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แต่เพราะตามลมและฝน เธอก็อดไม่ได้ที่จะจาม

พลรีบเอาแขนข้างหนึ่งโอบเธอแล้วพูดว่า “มีอะไรขึ้นรถค่อยพูด ข้างนอกลมแรง เดี๋ยวเธอไม่สบายอีก”

หลายปีผ่านไป พวกเขาก็กลับมาพบกันอีกครั้ง เมื่อพลกอดเธอและรีบไปที่รถ เธอรู้สึกราวกับว่าพวกเขาไม่เคยแยกจากกัน เขายังคงเป็นพี่พลที่จะดูแลผู้อื่นและใจดีเหมือนครอบครัว

เธอยังคงรู้สึกไม่อุ่นขณะนั่งอยู่ในรถ อาจเป็นเพราะว่าเธอเปียกโชกจากภายในสู่ภายนอก และเสื้อผ้าที่เปียกก็ยังคงเย็นกับร่างกายของเธอ

เธอจามติดต่อกันหลายครั้ง ปิดปากตลอดเวลา ก่อนที่เธอจะบอกที่อยู่ของเธอได้ ดวงตาของเธอก็มืดลงจากอาการวิงเวียนศีรษะ และเธอนั่งนิ่งและกำลังจะล้มลงไปข้างหนึ่ง

พล สนับสนุนเธออย่างแน่นหนา ทำให้เธอพิงไหล่ของเขาเมื่อเธอเวียนหัว และพูดกับม่อน ซึ่งกำลังขับรถอยู่ว่า "กลับไปที่วิลล่า"

แม้ว่าม่อนจะแปลกใจที่พลต้องการพาผู้หญิงคนนี้กลับบ้าน แต่เขาไม่กล้าพูดมาก

มีนาอยู่ในความงุนงงและรู้สึกถึงไข้ของเธออีกครั้ง