บทที่ 216 เรื่องเพ้อฝัน

รูปภาพนี้กับภาพที่เธอเก็บไว้เป็นรูปที่เคยถ่ายพร้อมกัน แต่ว่าพวกเขาเลือกรูปที่ตัวเองชอบมากกว่า

มองดูรูปภาพ และเดินวนรอบบ้าน ชื่นชมการตกแต่งภายในบ้าน ต้องเป็นฝีมือนักออกแบบชื่อดังแน่ๆ เป็นแนวสไตล์ยุโรป ทุกอย่างกลมกลืนกับห้องมาก แค่มีกลิ่นที่ค่อยคุ้นชินกับคนเท่าไหร่

เธอสงสัยมาก นอกจากห้องนี้แล้ว ห้องของพลจะเป็นอย่างไง รู้สึกว่าบรรยากาศเงียบๆ เหมือนไม่มีใครอยู่

เธอเดินออกจากห้อง ไปยืนอยู่ราวบันได และอึ้งกับพื้นที่ในวิลล่าทั้งหมด

พลอยู่บ้านใหญ่ๆหลังนี้คนเดียวเหรอ?

ที่จริงแล้วห้องนี้มันอยู่ชั้นสองนั้นเอง ที่ๆเธอยืนอยู่สามารถมองเห็นโซฟาสีขาวชั้นล่างได้ และทีวีบางเฉียบ

โคมไฟดูหรูหรา แม้ว่ามันจะยังไม่ได้เปิด มันสะท้อนแสงแวววาวไปทั่วชั้นสอง

เธอเดินลงไปชั้นล่าง อยากหาพลให้เจอ สังเกตเวลาที่เธอเดินลง ไฟต่างๆก็เริ่มสว่างขึ้น ในบรรยากาศในวิลล่าที่ไฟเปิด ก็ทำให้ไม่รู้สึกกลัว

มันทำให้เธออยากรู้ว่าสีต่อไปเป็นสีอะไร ถ้าเกิดเธอวิ่งเธออาจจะเปลี่ยนวิลล่านี้มีไฟที่มีสีสันได้

พอเธอนึกแบบนี้ ตอนเด็กที่พลได้ไปต่อสู้เพื่อแย่งชุดสีชมพูนั้นมา ตีกันจนหน้าบวมไปหมด

เธอจำได้ว่าเป็นชุดนี้เป็นคนนอกบริจาคมาให้ และมีชุดนี้เพียงชุดเดียว พวกเด็กผู้หญิงต่างก็อยากได้ชุดนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถแย่งมันมาได้

แต่เธอก็ไม่ได้หวังที่จะอยากได้ชุดนี้อีกต่อไป ก่อนเข้านอนพลได้เรียกเธอออกมา เอาของที่อยู่ในกระดาษหอนั้นให้เธอ

เธอรับของนั้นมา คิดว่าข้างในเป็นของกิน เห็นใบหน้าของเขามีรอยเลือด ตาข้างหนึ่งก็ช้ำ กำลังจะถามว่าเขาไปตีกับใครมา แต่เขาก็ได้วิ่งออกไปแล้ว

มีนากลับเข้าไปที่ห้องรอให้ทุกคนนอนหลับ ถึงค่อยๆเปิดกระดาษห่อ ปรากฏว่าข้างในเป็นชุดเจ้าหญิงสีชมพูนั้น เป็นเรื่องที่ประหลาดใจมาก

วันที่สองเธอใส่เสื้อตัวนั้น ไปหาเขาที่ข้างนอก

เขานั่งอยู่ที่นั่น กำลังเล่นปาหิน

“พี่พล ดูสิ รีบดู ฉันใส่สวยไหม?” เธอหมุนรอบตัว แล้ววิ่งไปหาเขา

พลหันไปมองเธอ พูดโดยไม่กะพริบตา “สวยจัง สวยมากๆเลย”

มีนากระโดดอย่างมีความสุขและมานั่งข้างๆเขา ทำแกว่งขาเหมือนเขา “ขอบคุณนะ เพื่อชุดตัวนี้ พี่ไปตีกับคนอื่นมาเหรอ? เจ็บไหม?”

พลเหมือนกับฮีโร่ ส่ายหัวและพูดว่า "ไม่ได้เป็นอะไร ไม่เห็นเจ็บเลย"

มีนาหยิบไข่ร้อนๆออกมา ยื่นให้เขาและพูดว่า "ป้าบอกว่าไข่ต้มสามารถช่วยให้รอยช้ำหายได้ พี่ลองประคบสิ"

พลหยิบไข่มาวางบนรอยช้ำ และพูดว่า “ผู้หญิงพวกเธอเรื่องมากจริงๆ ทำไมถึงได้ชอบกระโปรงที่ขี้เหร่ขนาดนี้กัน?”

“อะไร นี่มันชุดเจ้าหญิงเลยนะ ฉันเห็นดาราเด็กต่างประเทศในทีวีก็ใส่แบบนี้กัน สวยจะตาย”

พลทำเป็นพูดเหมือนไม่อยากให้ได้ยิน “เธอสวยกว่าพวกเขาอีก”

“จริงเหรอ?” มีนาได้ยินแบบนี้ เธอก็ลุกขึ้นแล้วหมุนตัว “ฉันเหมือนเจ้าหญิงไหม? เจ้าหญิงที่ฉันดูในทีวีมีปราสาทที่ใหญ่มากๆ ข้างในมีสายรุ้งด้วย...”

พลหัวเราะกับสิ่งที่เธอกำลังฝันอยู่ "นั่นมันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น สายรุ้งจะมาอยู่ในบ้านได้อย่างไง? มันมีแต่บนท้องฟ้า ในทีวีมันโกหกแล้ว"

“ไม่ใช่ ในปราสาทนั้นมันมีสายรุ้ง มันเป็นปราสาทแห่งสายรุ้งด้วย!” มีนาเถียงกลับ