บทที่ 217 แน่ใจว่าชอบผู้หญิง

“ฉันทำอาหารเองได้ เวลาว่างก็จะชอบทำมาก เพิ่งจะย้ายมาอยู่เอง ผมยังหาแม่บ้านที่เหมาะไม่ได้ และฉันชอบทำกินเองเมื่อมีเวลา ก็เลยต้องทำทุกอย่างเองไปก่อน” พลพูดพร้อมกับพับแขนเสื้อ แล้วเดินเข้าไปที่ครัว

มีนาไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่ห้อง เดินตามหลังเขาไปที่ครัว มองดูเขาเปิดตู้เย็น ประตูทุกบานเต็มไปด้วยของกินเยอะแยะมากมาย

ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกหิวอะไร พอเห็นของกินพวกนี้แล้ว ท้องก็เริ่มร้องออกมา

"ฉันอยากกินขนมปังไข่และแฮม เพิ่มซอสมะเขือเทศอีก"

พลที่กำลังขนหาของในตู้เย็น เขาก็ชะงักพักหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่พวกเขาอยู่สถานเด็กกำพร้าพวกเขาชอบกินมากๆ ทุกครั้งที่กินอันนี้ก็เหมือนได้ฉลองวันขึ้นปีใหม่

"คุณเพิ่งหายเป็นไข้ยังกินพวกนี้ไม่ได้ ผมจะทำอะไรอ่อนๆให้กิน" พลไม่ได้ตอบคำถามของเธอ "รับไปพักผ่อน ทำเสร็จแล้วผมจะส่งขึ้นไปให้"

มีนารู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรทำ ไม่อยากนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะเล็กๆ แล้วพูดว่า "ฉันไม่อยากอยู่ห้องคนเดียว นั่งรอพี่ทำอาหารที่นี่ไม่ได้เหรอ?”

พลถอนหายใจ พอเห็นว่าเธอไม่อยากกลับไปนอนที่ห้อง ก็ไม่ได้บังคับเธออีกต่อไป

เขารีบพันผ้ากันเปื้อนรอบเอว เริ่มล้างผักและข้าว

มีนาที่นั่งเบื่อๆ อยากจะช่วยเขา เขาก็ไม่ยอมให้เธอเข้ามายุ่งด้วย

เธอนั่งเกยคาง และมองดูเขายุ่งอยู่กับการทำอาหาร

หลังจากที่เขาไปจากสถานเด็กกำพร้า เธอได้แต่คิดว่าเขาจะเติบโตมาเป็นคนอย่างไง

สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยคิดมาก่อน เธอลืมไปเลยว่าพวกเขาสองคนมันแตกต่างมากขนาดไหน

พลหั่นผักอย่างประนีประนอม นิ้วเรียวที่กำลังซาวข้าว การใส่เกลือที่เหมือนกำลังเล่นเปียโน ทำให้เธอละสายตาไม่ได้

เธอได้ยินจากเซทท์ว่าเขายังโสด เธอไม่เชื่อแบบนั้นเลย พลมีเสน่ห์ขนาดนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบเลยเหรอ

“พี่พล ทำไมพี่ยังไม่แต่งงาน? แล้วแฟนล่ะ? ต้องมีแฟนเยอะแน่ๆเลยใช่ไหม?”

พลวางชานมมาวางไว้ที่หน้า “ผมยังไม่เคยมีแฟน ดื่มชาอุ่นๆสักแก้วก่อน”

มีนาที่กำลังถือชา ก็ไม่ได้เชื่อขนาดนั้น จากนั้นก็คิดอะไรออก จิบชา แล้วถามไปว่า "แล้วพี่ ....พี่แน่ใจนะว่าชอบผู้หญิง?"

พลที่หันหลังให้เธอ กำลังจะเตรียมผักใส่ในโจ๊ก พอได้ยินแบบนี้ ก็ถามแบบสงสัยว่า "ผมแน่ใจว่ารสนิยมของผมมันไม่ผิด"

"อืม" มีนาที่ดื่มชา ก็รู้สึกอึดอัดไม่รู้จะพูดอะไร

เธอก้มหน้าลง ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าผู้ชายที่เก่งขนาดนี้อายุก็สามสิบกว่าแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน แล้วก็ยังไม่เคยมีแฟน?

คิดไม่ออก ครั้งนี้เธอคิดไม่ออกจริงๆ

พอบรรยากาศห้องครัวเงียบมาก พลก็หันไปหาเธอ แล้วถามว่า “หลายปีมานี้ชีวิตคุณไม่ค่อยดีเลยใช่ไหม? ได้ยินเซทท์บอกว่าคุณลำบากมากเลย เจอแต่เรื่องแย่ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดผม อำนาจไม่มากพอ ไม่ได้ไปรับคุณจากสถานเด็กกำพร้าให้เร็วกว่านี้”

คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ มีช่วงเวลาหนึ่งเธอรอที่หน้าประตูทุกวัน เพื่อให้เขามา พาเธอออกไปดูสังคมภายนอก

แต่เธอกลับยิ้มแล้วพูดว่า "มันไม่ได้เป็นไปตามที่เซทท์พูดหรอก ชีวิตใครไม่ลำบากบ้าง มันผ่านไปแล้ว ฉันสบายดี เคยแต่งงาน มีลูกแล้ว ฉันผ่านมาหมดแล้ว ไม่มีอะไรสามารถฆ่าฉันได้"

พอเธอเป็นแบบนี้ หัวใจของพลก็เจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดนี้มีความเสียใจมากมายที่ไม่สามารถอธิบายได้

พลพูดพร้อมกับรอยยิ้มว่า “ใช่ อดีตมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้มีผมอยู่ คุณก็ไม่ต้องไปเป็นห่วงเรื่องอะไรอีก”