บทที่ 220 แม่คิดถึงลูกจังเลย

มีนาไม่ค่อยอยากไปวิลล่าของพลอีก พูดว่า "โอเค ให้เขาส่งคนพาเด็กกลับมาก็ได้ ไม่ต้องให้เขามาส่งเอง"

“พี่มีนา พี่รู้สึกว่าพี่พลไม่ค่อยดีเหรอ เขาทำให้พี่ไม่พอใจเหรอ?” เซทท์เดาไม่ออกว่ามีนาเจอพลแล้วเธอมีความสุขไหม แต่เขารู้สึกได้ว่ามีนาไม่อยากเจอพลอีก

“ไม่ ไม่ใช่ มันเป็นเพราะเปลี่ยนไปทางที่ดี ฉันกับเขามันคนละระดับมาต่างนานแล้ว”

“พี่มีนา อย่าคิดแบบนี้สิ พี่พลไม่เคยลืมความรู้สึกที่เคยมีให้กับพวกเราตั้งแต่สถานเด็กกำพร้าแล้ว สำหรับผมเขาก็ยังเป็นพี่ชายคนเดิม สำหรับพี่ก็น่าจะไม่เปลี่ยน” เซทท์พยายามช่วยพลพูด

มีนาพูดด้วยรอยยิ้มที่ฝืน "แต่ฉันเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนจนจำไม่ได้เลย"

“พี่มีนา......”

“เจ้าตัวเล็ก นายไม่ต้องพูดแล้ว พรุ่งนี้ฉันก็รออยู่ที่บ้านแหละ ขอบคุณมากๆนะที่ช่วยฉันดูแลอธิ” มีนาไม่อยากให้เขาพูดอะไรอีก

พูดเยอะก็ยิ่งทำให้คนเราปวดใจ

“โอเค” เซทท์ไม่เข้าใจมีนาเลย แค่พูดว่า “พี่ พี่ยังเกรงใจผมทำไม ต่อไปเราสามคนก็อยู่ที่เมืองcแล้ว มาเจอกันได้ตลอด มันเป็นเรื่องที่ดีนะ"

มีนาตอบอืมเบาๆ แล้วพูดว่า "นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ ต้องดูแลตัวเองให้เป็นได้แล้ว อย่าลืมกินข้าวเช้า ถึงจะรีบทุกเช้า แต่ก็ต้องหาอะไรมารองท้องด้วย ในบ้านก็เตรียมพวกขนมปังไว้บ้าง ระหว่างทางจะได้มีอะไรกิน"

“อธิเด็กคนนี้เอาเรื่องของผมไปบอกพี่อีกล่ะ เจ้าเด็กน้อย” เซทท์ยิ้มออกมา ในใจมีแต่ความอบอุ่น

มีนาได้ย้ำเขาแล้วย้ำอีก "ดูแลตัวเองด้วย"

พูดเสร็จกำลังจะวาง เซทท์รู้สึกว่าน้ำเสียงของเธอไม่ค่อยดี “พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า? น้ำเสียงของพี่เหมือนกำลังจะบอกลาผมเลย”

มีนาได้วางแผนว่าจะออกไปจากเมืองcแล้ว แต่เธอไม่อยากให้ใครรู้ เธอเกลียดการบอกลา ไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่ อยากออกไปจากที่นี่เงียบ

“คิดมาก แค่เป็นห่วงว่านายจะไม่กินข้าวเช้า เป็นโรคขึ้นมา นายต้องมาเจ็บปวดทรมานอีก”

“อืมอืม ไม่ต้องห่วง ผมแข็งแรงจะตาย ไม่ป่วยแน่นอน”

มีนายิ้มและไม่รู้จะพูดอย่างไง “โอเค ถือว่าฉันไม่เคยพูดแล้วกัน ตอนนี้เลิกงานแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม มาหาฉันสิ”

“ไม่แล้ว ผมยังมีงานค้าง อาจจะทำจนดึก พี่ก็ดูแลตัวเองด้วย ” เซทท์ในใจอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องใช้น้ำเสียงที่ดีพูดออกมา

“งั้นก็ไม่ยุ่งเลย ฉันไม่กวนล่ะ” มีนาวางสาย

เซทท์เก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋า จริงๆเขาไม่ติดงานอะไรเลย วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานในสถานีตำรวจ

เขาถูกไล่ออกแล้ว ไม่ได้เป็นตำรวจฝึกหัดอีกแล้ว ต่อไปก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับงานนี้อีก

เขาไม่ได้บอกว่าจะไปกินข้าวกับมีนา เป็นเพราะว่าเขาไปร้านเหล้าเพื่อจะไประบาย เอาสิ่งไม่ดีในใจออกไป ไม่งั้นเขาอยู่ไม่ได้แน่ๆ

หลังจากที่มีนาและเซทท์คุยโทรศัพท์กันเสร็จ หาข้อความของพล รู้สึกอยากถามเขา อธิอยู่กับเขารู้สึกดีไหม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม

พรุ่งนี้เด็กก็กลับมาแล้ว ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วย

......

เช้าวันรุ่งขึ้น มีนาที่เพิ่งตื่นได้ไม่นาน กำลังกินข้าวกับแก้ว เสียงประตูดังขึ้น

แก้วสงสัย “ใครกันเช้าขนาดนี้?” ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู มองผ่านตาแมว และพูดอย่างตื่นเต้น “คุณมีนา คุณชายน้อยกลับมาแล้ว”

มีนาวางตะเกียบในมือของเธอทันที และลุกขึ้น "ไม่คิดเลยว่าจะส่งกลับมาเร็วขนาดนี้"