บทที่ 221 แค่เพื่อนเท่านั้น

“ฉันอยู่ที่นี่เพียงชั่วคราวเท่านั้น อีกไม่นานฉันจะหาที่อยู่ใหม่” มีนาพูดอย่างไม่พอใจ

พลยิ้มและถามว่า: “ขอโทษนะ เธอกับผู้ชายคนนั้นทำไมถึงหย่ากัน? เขาไม่ดีต่อเธอเหรอ?”

มีนาถอนหายใจและพูดว่า: “เขาดีกับฉัน…… หรือไม่ดีกับฉันมั้ง ฉันกับเขาจับพลัดจับผลู มีบุพเพแต่ไร้วาสนา อย่าพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว และขอบคุณที่นายช่วยเจ้าเซทท์ดูแลอธิในช่วงนี้ ขอบคุณจริงๆ”

“เด็กคนนี้น่ารักมาก ฉันไม่ลำบากเลย เป็นเขาต่างหากที่ยังนำพาความสนุกมาให้ฉัน” พลถามอีกว่า “หลังจากหย่ากัน เธอเป็นคนเลี้ยงลูกเหรอ? ที่สามีเก่าของเธอไม่เอาลูก เพราะมีผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ เขาแค่ต้องการภรรยาที่สามารถช่วยเขาได้ แต่ฉันช่วยเขาไม่ได้เลย ฉันไม่สร้างปัญหาให้เขาก็ดีมากแค่ไหนแล้ว” มีนาพูดพร้อมกับก้มศีรษะ ความรู้สึกต่างๆแผ่ซ่านอยู่ในใจของเธอ

พลดูเหมือนเอามือไปแตะหลังมือของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ และปลอบเธอว่า: “นี่ไม่เหมือนเธอเลย ตอนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอเคยเป็นคนที่มั่นใจสุดๆ เขาหย่ากับเธอเพราะเขาไม่รู้จักรักและทะนุถนอมเธอ และต้องมีใครสักคนที่รู้จักรักและทะนุถนอมเธอเสมอ เธอดูว่าฉัน……”

“ลุงพล นี่คือของเล่นที่พ่อซื้อให้ทั้งหมด!” อธิวิ่งออกจากห้องพร้อมกับของเล่นมากมาย

มีนารีบดึงมือของเธอออก กลัวว่าเด็กจะเห็นอะไรเข้า มันราวกับว่าเธอทำอะไรบางอย่างผิดต่อมาร์ช

การหลบเลี่ยงซ้ำแล้วซ้ำเล่าของมีนาทำร้ายหัวใจของเขามาก เธอต้องรักมาร์ชมากแค่ไหน หย่ากันแล้วก็ยังไม่สามารถปล่อยวางชายคนนั้นได้

เขาฟังอธิแนะนำของเล่นของเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และในใจของเขาอิจฉามาร์ชมากยิ่งขึ้น

เขาเป็นคนรักในวัยเด็กของมีนา มาร์ชไม่มีคุณสมบัติที่จะเอาหัวใจของมีนาไป และเขาจะทำให้มีนารู้ว่าใครคู่ควรกับเธอ

มีนามองไปที่รูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสาและน่ารักของอธิ เธอรู้สึกว่าลืมปัญหาทั้งหมดของเธอไปเลย และเธอก็สงสัยว่าเมื่อเจอกับพลเข้า ทำไมเธอถึงยังสนใจว่ามาร์ชคิดยังไงกับเธออยู่?

อันที่จริงในอนาคตเธอและมาร์ชจะไม่มีความสัมพันธ์ใดๆอีก แล้วทำไมเธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับความรู้สึกของพลได้ล่ะ

เธอบอกตัวเองว่าเธออาจจะเหนื่อยทั้งกายและใจแล้ว และมันต้องใช้เวลา กว่าจะลืมเลือนอดีตและยอมรับความสัมพันธ์ครั้งใหม่ได้ บางทีอาจใช้เวลาสองสามปี หรือบางทีเธออาจจะไม่กล้าที่จะรักใครอีกครั้งชั่วชีวิตของเธอ

ดังนั้นเธอต้องไม่ให้ความหวังกับพล เพราะมันไม่ยุติธรรมกับเขาจริงๆ เขาควรไปหาผู้หญิงที่ดีกว่านี้

หลังจากพลเล่นกับอธิได้สักพัก เขาก็รู้สึกกระหายน้ำ แล้วจิบแก้วน้ำที่แก้วรินไปเมื่อกี้ แต่กลับโดนกลิ่นแปลกๆจากในน้ำสำลัก

เขาต้องการที่จะคายมันออกมาทันที แต่การอบรมเลี้ยงดูของเขาไม่อนุญาตให้เขาคายน้ำออกมาอย่างไม่สนใจใคร ดังนั้นเขาจึงจำใจต้องกลืนน้ำที่เค็มๆหวานๆนี้เข้าไปเท่านั้น

มีนาสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเขา จึงรีบถามว่า: “นายเป็นอะไรรึเปล่า ปวดฟันงั้นเหรอ”

สีหน้าพลกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและพูดว่า: “ไม่เป็นไร เมื่อกี้ฉันรีบดื่มน้ำไม่หน่อย เลยเกือบจะสำลัก”

“นายดื่มช้าๆหน่อย นายพูดคุยกับอธิไปมากแล้ว คงกระหายน้ำ” มีนากล่าวและโบกมือให้เขาดื่มน้ำมากขึ้น

พลหยิบแก้วน้ำขึ้นมาอีกครั้ง และดื่มน้ำอีกจิบโดยไม่มีใครมองออกเลย

แก้วล้างผักเสร็จแล้วออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นว่าคุณพลดื่มน้ำในแก้วที่วางไว้บนโต๊ะแล้ว เธอก็หัวเราะในใจและแกล้งถามว่า: “คุณมีนา เพื่อนของคุณจะอยู่ทานอาหารด้วยรึเปล่า? จะต้องเตรียมอาหารเพิ่มไหม?”?"

มีนากำลังจะพูดว่าให้เตรียมอาหารเพิ่ม แต่พลลุกขึ้นแล้วพูดว่า: “มีนา ขอโทษนะ ฉันยังมีเรื่องต้องไปทำ ดังนั้นฉันจะไม่ทานอาหารกลางวันกับเธอแล้ว”

เมื่อเธอได้ยินพลพูดว่าจะจากไป เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอไม่รั้งเขาไว้อีกต่อไปแล้วพาเขาไปที่ประตู