บทที่ 232 คนมีเงินนั้นปรนนิบัติยาก

เมื่อทนายทั้งสองฝ่ายมา เห็นได้ชัดว่าต่างรู้จักกัน ตอนนี้เป็นตัวแทนของแต่ละฝ่าย พวกเขายังคงหวังว่าสองฝ่ายจะตกลงยอมความกันได้

ทางโรซี่ไม่ยอมอย่างแน่นอน ตำหนิทนายของเธอว่า “ตกลงใครเป็นคนว่าจ้างคุณ？คุณไม่เข้าใจความหมายของฉันหรือ ไม่เพียงแต่จะฟ้องเธอ ยังจะต้องให้เธอติดคุกด้วย！”

“คุณโรซี่ แต่นี่ไม่อาจจะทำให้เธอติดคุกได้ ถ้าไปตรวจอาการบาดเจ็บก็ถือเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น คุมขังสองสามวันนั้นพอจะเป็นไปได้” ทนายอธิบาย

โรซี่แสดงอารมณ์วางมาดคุณหนูใหญ่ จ้องมองทนายแล้วพูดว่า “ไม่มีประโยชน์แบบนี้ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาทางกฎหมายของบ้านฉัน ！”

“คุณโรซี่......”

“โรซี่ เรื่องนี้ให้มันแล้วไปเถอะ เรากลับกันเถอะ ” แม่ของโรซี่ มาถึงที่สำนักงานสถานีตำรวจ เห็นลูกสาวตัวเองกำลังสั่งสอนทนายอยู่

เมื่อโรซี่เห็นแม่มา จึงรีบเข้าไปกอดเธอไว้ แล้วพูดออดอ้อนว่า “แม่ แม่ดูหน้าหนู หัวของหนู ผู้หญิงเลวคนนั้นเป็นคนทำร้าย”

แม่ของโรซี่ตบไปที่แผ่นหลังของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “โรซี่ ทำให้หนูลำบากแล้ว ” พูดพลางขยิบตาให้ทนายความจากไป

ทนายความถอยออกไปอย่างรู้เท่าทัน ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วปิดประตูเบา ๆ

ตอนที่เขาเดินไปถึงห้องโถงสถานีตำรวจ เห็นทนายความที่พลจ้างมากำลังเก็บข้าวของ ส่วนพลกับเพื่อนของเขาที่ทำร้ายคนได้จากไปแล้ว

“ลูกความของคุณล่ะ？”

“พวกเขาไปแล้ว เมื่อกี้ตอนที่คุณนายเดินมา เจอคุณพล ทั้งสองคุยกันแล้ว ได้ตกลงยอมความแล้ว ไม่มีธุระของเราแล้ว ”

ทนายความของตระกูลกรภัควัฒน์ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วกล่าวว่า “คุณเคนท์กับคุณผู้หญิงล้วนเป็นคนที่มีเหตุผลมาก ทำไมถึงมีลูกสาวที่ดื้อรั้นแบบนี้ เกินทนจริง ๆ ”

“เหมือนกันเลย ” ทนายความอีกฝ่ายตบไปที่ไหล่ของเขาเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “คนมีเงินนั้นปรนนิบัติยาก ไป ไปดื่มสักแก้ว ”

ทนายทั้งสองก็ออกจากสถานีตำรวจไป

หลังจากที่โรซี่อ้อนแม่เสร็จแล้ว พบว่าทนายความไม่อยู่แล้ว จึงรีบถามขึ้นว่า “แม่ แม่ให้ทนายความไปแล้วหรือ？ทำไม มีคนรังแกลูกสาวของแม่แบบนี้ แม่ไม่ฟ้องเธอ แม่ไม่รักหนูหรือ？”

“ไม่ใช่ไม่รักหนู ความจริงคือจะทำให้เรื่องมันใหญ่โตไม่ได้” แม่ของโรซี่เกลี้ยกล่อมเธออย่างมีเหตุผล “ผู้หญิงคนนั้นน่าเกลียดมากจริง แต่ตอนนี้เธอมีคุณพลคอยสนับสนุน เราจะแตกหักกับคุณพลไม่ได้ มันจะเป็นการสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งแบบนี้ให้พ่อของหนู จะไม่ดีกับพ่อของหนู ไม่ดีกับตระกูลกรภัควัฒน์ของเรา”

โรซี่ยอมไม่ได้จึงพูดว่า “บ้านเรามีอำนาจและเงินทอง ยังต้องกลัวพลด้วยหรือ！ แม่ให้หนูถูกผู้หญิงคนนี้ทำร้ายฟรี ๆ หรือ？”

“เมื่อกี้นี้แม่กับคุณพลคุยกันแล้ว เราจะไม่ฟ้องผู้หญิงคนนั้น คุณพลรับปากว่าจะโอนหุ้น 2% ของโครงการต่างประเทศให้เรา ถ้าพ่อของหนูรู้จะต้องดีใจมาก” แม่ของโรซี่ยื่นมือออกมาลูบไปที่บาดแผลบนหน้าผากของเธอ “ที่รัก ทำไมหนูถึงไม่ระวังขนาดนี้ ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกอย่าเย้าแหย่ผู้หญิงเลวๆ แบบนั้นอีกเลย” ”

โรซี่ปัดมือของแม่ออกอย่างขุ่นเคือง “พวกท่านรู้แต่โครงการ หุ้น เงิน.......เคยสนใจหนูจริง ๆ ไหม！ใช้อาการบาดเจ็บของหนู เพื่อผลประโยชน์นั้นของพวกท่าน ！ทำไปทำมา การที่หนูถูกคนทำร้ายนั้นกลับมีความหมาย จนทำให้พวกท่านได้เงินมาไม่น้อยเชียว！ ”

พูดจบ โรซี่ผลักประตูออกแล้ววิ่งหนีออกไป แม่ของอำพันซี่วิ่งตามอยู่ข้างหลัง “ที่รัก อย่าทำแบบนี้ หนูฟังแม่พูด........ถ้าเราไม่ยืนให้มั่นในใจของพ่อหนู จะไม่ถูกพวกพี่ชายพี่สาวตะกละตะกลามเหล่านั้นของหนูกลืนกินทั้งเป็นหรือ.......”

……

ค่ำคืนข้างนอกสถานีตำรวจลมหนาวกำลังมาเยือน มีนากำลังถอดเสื้อคลุมบนตัวคืนให้พล แต่ถูกพลคลุมไปบนตัวเธอแน่นขึ้นไปอีก

“อย่าถอด ถ้าเป็นหวัดไข้ขึ้น ผมไม่อยากจะดูแลคุณอีกทั้งคืน ”

มีนาเงยหน้ามองไปทางเขาแล้วถามว่า “ครั้งก่อนที่ฉันเป็นไข้ คุณดูแลฉันทั้งคืนหรือ？คุณคงไม่.......”