บทที่ 233 ผมโสดตลอด

มีนามองดูผู้ชายที่ชื่ออลัน ผมสีดำ ผิวเหลือง ไม่ว่าจะดูอย่างไงก็เป็นคนตะวันออก แต่ฟังพวกเขาคุยกัน ทั้งสองน่าจะเป็นเพื่อนกันตอนอยู่ต่างประเทศ

อลันปล่อยพลออก มองดูมีนาที่อยู่ข้างกายเขา เลิกคิ้วแล้วถามขึ้นว่า “คุณผู้หญิงคนนี้คือแฟนสาวของคุณ........”

“เพื่อน” พลพูดแนะนำขึ้นมาทันที “เธอชื่อนานา เรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก ”

“ไม่เลวนี่ คู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เด็ก ”

มีนายื่นมือออกมา จับมือกับเขาแล้วกล่าวว่า “สวัสดีค่ะ ดูคุณกับพลสนิทกันมาก พวกคุณน่าจะเป็นเพื่อนรักกันใช่ไหม ”

อลันพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เรารู้จักกันมานานแล้ว ถ้าไม่ต่อสู้กันที่ไชน่าทาวน์ก็ไม่รู้จัก แต่ก็ไม่ได้นานเท่าพวกคุณรู้จักกัน พวกคุณรู้จักกันตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนก็เคยได้ยินแฟรงค์พูดถึงคุณบ่อย ๆ ในที่สุดวันนี้ก็ได้เห็นตัวจริง ไม่คิดว่าคุณจะสวยขนาดนี้ ”

คำชมของเขา ทำให้มีนาไม่รู้ควรจะพูดอย่างไร จึงทำได้เพียงเสแสร้งชื่นชมดูร้านของเขา

พลจูงมือเธอไปหาที่นั่งแล้วนั่งลง และกล่าวกับอลันว่า “ผมพยายามชื่นชมขนมหวานของคุณให้นานาฟัง อย่าทำให้เธอผิดหวังเด็ดขาด ”

“วางใจได้ ไม่ทำให้นานาของคุณผิดหวังอย่างแน่นอน รอสักครู่ จะให้พวกคุณได้ลิ้มรสฝีมือของผมทันที ” พูดพลางเขาก็เดินไปที่ห้องครัวที่อยู่ข้างหลังอย่างมีความสุข

หลังจากที่มีนามองดูเขาเดินไปแล้ว จึงกระซิบถามขึ้นว่า “เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ทำขนมหวานเป็นเหรอ ”

พลยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “อืม และฝีมือดีมากด้วย ครอบครัวของเขาขายขนมหวานแบบจีนที่ไชน่าทาวน์มาหลายชั่วอายุคนแล้ว เมื่อก่อนเขาไม่ชอบการทำขนมของครอบครัว พยายามหมั่นเพียรตั้งใจเรียน เป็นนักเรียนของมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง เรียนด้านการแพทย์ เคยเป็นหมอด้านเนื้องอกวิทยาที่โรงพยาบาลต่างประเทศ ต่อมาไม่รู้ทำไมเขาถึงลาออกจากโรงพยาบาล กลับมาที่ร้านขนมหวานของครอบครัว แล้วยังเป็นคนทำขนมหวานด้วย ”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงมาที่เมือง C? ฟังน้ำเสียงของเขากลับมาก่อนคุณด้วย” มีนาถามขึ้นอีกครั้ง

“เขามีความคิดอยากจะเปิดร้านขนมหวานที่เป็นของตัวเอง และก็ได้ยินมาว่าผมจะมาทำธุรกิจที่เมืองC จึงมาเปิดร้านที่นี่ตั้งแต่ปีที่แล้ว” พลพูดอย่างอิจฉาว่า “เขานั้นอิสระกว่าผมมาก เพราะฉะนั้นอยากจะทำอะไรก็ทำได้ แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มาปุ๊บก็ได้กินขนมหวานฝีมือของเขา ถือว่าเรานั้นมีลาภปาก”

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน อลันก็ยกพุดดิ้งนมอำพันดอกท้อร้อน ๆ มาสองถ้วย วางลงตรงหน้าพวกเขาแล้วกล่าวว่า “มา ลองชิมหิมะขาวน้ำตาดอกท้อ ”

“ว้าว ขนมหวานของคุณสวยมาก ชื่อก็ไพเราะ ” มีนาถือมาถ้วยหนึ่งแล้วถามขึ้น “คิดชื่อเป็นบทกวีแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างไร？”

อลันพูดแนะนำว่า “พุดดิ้งของผมใช้วิธีการดั้งเดิมที่สุด นมใส่ไข่แล้วนึ่งออกมา เป็นสีขาวบริสุทธิ์ เมื่อตกแต่งด้วยอำพันดอกท้อสีกึ่งใส จะเหมือนดอกท้อที่หลั่งน้ำตาใช่ไหม？”

มีนาพยักหน้า ตอนแรกไม่หิว ตอนนี้มองดูขนมหวานถ้วยนี้ แค่ได้กลิ่นก็อยากกินแล้ว

เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักชิม พลนั้นรีบพูดขึ้นว่า “ระวังร้อน เป่าก่อนแล้วค่อยกิน ”

มีนาอืมหนึ่งเสียง ไม่ได้รีบตักเข้าไปในปาก ตอนที่กำลังจะเป่า พลเอาช้อนที่ตัวเองเป่าแล้วยื่นมาที่ปากของเธอ “กินของผมก่อน ”

อลันกำลังจ้องมองพวกเขา มีนากล่าวขึ้นอย่างเขินอายว่า “ไม่ต้อง คุณกินเองเถอะ สองถ้วยของเราเหมือนกัน”

พลยังคงเอาช้อนของตัวเองวางไว้ที่ริมฝีปากของเธอ รอให้เธออ้าปาก

มีนาไม่รู้จะทำอย่างไร จึงทำได้เพียงอ้าปากแล้วกินขนมที่ช้อนของเขาเข้าไป

！