บทที่ 234 ความจริงมันเย็นชา

แม้ว่าจะไม่เจอกับพลมาหลายปีแล้ว พบกันอีกครั้งยังรู้สึกดีและคุ้นเคย ไม่ทำให้เธอรู้สึกเกลียดชัง ความดีของพลทำให้เธอนับถือและดึงดูดสายตาของเธอ

แต่มั่นใจได้ว่าเธอไม่ได้มีใจให้กับเขา เป็นเพราะว่าตัวเองไม่อาจหวั่นไหวหัวใจได้แล้ว หรือว่าหัวใจของเธอเต็มแล้ว ไม่มีที่ว่างแล้วหรือ？

คนคนนั้นจะเข้าสู่พิธีแต่งงานกับคนอื่นแล้ว ทำไมเธอถึงยังปล่อยไม่ลง วางไม่ลง........

“พล ให้ฉันคิดดูก่อน ให้เวลาฉันอีก........”

พลไม่อยากจะได้ยินเธอพูดอีกต่อไป ก้มหน้าจูบไปที่เธอ แต่พอสัมผัสโดนริมฝีปากของเธอ เธอก็เอียงข้างหลบ

พลผลักเธอไปที่ผนังประตู ทำให้เธอไม่มีทางหนี จับคางเธอไว้ แล้วจูบเธออย่างอ่อนโยนอีกครั้ง

ในฝันเธอเคยฝันเห็นภาพแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน โดยได้กลับมาพบกับมีนาอีกครั้งในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาเติบโตกันหมดแล้ว

มีนายังคงพิงต้นหลิวข้างเขื่อนอย่างสวยงาม และเขาก็จูบเธออย่างเสน่หาและอ่อนโยน

แต่ความจริงมันเย็นชา ริมฝีปากของเธอเย็นราวกับน้ำแข็ง ถูกเธอขัดขืน ทั้งๆ ที่ผู้หญิงที่รักอยู่ตรงหน้า ในอ้อมกอด แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่รักเขา ไม่รักเขาเลยสักนิด

เขาเคยคิดว่า เป็นเรื่องปกติที่หลังจากที่พวกเขาโตแล้วจะรักกัน แต่เขาผิด ผิดไปแล้วจริง ๆ

เขาไม่ยอม ควบคุมเธอไว้ จูบอย่างอ่อนโยนจนกลายเป็นกัดอย่างแรง

มีนาพูดไม่ได้ ทนเจ็บ แต่ก็ไม่มีเสียงออกมาสักคำ

ตอนที่กัดจนมีเลือดออก เขารู้สึกได้ว่าเธอกำลังสั่นเทา เมื่อได้สติคืนมา ปล่อยเธอออก และทันใดนั้นก็เห็นแสงแห่งความเศร้าลอยอยู่ในดวงตาของเธอ

“ขอโทษ ขอโทษ ผมเพียงแต่ เพียงแต่ควบคุมไม่ได้.......”

ไม่รอให้เขาพูดจบ มีนาหันหน้าวิ่งออกไป

พลไม่ได้วิ่งตามเธอ กำหมัดแน่นทุบไปที่ผนังกำแพงอิฐ เลือดซิบตรงข้อนิ้วทันที

เขามองดูแผ่นหลังของมีนาวิ่งอยู่ในซอยเล็กอย่างตื่นตระหนก รู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองขี้โกงมาก

“ม่อน คุณมีนาจะเดินผ่านรถแล้ว คุณส่งเธอกลับก่อน” เขายังคงสงบสติลง แล้วโทรศัพท์หาม่อน

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นแล้วคุณพลล่ะ？ไม่ไปด้วยกัน หรือว่าเดี๋ยวผมกลับมารับคุณอีกครั้ง ？”

“ไม่ต้อง” เขาวางสาย หันหลังมองเห็นอลันที่ถือทาร์ตไข่ยืนอยู่ข้างหลังของเขา

ตอนแรกอลันอยากจะเอาทาร์ตไข่ที่เพิ่งจะอบเสร็จมาให้พวกเขาชิม ไม่คิดว่าจะมาพบเจอฉากที่พลปล้ำจูบมีนาอยู่พอดี จึงยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวไม่ได้ออกมา

จนกระทั่งมีนาวิ่งหนีออกไปราวกับถูกรังแก เขาถึงเดินออกมา

เขากำลังอยากจะพูดปลอบพลสองประโยค แต่พลเช็ดคราบเลือดที่ปาก แล้วชิงพูดขึ้นก่อนว่า “ทาร์ตไข่ที่เพิ่งทำใหม่ ๆ ผมจะกิน ผมจะกินให้หมดเลย ”

อลันอืมหนึ่งเสียง “ให้คุณหมดเลย หวังว่าคุณจะอารมณ์ดีขึ้น ”

พลกลับไปนั่งลงบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วถามเขาว่า “มีเหล้าไหม？”

“คุณมาล้างผลาญทรัพย์สินของผมหรือ มีไวน์แดงอยู่หนึ่งขวดพอดีเลย ผมเสียดายไม่กล้าดื่ม วันนี้เห็นคุณแล้วผมดีใจ เรามาดื่มด้วยกัน”

เขานั่งฝั่งตรงข้ามกับพล เปิดเหล้าไปพลางพูดหัวเราะไปพลาง “ไวน์แดงคู่ทาร์ตไข่ วิธีการกินแบบนี้มีเพียงเราที่คิดได้ ”

พลก็หัวเราะเช่นกัน แต่หัวเราะไปหัวเราะมาขอบตาแดงก่ำขึ้นมา

อลันไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่มองดูเขากลืนกินทาร์ตไข่คำละชิ้น

……

？