บทที่ 240 ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความกรุณา

มีนาตอบเธออย่างไม่เกรงใจว่า “เพราะว่าฉันไม่ผิด！ แต่คุณล่ะ? ทำเรื่องเลวร้ายมากมายขนาดนี้ ก็ควรจะลงโทษตามกฎหมาย！”

จู่ ๆ ครีมถีบเก้าอี้ที่นั่งออก แล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ อยากจะไปกระชากผมของมีนา ตะโกนเอะอะโวยวายว่า “มีนา ที่ฉันมีวันนี้ก็เพราะคุณ เพราะคุณเป็นคนทำ คุณอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดี ๆ ทำไมจะต้องกลับตระกูลจรัลพรไพศาลด้วย？ การปรากฏตัวของคุณ ทำให้ฉันพบว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่ ทำให้ตำแหน่งในตระกูลจรัลพรไพศาลสั่นคลอน ！”

มีนาหลบทันที แล้วกล่าวตอบโต้ว่า “คุณเป็นคนเอาพ่อแม่ของฉันไปครอบครอง！ ทำไมฉันจะนับญาติกับพ่อแม่ของตัวเองไม่ได้ ！ตอนที่เราอยู่ด้วยกันในตระกูลจรัลพรไพศาล แม้ว่าคุณจะเก่งกว่าฉันในทุก ๆ ด้าน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะไปวางแผนใส่ร้ายคุณ! ไม่มีใครแย่งอะไรของคุณไป คุณทำลายตัวคุณเอง！”

ผู้คุมหญิงตรงเข้ามา ตะโกนเสียงดัง “ลงมา ！”

ครีมไม่ฟัง ยังคงโวยวายต่อ “ทำไมคุณมักจะโชคดีขนาดนั้น? แม้ว่าคืนนั้นคุณเองก็เสียครั้งแรกไปแล้ว แต่มาร์ชที่อยู่กับคุณ！และลูกของคุณสามารถคลอดในเรือนจำออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ลูกของฉันใช้อาหารเสริมยาบำรุงทุกอย่างก็เก็บไว้ไม่อยู่！ ฉันอยากให้คุณแต่งงานกับคนโง่ แต่ช่วยให้คุณได้กลายเป็นคุณนายตระกูลร่ำรวยที่ทุกคนอิจฉาที่สุด คุณเป็นศัตรูตัวโยงของฉัน คือคุณ! คุณทำลายฉัน คุณเป็นคนทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ ฉันจะฆ่าคุณ!”

มีนาถูกรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของเธอทำให้ตกใจ ถอยหลังไปสองสามก้าว เธอบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว!

ครีมยังคงเพิกเฉยต่อคำเตือนของผู้คุมหญิง กระโดดลงจากอีกข้างของโต๊ะ บีบให้มีนาจนมุม บีบคอเธอแล้วพูดว่า “ คือคุณ คุณแย่งทุกอย่างของฉันไป！”

มีนาอยากจะดิ้นให้หลุด แต่พบว่าเธอแรงเยอะมาก ราวกับคนบ้า ใช้แรงบีบคอไว้

มีนารู้สึกหายใจไม่ออก เกือบจะถูกเธอบีบคอตายแล้ว

เวลานี้ผู้คุมหญิงเรียกเจ้าหน้าที่เรือนจำคนอื่น ๆ มา ทั้งหมดร่วมมือกันปราบครีม โดยลากครีมที่บ้าคลั่งออกจากพบญาติไป

มีนาหายใจหอบ จับที่ต้นคอตัวเอง กล่าวอย่างสับสนว่า “เธอบ้าไปแล้ว”

แต่ทนายความนั้นไม่รู้สึกแปลกกับสถานการณ์แบบนี้ เก็บเอกสารแล้วกล่าวว่า “คอของคุณยังโอเคอยู่ไหม？คุณก็เชื่อคนง่ายเกินไปแล้ว ก็แค่จะใช้การแกล้งบ้าเพื่อลดโทษเท่านั้นเอง”

มีนามองไปทางทนายอย่างตกตะลึง สุดท้ายแล้วที่ครีมยังไม่ปล่อยเธอไป ยังอยากจะใช้ประโยชน์จากตัวเธอ ช่างน่าเกลียดมากที่สุด！

ตอนแรกเธออยากจะบอกครีม ตอนที่เธอมาถึงตระกูลจรัลพรไพศาลครั้งแรก เธออิจฉาครีมในตอนนั้นมากขนาดไหน

ความรักของพ่อแม่ การปกป้องของพี่ชาย มีชีวิตอยู่กับราวเจ้าหญิงในทีวีที่เธอเคยดู

ในเวลานั้นเธอไม่กล้าที่จะหวังว่าจะโดดเด่นและเก่งเหมือนครีม เธอเพียงหวังที่จะหลอมรวมเข้ากับตระกูลจรัลพรไพศาลเท่านั้น เรียนรู้จากเธอและเป็นเพื่อนกับเธอ

แต่ครีมนั้นแข็งแกร่งเกินไป ไม่สามารถทนต่อการมีอยู่ของเธอได้ รับความพ่ายแพ้และแรงกดดันไม่ได้ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่สดใสสวยงามอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าเธอไม่ลังเลเลยที่จะทำสิ่งไร้ยางอายและเรื่องสกปรกมากมาย

ถ้าทุกคนเหมือนเธอแบบนี้ บนโลกใบนี้ก็ถูกทำลายหมดแล้ว

ทุกคนควรเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความพ่ายแพ้ แสวงหาแสงสว่าง ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความกรุณา แล้วโลกถึงจะปฏิบัติต่อคุณอย่างเมตตา

ที่ครีมมีจุดจบแบบนี้ ก็เพราะทำบาปกรรมเองจึงมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้！

มีนาเดินออกมาจากสถานกักกันอย่างสงบ เข้าไปนังในรถของชาร์วี ไม่พูดไม่จาสักคำ

ท่าทางที่น่าสะพรึงกลัวของครีมตอนที่ถูกลากออกไปนั้นวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเธอ ไม่ว่าเธอจะแกล้งบ้า หรือจิตใจแตกสลายจริง ๆ นั่นล้วนเป็นจุดจบที่เธอควรจะได้รับ

“คุณมีนา คุณมีนา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม？” ชาร์วีหันหน้ามาถาม “จะให้ส่งคุณไปโรงพยาบาลไหม？”