บทที่ 239 กรรมที่ทำเอง

ชาร์วีอืมหนึ่งเสียง แล้วกล่าวว่า “ไม่มีอะไรให้บอกต่อ มาร์ชให้ผมพาคุณไปพบคนคนหนึ่ง”

“ใครหรือ？”

ชาร์วีสตาร์ทรถแล้วกล่าวว่า “ถึงที่นั่นแล้วคุณก็จะรู้เอง”

มีนาเห็นว่าเขายังคงเก็บเป็นความลับไม่พูดออกมา ก็ไม่ได้ถามต่อ ไม่ว่ามาร์ชจะให้เธอไปพบใคร ก็เป็นแผนของเขาเสมอ

ขับรถอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง จนเกือบจะขับออกจากตัวเมืองแล้ว ตอนที่เธอพิงอยู่ข้างหลังเกือบจะหลับ รถก็หยุดลง

มีนาเบิกตากว้าง พบว่าข้างนอกรถเป็นสถานกักกัน

สถานกักกันนี้เธอคุ้นเคยมาก ตอนที่ถูกใส่ร้าย เธอที่เป็นผู้ต้องหาเคยถูกขังอยู่ที่นี่ช่วงเวลาหนึ่ง จนกระทั่งก่อนจะส่งเข้าไปในเรือนจำ

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม？” มีนาเห็นป้ายที่แขวนอยู่ข้างนอก ก็รู้สึกไม่สบายใจ

ชาร์วีอธิบายว่า “ คนที่จะพบตอนนี้อยู่ข้างใน เดี๋ยวคุณเป็นผู้ช่วยทนาย เข้าไปพร้อมกับทนายที่เราจ้างมา”

มีนาไม่อยากเข้าไป ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “บอกฉันหน่อยว่ามันเรื่องอะไรกัน จะให้ฉันไปพบใคร？ฉันอยากจะกลับแล้ว”

ชาร์วีหันหน้ามองมาทางเธอแล้วกล่าวว่า “ครีมได้สารภาพหมดแล้วว่าเป็นเธอเป็นคนลงมือคนเดียว ที่ตอนนั้นล้วนคิดว่าคุณพลั้งมือฆ่าศาสตราจารย์ ที่จริงครีมเป็นคนฆ่า เธอยังเคยทำเรื่องน่ากลัวมากมาย รอให้การพิจารณาคดีสิ้นสุดลงแล้วเธอน่าจะต้องเผชิญโทษประหารชีวิตเหมือนกับวรรณ”

ตอนนั้นครีมฆ่าคนแล้วโยนความผิดให้เธอ!

ความจริงเป็นแบบนี้นี่เอง!

เรื่องนี้ฟังแล้วน่ากลัวมาก มีนาบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเศร้าหรือดีใจ แม้ว่าตอนนี้จะเจอฆาตกรตัวจริงแล้ว สิ่งที่เธอประสบพบเจอและทนทุกข์ในหลายปีที่ผ่านมา... ไม่อาจจะลบเลือนไปได้ เวลาที่เสียไปในเรือนจำก็ไม่อาจจะตามหากลับมาได้อีกแล้ว

ชาร์วีรู้สึกประหลาดใจกับปฏิกิริยาที่สงบเกินไปของเธอและถามว่า "คุณมีนา คุณอยากเข้าไปพบครีมไหม? ถ้าคุณไม่ต้องการ มาร์ชบอกว่าไม่ต้องบังคับ ไม่ว่าอย่างไรข้อหาก่อนหน้านั้นของคุณจะล้างออกได้อย่างสิ้นเชิง "

ภายนอกที่ดูสงบของมีนา ในใจโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!

ครีมทำแบบนี้ได้อย่างไร! ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะตำรวจเห็นอกเห็นใจเธอ ทนายช่วยเธอ บางทีเธออาจจะถูกตัดสินว่าเป็นฆาตกรที่เจตนาฆ่าไปแล้ว คนที่จะเผชิญกับโทษประหารชีวิตก็จะเป็นเธอ!

โชคดีที่ฟ้ามีตา ฝ่ายโจทก์ขาดหลักฐานสำคัญที่แสดงว่าเธอเป็นคนเจตนาฆ่า เธอถึงถูกตัดสินเป็นคดีข้อหาพลั้งมือฆ่า

“พบ ฉันจะไปพบเธอ”

“โอเค ” ชาร์วีจึงเรียกทนายมา

รอเมื่อทนายมาถึงแล้ว มีนาถือกระเป๋าเอกสารของทนาย เดินเข้าไปในสถานกักกันพร้อมกับทนาย

พวกเขาเข้าไปในห้องส่วนตัวของสถานกักกัน มีนาเห็นครีมนั่งอยู่ข้างในนานแล้ว ข้างๆ ยังมีผู้คุมหญิงยืนอยู่ด้วย

ทนายเดินเข้าไปก่อน เมื่อครีมเห็นทนาย จัดผมที่ยังคงยุ่งเหยิง มีประกายความหวังโผล่มาในดวงตา “ทนาย คุณสามารถช่วยให้ฉันได้รับโทษจากสถานเบา............”

เธอยังพูดไม่จบ ก็เห็นมีนาที่อยู่ข้างหลังทนาย กระโดดลุกขึ้น ใช้สองมือยันโต๊ะยาวตรงหน้า ตะโกนเสียงดังด้วยดวงตาแดงก่ำว่า “คุณมาทำอะไร！”