บทที่ 238 ฉันผิดไปแล้ว

วันนี้มีนาจ้างบริษัทย้ายบ้านมา ให้พวกเขาย้ายสิ่งของชิ้นใหญ่ขึ้นรถ ตัวเองนั้นลากกระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบสี่นิ้วสองใบ

แต่แก้วขวางหน้าประตูไว้ ไม่อยากให้เธอไป ร้องไห้ขี้มูกฟูมฟายแล้วพูดว่า “คุณมีนา ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่แกล้งเด็กที่คุณพากลับมาแล้ว คุณด่าฉันว่าฉันได้ แต่คุณอย่าย้ายไปเพราะเรื่องนี้ได้ไหม ถ้าป้าโบว์รู้ เธอจะต้องให้ฉันกลับไปต่างจังหวัดได้ ”

มีนาจึงวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้าง ๆ ให้คนบริษัทขนย้ายบ้านเอาชิ้นใหญ่ย้ายไปก่อน แล้วพูดปลอบแก้วว่า “คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ย้ายบ้านเพราะเรื่องครั้งก่อน และก็ไม่ใช่เพราะคุณด้วย ป้าโบว์ไม่โทษคุณหรอก คุณกลับคฤหาสน์ไปก่อน ฉันจะพูดกับป้าโบว์เอง ”

แก้วยังคงไม่เข้าใจ แล้วถามขึ้นว่า “ถ้าไม่เกี่ยวกับฉันจริง แล้วทำไมคุณถึงต้องย้ายไป？”

“ฉันกับมาร์ชไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ต่อไปฉันจะต้องมีชีวิตอยู่ด้วยตัวของฉันเอง จะไม่พึ่งพิงเขาอีกต่อไป คุณเข้าใจไหม？”

แก้วหยุดร้องไห้ แต่ยังคงถามขึ้นด้วยความเสียใจว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันยังจะได้เจอคุณนิรันดร์อีกไหม？”

“ได้เจอ รอให้หลังจากฉันจัดการเรื่องบ้านเรียบร้อยแล้วจะบอกคุณกับป้าโบว์ พวกคุณมาดูอธิได้ตลอดเวลา ” ，มีนายิ้มและกล่าวขึ้น “เด็กโง่ บนโลกใบนี้ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่เลิกรา หลังจากที่คุณกลับไปคฤหาสน์แล้วยังสามารถดูแลป้าโบว์ได้มันดีขนาดไหน ก็แค่รอให้หลังจากคุณโรซี่กับมาร์ชแต่งงานแล้ว เธออารมณ์ไม่ค่อยดี มีเรื่องอะไรก็ให้อดทนบ้าง อย่าไปมีเรื่องกับเธอ”

แก้วพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “คุณนาย อยู่ข้างนอกกับคุณนิรันดร์ ให้ดูแลตัวเองด้วย มีอะไรที่ฉันช่วยได้ก็ให้เรียกหาฉันได้ตลอดเวลา”

“ได้” มีนาลากกระเป๋าเดินทางสองใบขึ้นมาอีกครั้ง หันหลังมองดูห้องรับแขกคอนโด แล้วเดินจากไป

……

ในห้องผู้ป่วย มาร์ชกำลังถือรายงานงบการเงิน ปรึกษากับชาร์วีอยู่ว่าจะแก้ปัญหาวิกฤติอย่างไร มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วเห็นว่าป้าโบว์โทรมา จึงกดรับสาย

“คุณมาร์ช คุณมีนา.......วันนี้คุณมีนาเธอย้ายออกจากคอนโดแล้ว บอกว่าได้บ้านใหม่ที่เหมาะสมแล้ว แก้วรั้งไว้ไม่อยู่ จะทำอย่างไรดี？”

มาร์ชหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “รู้แล้ว ผมรู้แล้ว ให้เธอไปเถอะ ”

ชาร์วีเห็นสีหน้าของมาร์ชเคร่งเครียด วางสายไปแล้วยังกำมือถือไว้แน่น จึงอดที่จะถามขึ้นไม่ได้ว่า “คุณยังโอเคไหม คอนโดนั้นคุณโอนเป็นชื่อของคุณมีนาไปนานแล้วไม่ใช่หรือ เธอไม่จำเป็นจะต้องย้ายออกนี่ ”

“เธอไม่รู้ เรื่องที่โอนเป็นชื่อของเธอผมไม่เคยบอกเธอ” มาร์ชกล่าวเรียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนั้น และก็คุยเรื่องบริษัทกับเขาต่อ

ชาร์วีก็ไม่อยากถามต่อ มาร์ชชอบแบกเรื่องทุกอย่างไว้คนเดียว เรื่องคอนโดก็ไม่ได้บอกกับคุณมีนาให้ชัดเจน เฮ้ย แต่ว่าแบบนี้ก็ดี สีหน้าของมาร์ชเย็นชาและไร้ความปรานี หลังจากที่คุณมีนาจากไปแล้วก็จะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

……

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

หนึ่งเดือนมานี้มีนายุ่งอยู่กับการตกแต่งที่พักใหม่ ล้วนเป็นเรื่องที่ละเอียดเล็กน้อย ยุ่งอยู่ทั้งวัน ทำให้เธอไม่มีเวลาไปคิดมาก

สำหรับบ้านเช่าใหม่ เธอพอใจมาก ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็ชอบ ตัวเองตกแต่งตามใจได้ออกมาอบอุ่นมาก

สองวันก่อน เธอบอกกับอันดาว่าเช่าบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกอยู่บริเวณนี้ ตอนนั้นอันดาก็บอกว่าค่าเช่าต่อเดือนจะอยู่ที่สองหมื่นห้าถึงสามหมื่นบาทใช่ไหม

มีนาบอกเธอว่าเพียงเดือนละหกพันบาท เธอถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “คุณเคยเห็นเจ้าของบ้านหรือยัง？คงจะไม่ใช่พวกสิบแปดมงกุฎนะ สองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกใจกลางเมืองแบบนี้ราคาเพียงเท่านี้ คุณจะต้องถูกคนอื่นหลอกแล้วอย่างแน่นอน”

“ไม่หรอก สัญญายังอยู่ในมือฉัน เช่ากับนายหน้า ฉันเคยดูแล้วเป็นนายหน้าที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่สิบแปดมงกุฎ ” มีนาพูดอย่างมั่นใจ

อันดาถามขึ้นอย่างเหลือเชื่อ “เจ้าของบ้านเป็นคนอย่างไร คุณรู้ไหม？”

ปัญหานี้มีนาไม่เคยคิดมาก่อน คิดเพียงว่าเทมป์เก่งเรื่องการเช่าบ้าน ถึงช่วยเธอหาบ้านที่พอใจขนาดนี้ได้

“ไม่รู้ ไม่เคยเห็น และก็ไม่เคยถามนายหน้าด้วย”

อันดากล่าวขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ตอนที่พวกคุณเซ็นสัญญากัน เจ้าของบ้านไม่ได้มาหรือ？”

“ไม่มา มีพนักงานคนหนึ่งของบริษัทนายหน้าบอกว่าเธอเป็นตัวแทนที่มีอำนาจเต็ม”