บทที่ 242 เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจ

เสียงของเจย์ลดลงและกล่าวว่า: “พวกเรารู้สึกผิดต่อเธอ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรงั้นเหรอ? เธอไม่ยอมรับ”

มีนาหันกลับมามองครอบครัวของเธอที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย นอกจากเห็นใจน้ำที่กำลังป่วยหนักนั้น เธอไม่รู้สึกอะไรเลย เธอถามพวกเขาโดยตรงว่า: “มาหาฉันในวันนี้ มีอะไรให้ช่วยงั้นเหรอ?”

ปริญป้อนน้ำแก่น้ำ น้ำค่อยหยุดไอและโบกมือให้มีนา “มานี่สินานา ขอฉันดูใกล้ๆหน่อย ฉันไม่ได้เห็นเธอนานแล้ว ทำไมเธอถึงยังผอมอยู่เช่นเคย?“

เพื่อประโยชน์ของผู้ป่วย มีนาจึงเดินไปที่ข้างเตียงอีกครั้งและให้น้ำดูให้เพียงพอ

น้ำลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก เธอจับมือเธอแล้วพูดอย่างรู้สึกผิดว่า: “นานา ขอโทษนะ แม่ขอโทษเธอจริงๆ พวกเราถูกครีมหลอกลวง เราถึงได้ไม่ชอบลูกสาวของเราเอง ตอนนี้นึกแล้วช่างน่าโง่จริงๆ โง่มากจริงๆ……”

มีนาไม่สามารถอธิบายความในใจของเธอได้ เธอไม่ต้องการความรักจากพ่อแม่ของเธออีกต่อไปแล้ว ดังนั้นน้ำพูดแบบนี้ในเวลานี้ ทำให้เธอไม่รู้สึกอะไรเลย

“อ้อ มันผ่านไปแล้ว เธอไม่ต้องคิดมากหรอก พอหายดีแล้ว ถ้ามีเวลาฉันจะมาหาเธออีก”

น้ำกลับจับมือมีนาร้องไห้และพูดว่า: “แต่เธอลองคิดสิว่าครีมถูกเลี้ยงดูมาในฐานะลูกสาวแท้ๆของเรา และต่อมาพอรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ถึงแม้เราจะรับเธอกลับมา แต่ความรู้สึกที่มีต่อครีม ไม่ใช่ว่าแค่นำมันกลับคืนมาก็จะนำกลับคืนมาได้ ดังนั้นเธอช่วยยกโทษให้ฉันกับพ่อ และพี่ชายของเธอด้วยเถอะ”

มีนาดึงมือของเธอออก และไม่สามารถกล่าวคำยกโทษใดๆได้ “ฉันบอกแล้วว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก”

“ฉันบอกแล้ว เธอไม่ยอมรับคำขอโทษของเราหรอก แล้วยังจะเอาหน้าที่ร้อนรนไปติดกับเธอ มันจะมีประโยชน์อะไร?” เจย์ยังคงพูดเยาะเย้ย

“หุบปาก ออกไปซะ!” ปริญดุเขาโดยตรง

เจย์เหลือบไปที่มีนา และเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป น้ำต้องการจับมือเธออีกครั้ง แต่เธอกลับหลบออก

ปริญกล่าวว่า: “นานา แม่ของเธอพูดถูก มันเป็นเรื่องยากมากที่เราจะไม่ปฏิบัติต่อครีมเป็นลูกสาวในทันที……”

“ฉันไม่เคยบอกให้พวกคุณทอดทิ้งครีม และมอบความรักให้กับฉันคนเดียว” มีนาอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะเขาและพูดว่า “พวกคุณสามารถปฏิบัติต่อเราทั้งคู่เป็นลูกสาว และมอบความรักของพวกคุณให้ฉันนิดหน่อยเท่านั้น แต่พวกคุณเคยมองว่าฉันเป็นลูกสาวของตัวเอง และเคยมองว่าฉันเป็นคนไหม”

ทั้งปริญและภรรยาของเขาต่างพูดไม่ออก และไม่สามารถหาเหตุผลใดๆที่จะอธิบายได้

“ถึงเวลาที่ฉันต้องไปจริงๆแล้ว จริงด้วย โรคมะเร็งเต้านมเป็นโรคในหมวดมะเร็งที่รักษาได้ง่ายที่สุดในตอนนี้ มันไม่ต้องถึงขั้นเสียชีวิตหรอก แค่เธอร่วมมือกับแพทย์แล้วรักษาให้ดี” มีนารู้สึกว่าห้องผู้ป่วยอับจนทำให้เธอหายใจไม่ออก

น้ำรีบพูดว่า: “ดีๆๆ ลูกกตัญญู รอเดี๋ยวก่อน พ่อของเธอมีเรื่องจะบอก”

มีนารู้ว่าพวกเขาเรียกเธอมา ไม่ใช่แค่เพื่อขอโทษกับเธอเท่านั้น จึงถามเบาๆว่า: “เรื่องอะไร”

ปริญถอนหายใจและพูดว่า: “มันยากแค่ไหนที่ET Groupของเราจะสามารถอยู่รอดได้จนถึงตอนนี้ เธอก็รู้ดี แต่ตอนนี้มีโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ได้ เราต้องการความช่วยจากเธอ”

มีนาปฏิเสธและกล่าวว่า: “ฉันไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับเรื่องในบริษัทเลย และฉันก็ช่วยไม่ได้”