บทที่ 243 มีผู้ชายกี่คนกันแน่

ชาร์วีคิดว่าเธอเชื่อใจพลมาก และทั้งสองก็รู้จักกันมาเป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นจึงไม่น่าเป็นไปได้ที่จะถูกหลอกใช้

เมื่อมาร์ชคิดว่ามีนาและพลรู้จักกันมานานแล้ว เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป ทว่าตอนนี้เขานึกขึ้นได้ว่าเขาเคยเห็นรูปที่มีนาเคยถนอมรักษาไว้มาก่อน

เด็กชายในรูปคือพล ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขารู้สึกคุ้นเคยเมื่อเห็นรูปของพลบนอินเทอร์เน็ต

เพื่อที่จะพิสูจน์ความคิดของเขา เขาค้นหาภาพถ่ายตอนเด็กของพลจากทางอินเทอร์เน็ต แต่เขาไม่พบภาพถ่ายตอนเด็กของพลเลย

เขาค้นหาอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะพบภาพรับปริญญามัธยมปลายของพลจากทางอินเทอร์เน็ต เมื่อจ้องมองไปที่รูปภาพที่ยังถือว่าเป็นเด็กผู้ชายของพล เขาสามารถยืนยันได้ว่าเป็นคนเดียวกันกับในรูปภาพของมีนา

พวกเขาไม่เพียงแต่รู้จักกันมาเป็นเวลานาน แต่ยังติดต่อกันมานานอีกด้วย ไม่เช่นนั้นทำไมหลังจากที่เขาเลิกกับมีนาแล้ว มีนาจะเข้ากับพลได้เร็วขนาดนี้

ยิ่งมาร์ชคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ก่อนหน้านี้มีนายังมาที่โรงพยาบาลเพื่อต้องการดูแลเขา และแสร้งทำเป็นไม่อยากจากเขาไป อันที่จริงก็มีผู้ชายคนอื่นคอยรอเธออยู่แล้ว

เธอจงใจมาแสร้งทำเป็นน่าสงสารต่อหน้าเขา เพราะกลัวว่าเขาจะผิดสัญญาและไม่ปล่อยเธอไป?

มีนานางหญิงผู้น่าเกลียดชังคนนี้ เบื้องหลังเธอทำอะไรที่เขาไม่รู้ไว้บ้าง? แล้วมีผู้ชายกี่คนกันแน่?

มาร์ชถูกเธอยั่วยุอีกครั้ง และรู้สึกว่าเขาไม่ควรปล่อยเธอไปง่ายๆอย่างนี้!

โง่จริงๆ คนโง่ตัวจริงคือตัวเขาเอง!

เพียงเพราะเขารู้ว่าผู้หญิงที่อยู่กับเขาอย่างงงงันเมื่อหกปีก่อนคือเธอ และเพราะเขาต้องการปกป้องลูกของพวกเขา เขาจึงเชื่อผู้หญิงคนนี้อย่างสมบูรณ์!

เธอต้องการการปกป้องจากเขาเหรอ? มีคนที่แข็งแกร่งกว่าคอยปกป้องเธออยู่ และบางทีเธออาจต้องการรวมหัวกับชายผู้นั้นทำลายทุกสิ่งของเขา

แม้แต่ภาพเก่าๆใบหนึ่งเธอยังหวงแหนขนาดนั้น ทั้งๆคนที่เธอห่วงใยและรักคือผู้ชายคนนั้นต่างหาก!

ใครกำลังเล่นกับใครอยู่กันแน่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอได้ยินข่าวว่าเขากำลังจะแต่งงานกับโรซี่แล้ว เธอคอยอวยพรเขา พอรู้ว่าเขาจะแต่งงานกับคนอื่น เธอคงมีความสุขมากเลยสินะ เขาเป็นคนโง่มาก โง่ที่สุดเลย!

……

ในวันที่สามของการสัมภาษณ์ที่ประสบความสำเร็จของมีนา เธอได้รับแจ้งว่าเธอสามารถไปทำงานที่บริษัทไซโอ้ได้อย่างเป็นทางการ

ในวันแรกของการทำงาน เธอมาที่บริษัทตรงเวลา แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้านายจะมาต้อนรับเธอด้วยตัวเอง และยังมีพิธีต้อนรับที่ยิ่งใหญ่อีกด้วย

ล็อบบี้ที่บริษัทจัดพิธีต้อนรับเต็มไปด้วยลูกโปร่งหลากสี และยังเตรียมบุฟเฟ่ต์ไว้ มีทั้งขนมหวานเค้ก เครื่องดื่ม...… ราวกับงานนิทรรศการเลย ทำเอามีนารู้สึกปลื้มปิติมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับบริษัทที่มีวัฒนธรรมองค์กรเช่นนี้ หลังจากที่ได้สนุกสนานกับทุกคนและรู้จักกันแล้ว เธอก็ได้รู้ว่าเจ้านายหญิงของบริษัทชื่อว่าเวนดี้

เวนดี้เคยศึกษาการออกแบบแฟชั่นที่ต่างประเทศมานานแล้ว และเพิ่งกลับประเทศเพื่อก่อตั้งบริษัทแฟชั่นแห่งนี้เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าขนาดจะไม่ใหญ่นัก แต่เพราะตามสไตล์การออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ทำให้มีชื่อเสียงในแบรนด์ขนาดเล็ก

หลังจากจบการปฐมนิเทศ ก่อนที่เวนดี้จะพาเธอมาที่ห้องทำงาน เธอเอื้อมมือออกไปจับมือเธอแล้วพูดว่า: “ยินดีต้อนรับ”

“คุณเกรงใจเกินไปแล้ว” มีนาไม่รู้จะพูดอะไรดี

เวนดี้ยิ้มและพูดว่า: “เรียกฉันว่าเวนดี้เหมือนคนอื่นๆก็ได้ และห้องทำงานนี้เป็นของเธอ” หลังจากเธอพูดจบ เธอก็ผลักประตูห้องทำงานออก

มีนาเห็นป้ายที่แควนไว้หน้าห้องทำงานว่าหัวหน้าดีไซเนอร์—มีนา เมื่อเธอเห็นลักษณะภายในของห้องทำงงาน เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

มันดีกว่าที่เธอจินตนาการไว้และดีกว่าห้องทำงานของเทมป์ในแอมทีมาก โต๊ะทำงานและเก้าอี้ที่อยู่ในนั่นหรูหรามาก นอกจากนี้ยังมีเค้าเตอร์ที่ใช้ออกแบบยังออกแบบมาเป็นพิเศษ และยังมีเครื่องมือวาดภาพ ทีวี LCD ติดผนัง พื้นที่ห้องน้ำชา มีทุกสิ่งทุกอย่าง……

ไม่ว่าเธอจะคิดได้หรือไม่ได้ก็เตรียมพร้อมไว้ในห้องทำงานนี้แล้ว เธอไม่กล้าเดินเข้าไปและถามว่า: “คุณแน่ใจหรือว่านี่คือห้องทำงานของฉัน ไม่ใช่ของคุณ”