บทที่ 244 ดูแล้วเย่อหยิ่งจริงๆ

มีนาพูดชื่อบริษัทออกมา และเทมป์ก็เงียบไปชั่วครู่แล้วพูดว่า: “ในบริษัทที่เธอหามา ฉันไม่มีคนรู้จักในนั้นเลย ดังนั้นเธอต้องพึ่งตัวเองแล้ว”

“ใครต้องการความดูแลจากนายกัน ฉันใช้ความสามารถหาเงินเลี้ยงชีพด้วยตัวของฉันเอง”

เขาชื่นชมตรงนี้ของมีนามาโดยตลอด เธอมักจะพึ่งพาตนเองได้เสมอ และไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ไม่เคยละทิ้งที่จะมีชีวิตอยู่ ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ทำให้เธอดึงดูดคนเป็นพิเศษ

“แต่ฉันขอบอกเธอไว้ก่อน บริษัทนี้พึ่งเปิดตัวมาในเมืองC ไม่กี่ปี และพวกเขามักเดินเส้นเฉพาะแบรนด์เล็กๆเท่านั้น ซึ่งในภายแรกอาจจะไม่ค่อยดีนัก ฉันกลัวว่าเธอพึ่งเข้าไปไม่นาน ก็จะต้องเผชิญกับการว่างงานอีกครั้ง”

มีนาพูดด้วยความตกใจว่า: “เป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าบริษัทของพวกเขาก็ค่อนข้างปกติดี และในตอนนั้นฉันเห็นบนอินเทอร์เน็ตแนะนำว่า แฟชั่นที่ออกแบบโดยบริษัทนี้มีเอกลักษณ์ และมีความเป็นตัวแทนของแฟชั่นสายฝอ ดังนั้นยอดขายต้องดีมากแน่ๆ จนกระทั่งต้องเปิดสาขาในต่างประเทศ”

เทมป์หัวเราะขึ้นที่ปลายสาย “เธอเชื่อด้วยเหรอ เปิดรับสมัครงานในออนไลน์โครจะไม่เหล่าหวางขายแตงล่ะ หรือเธอเชื่อในอินเตอร์เน็ต แล้วไม่เชื่อตัวฉันที่เป็นผู้มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมนี้”

“อ้อๆ งั้นฉันขอดูไว้ก่อนล่ะกัน แค่ยังจ่ายเงินเดือนได้ก็พอ”

เทมป์หยุดโจมตีเธอ และรู้สึกว่าจิตใจของเธอยังคงไร้เดียงสา มองอะไรก็จะมองแค่ด้านเดียว แล้วเชื่อคนได้ง่าย

“ฉันเตือนเธอแล้ว ให้เตรียมแผนสำรองด้วยจะดีกว่า และถ้าบริษัทนี้ล้มละลาย ก็ให้ไปบริษัทของเพื่อนร่วมชั้นฉันดีกว่า เธอมีความสามารถ ซึ่งไม่ว่าเธอจะไปไหนก็ไม่ถูกกลบหรอก แล้วทำไมถึงต้องสนใจว่าเป็นคนที่รู้จักแนะนำอีก”

“โอเค ฉันเข้าใจ”

หลังจากวางสาย มีนาคิดว่าในเมื่อไม่มีงานอะไรทำ บริษัทนี้คงไม่ใช่ว่าจะปิดตัวลงหรือเปล่า?

แต่เมื่อเธอมองดูห้องทำงานของเธออีกครั้ง มันตกแต่งอย่างดีจนดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ใช้มันแค่สองสามวันเท่านั้น เธอจึงรู้สึกแปลกๆ

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านหลังจากผ่านไปหนึ่งวัน เธอรู้สึกว่าการไปทำงานนั้นผ่อนคลายมากกว่าอยู่ที่บ้านซะอีก และเธอไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี

เธอคิดว่ามันอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งไปทำงานวันแรก จึงไม่ต้องคิดมาก อย่างน้อยการบริหารของบริษัทก็ผ่อนคลายลงหน่อย ทำให้เธอกลับไปดูแลลูกได้

เช้าตรู่วันของรุ่งขึ้น หลังจากส่งอธิไปโรงเรียนอนุบาล มีนาก็มาที่บริษัทแต่เช้าเพื่อรอว่าวันนี้จะจัดงานอะไรให้เธอทำ

เธอยังเตรียมเค้กชิ้นเล็กๆที่เธอทำเอง และเมื่อเพื่อนร่วมงานในแผนกออกแบบมากันจนเกือบจะครบ เธอก็ค่อยแจกจ่ายให้ทุกคน มันทำความรู้จักทุกคนมากขึ้นอีกนิด

แต่เธอรู้สึกเสมอว่าเพื่อนร่วมงานในแผนกออกแบบทุกคนเกรงใจและเอาอกเอาใจเธอมาก ซึ่งทำให้เธอรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน

เมื่อถึงเวลาทำงานอย่างเป็นทางการ ก็มีผู้ช่วยที่ได้รับมอบหมายจากเวนดี้มาที่ห้องทำงานของเธอจริงๆ

ผู้ช่วยคนนี้เป็นผู้หญิงวัยสามสิบ ชื่อจิ๊บ ซึ่งดูเหมือนจะเข้มงวดและพิถีพิถันในการทำงานมาก

เธอมอบวัสดุการออกแบบของบริษัทในปีที่แล้วให้กับมีนา โดยบอกว่าเธอสามารถดูของเหล่านี้ก่อนได้ แล้วจากนั้นค่อยคิดว่าจะออกแบบธีมอะไรสำหรับฤดูกาลหน้า เพื่อแสดงสไตล์ที่โดดเด่นของบริษัท

มีนาเรียกเธอว่าพี่จิ๊บ และถามเธอบางอย่างเกี่ยวกับบริษัท

ถ้าพี่จิ๊บรู้เธอก็จะตอบ แต่ถ้าไม่รู้เธอก็บอกว่าไม่รู้

เมื่อมีนาเห็นว่าถามอะไรออกมาไม่ได้ จึงให้พี่จิ๊บออกไปก่อน และเริ่มดูการออกแบบของบริษัทก่อนหน้านี้บางส่วน เพื่อทำความคุ้นเคยกับสไตล์การออกแบบของบริษัท

เธอค้นคว้ามาจนถึงเวลาเลิกงาน ในใจพอมีความเข้าใจอย่างครอบคลุมเกี่ยวกับสไตล์การออกแบบของบริษัท และพบว่าแฟชั่นของบริษัทเหมาะกับความชอบของทางยุโรป จึงเกรงว่าจะเข้าสู่ตลาดเมืองC ได้ยาก

เทมป์บอกว่าบริษัทไซโอ้กำลังจะไม่สามารถคงอยู่ได้อีก ซึ่งดูเหมือนว่าจะสมเหตุสมผล เธอเกรงว่าสถานการณ์ในตลาดที่นี้มันจะไม่ค่อยดีนัก

เธอต้องเปลี่ยนสไตล์ในการออกแบบของฤดูกาลหน้า ทำให้แฟชั่นของบริษัทเป็นแบบท้องถิ่นมากที่สุด และค้นหาตำแหน่งทางการตลาดที่ถูกต้อง

เธอกำลังเขียนเนื้อหาประเด็นสำคัญสำหรับการปรับปรุงการออกแบบ ก็ได้ยินใครบางคนมาเคาะประตูนอกห้องทำงาน

“เข้ามาได้”