บทที่ 245 อยากจะนอนแล้ว

เวนดี้รีบไกล่เกลี่ยว่า: “โห๊ คุณฟรอสต์อย่าพูดแบบนั้นสิ เย่อหยิ่งอะไร ดีไซเนอร์อย่างพวกเราต่างอ้อมค้อมแบบนี้กันนั่นแหละ”

ชายที่ถูกเรียกว่าคุณฟรอสต์เหล่มองและยิ้ม “ฉันก็ชอบความอ้อมค้อมแบบนี้นั่นแหละ” หลังจากพูดจบ เขายังตบเบาๆไปที่ตัวของเวนดี้

มีนาตกใจ เธอไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของเวนดี้กับคุณฟรอสต์จะดีขนาดนี้ วันนี้แค่จะมารู้จักกินข้าวกันง่ายๆงั้นเหรอ?

เวนดี้รีบปัดมือปลาหมึกของคุณฟรอสต์แล้วทักทายว่า: “อย่ามัวแต่คุยกัน เชิญนั่ง เชิญนั่ง ทุกคนกินไปด้วยคุยไปด้วย”

ชายสองคนนั่งลงก่อนอย่างมาเกรงใจ ส่วนเวนดี้นั่งทางด้านขวาของคุณฟรอสต์

ข้างโต๊ะอาหารมีเพียงสี่ที่นั่งเท่านั้น และเหลือที่นั่งว่างอยู่ระหว่างคุณฟรอสต์กับชายวัยกลางคนอีกคน มีนาไม่ต้องการนั่งบนที่นั่งนั้น ดังนั้นเธอจึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

เมื่อเห็นแบบนี้ เวนดี้ก็รีบลุกขึ้นและมาที่ด้านข้างของมีนา เธอดึงเธอแล้วพูดว่า: “เธอยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น มานั่งลงเร็ว”

มีนาถูกเธอผลักไปยังหน้าที่นั่งตรงกลางนั้น เธอจึงนั่งลงอย่างเงียบๆ โดยหวังว่าจะทานอาหารเสร็จโดยเร็ว

หลังจากเสิร์ฟอาหาร คุณฟรอสต์และชายอีกคนก็ขอให้เธอดื่มเหล้าอยู่ตลอดเวลา แต่เธอไม่เคยหยิบแก้วขึ้นมาเลย และบอกเพียงว่าเธอแพ้แอลกอฮอล์และดื่มไม่ได้

ใบหน้าของชายทั้งสองเปลี่ยนไปในทันที และเวนดี้ก็รีบพูดกับเธอว่า: “ดื่มนิดเดียวน่าจะไม่เป็นอะไร นี่เป็นไวน์แดงนำเข้าที่ดีที่สุดเลยนะ”

มีนามองดูเธออย่างเย็นชาและพูดว่า: “ดื่มไม่ได้จริงๆค่ะ หากคนที่แพ้แอลกอฮอล์ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปอาจถึงตายก็ได้”

สีหน้าของชายสองคนบนโต๊ะดูผิดหวังมาก เวนดี้รู้สึกเสียหน้า จึงฝืนยิ้มและพูดว่า: “ไม่เป็นไร เธอดื่มไม่ได้ ฉันดื่มกับคุณฟรอสต์พวกคุณเอง”

ชายสองคนนี้ไม่สนใจที่จะดื่มกับเวนดี้เลย และพวกเขายังคงจ้องไปที่มีนา ซึ่งทำให้มีนาไม่สบายใจและต้องการจะลุกขึ้นจากไป

จู่ๆคุณฟรอสต์ก็วางมือไว้บนตักของมีนา แล้วพูดว่า: “มีนา ทำแบบนี้ไม่ถูกเลยนะ เธออยู่ข้างนอกระมัดระวังมากเกินไป เราจะไปด้วยกันไม่ได้ และเจ้านายของพวกเธอก็ต้องการให้พวกเราช่วยขายเสื้อผ้าที่ค้างสต๊อกอยู่พวกนั้นด้วย ทว่าท่าทีของเธอ จะให้เราร่วมมือกับบริษัทของเธอได้อย่างไร”

มีนารู้สึกขยะแขยงและขยับขาของเธอออกไป เธอรู้ถึงสิ่งที่เขาหมายถึง ถ้าเธอไม่ดื่ม พวกเขาจะไม่ช่วยบริษัทไซโอ้

แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับเธอ สินค้าจะขายได้หรือไม่นั้น มันควรเป็นความรับผิดชอบของฝ่ายขายไม่ใช่เหรอ เธอเป็นคนออกแบบเท่านั้น

มีนาลุกขึ้นยืนทันที เธอเหลือบมองคุณฟรอสต์อย่างเย็นชาแล้วพูดว่า: “ฉันเป็นดีไซเนอร์ ไม่ใช่พีอาร์ หรือพนักงานขาย ขอโทษด้วย ฉันมีเรื่องต้องไปทำที่บ้าน ดังนั้นฉันขอตัวก่อนค่ะ”

ใบหน้าของเวนดี้ดูไม่ดีใจมาก และเธอก็ลุกขึ้นยืน “มีนา……”

แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร คุณฟรอสต์ก็ขยิบตาให้ชายอีกคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นรีบเข้ามากดทับมีนานั่งลงทันที เขาจับมือของเธอไปข้างหลัง

คุณฟรอสต์ถือแก้วไวน์ บีบคางของเธอ แล้วเทไวน์แดงเข้าปากของเธออย่างอุกอาจ “ฉันอยากเห็นจริงๆว่าท่าทางที่แพ้แอลกอฮอล์ของเธอจะเป็นอย่างไร คิดจะใช้ข้ออ้างนี้กับฉัน ในเมื่อมาที่แล้ว ถ้าไม่ดื่มสักสองสามแก้ว อย่างหวังว่าจะได้ออกไป!”

มีนาคาดไม่ถึงเลยว่า พวกเขาจะกรอกแอลกอฮอล์ใส่เธอ เธอดิ้นรนจนสำลักกับไวน์ที่กรอกลงไป และไออย่างรุนแรง

“คุณฟรอสต์ ปล่อยเธอไปเถอะ ยังไงซะ เธอก็เป็นพนักงานของบริษัทเรา และฉันเป็นคนพาเธอมา เธอแค่เข้าสังคมไม่เป็น พวกคุณก็ไม่ควรทำอย่างนี้” เวนดี้คว้าแก้วไวน์ในมือของคุณฟรอสต์เพื่อที่จะหยุดเขา

คุณฟรอสต์ก็กล่าวด้วยใบหน้าเย็นชาว่า: “เธอพาคนแบบนี้มา เพราะไม่ต้องการร่วมมือกับเราแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นแบบนี้ วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาหารือเกี่ยวกับการร่วมมือกับพวกคุณจริงๆ” เวนดี้รีบพูดด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นก็จบ” คุณฟรอสต์เทไวน์ลงในแก้วเปล่าอีกใบ แล้วพูดกับเวนดี้ว่า “ถ้าเธออยากจะร่วมมือจริงๆ พวกเธอสองคนก็ทำให้พวกเราดื่มสบายและดื่มอย่างมีความสุขในคืนนี้สิ เข้าใจไหม”

จากนั้นเขาก็ยิ้มและตบหน้าของเวนดี้เบาๆ

เวนดี้ไม่กล้าหยุดเขาอีก คุณฟรอสต์จึงหยิบไวน์อีกแก้วและเตรียมกรอกลงในปากของมีนา

ทว่ามีนาไม่ใช่เด็กสาวที่โง่เขลาอีกต่อไป เธอรู้ว่าเธอต้องปกป้องตัวเองในสถานการณ์นี้