บทที่ 246 อธิบายอย่างยากลำบาก

มีนาไม่รู้จะพูดยังไงกับเขา เธอจึงอธิบายอย่างยากลำบากว่า: “เมื่อคืนนี้ ฉันไปทานอาหารเย็นกับผู้ขายสองคนกับเจ้านายบริษัท พวกเขาให้ฉันดื่มไวน์แก้วหนึ่ง แล้วบางทีในแก้วไวน์นั้นอาจถูกวางยาไว้……”

พลเข้าใจในทันที และพูดด้วยความปวดใจว่า: “หลังจากที่ฉันได้พบเธออีกครั้ง ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอ เธอไม่ใช่ว่าเป็นไข้แล้วหมดสติอยู่บนถนน ก็ถูกคนอื่นวางยา แล้วจะให้ฉันรู้สึกวางใจได้อย่างไร มาอยู่เคียงข้างฉัน ให้ฉันปกป้องเธออย่างดี ได้ไหม?”

มีนายิ้มอย่างขมขื่น เธอไม่รู้ว่าทำไมการเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเธอเองนั้นถึงเป็นเรื่องยาก?

พลพยายามโน้มน้าวเธออย่างระมัดระวัง: “ฉันจะปกป้องอธิด้วย และฉันจะปฏิบัติต่อลูกของเธอเหมือนของฉันเอง……”

“โทรศัพท์ โทรศัพท์ของฉันล่ะ?” ทันทีที่มีนาได้ยินเขาพูดถึงอธิ เธอก็ตื่นตระหนกขึ้นทันที

เมื่อคืนเธอตกลงกับครูอนุบาลไว้แล้ว ว่าจะให้ครูประจำการดูแลอธิเพิ่มอีกชั่วโมงสองชั่วโมง แต่ตอนนี้ได้ผ่านไปคืนหนึ่งแล้ว คงไม่ใช่ว่าอธิได้ค้างคืนในโรงเรียนอนุบาลนะ!

พลรีบช่วยเธอหาโทรศัพท์ของเธอ และในที่สุดก็พบมันในกระเป๋าของเธอ แล้วยื่นมันให้กับเธอและถามว่า: “ทำไมเหรอ?”

มีนาเปิดโทรศัพท์แล้วพูดว่า: “ลูก เมื่อคืนลูกยังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลไม่ได้ไปรับ”

เธอเปิดโทรศัพท์แล้วป้อนรหัสผ่าน และพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับมากถึงสิบกว่าสาย ซึ่งในนั้นมีเจ็ดหรือแปดสายที่จากโรงเรียนอนุบาล และสายที่ไม่ได้รับหลังจากสิบโมงเย็นล้วนมาจากป้าโบว์

พอเธอคิดว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับอธิในโรงเรียนอนุบาล เธอก็กำลังจะระเบิดขึ้นมาเลย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก ทว่าพลที่อยู่ข้างๆเธอได้ช่วยเธอวางหมอนไว้ข้างหลังเธออย่างระมัดระวัง

มีนารีบโทรหาครูอนุบาลทันที พออีกฝ่ายรับสาย เธอก็รีบพูดขึ้นว่า: “คุณครู ฉันขอโทษด้วย เมื่อคืนนี้อธิเขา……”

“คุณแม่นิรันดร์ คุณเป็นอะไรกันแน่? หลังจากทานอาหารเย็นเมื่อคืนนี้ นิรันดร์ก็เริ่มมีไข้ขึ้นสูง ป้าที่อยู่เวรของเราโทรหาคุณ แต่คุณไม่รับสายเลย” ครูบ่นว่า “แม้จะยุ่งแค่ไหนก็ควรรับสายไหมค่ะ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเด็ก แล้วใครจะเป็นคนรับผิดชอบ และในเมื่อเป็นพ่อแม่ของเด็กแล้ว คุณต้องมีรับผิดชอบด้วย!“

“ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ตอนนี้นิรันดร์อยู่ที่โรงพยาบาลไหน” มีนาถามอย่างกังวล

ครูพูดอย่างโกรธเคือง: “โชคดีที่ในโรงเรียนอนุบาลเก็บหมายเลขโทรศัพท์ของพ่อเขา แล้วโทรเรียกพ่อของเขาเมื่อคืนนี้”

มีนาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่มีความกังวลเล็กน้อย เธอทำเสียงอ้อไปและขอบคุณครูอีกครั้ง แล้วค่อยวางโทรศัพท์ไป

เมื่อวานมาร์ชเป็นคนไปรับลูกที่โรงเรียนอนุบาลด้วยตัวเองเหรอ? แต่เขาอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ เขาหายดีแล้วเหรอ?

เธอมองดูโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง มีสายที่ไม่ได้รับของป้าโบว์ น่าจะมาเป็นป้าโบว์ที่ไปรับอธิ

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากประหม่าเป็นผ่อนคลายเล็กน้อย พลก็รีบถามว่า: “เป็นอย่างไรบ้าง อธิสบายดีไหม ฉันไม่รู้ว่าอธิยังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล และเมื่อคืนฉันก็ไม่ได้ยินเสียงสายโทรเข้าเลย”

มีนายังคงคิดเกี่ยวกับเรื่องที่อาจารย์พูด พ่อของเขารับตัวไปแล้ว และพูดอย่างมึนงงว่า: “ไม่เป็นไร เมื่อคืนมีคนมารับอธิไปแล้ว แต่เมื่อคืนเขามีไข้ขึ้น ไม่รู้ว่าตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง?”

“ใครเป็นคนรับเขาไป สามีเก่าของเธอ?” พลเดาและถาม

มีนาส่ายหัวแล้วพูดว่า: “อาจจะเป็นเขา หรืออาจจะเป็นป้าโบว์ ฉันก็ไม่รู้”

“งั้นเธอไม่รีบโทรไปถามให้ชัดเจนอีก เดี๋ยวเธอจะเป็นห่วงอีก”

มีนากลับมารู้สึกตัว แล้วรีบโทรหาป้าโบว์

“ป้าโบว์ อธิอยู่ที่ไหน เขามีไข้ใช่หรือเปล่า แล้วเขาเป็นอะไรมากไหม?”