บทที่ 261 ไม่มีวันเข้าใจ

เมื่อลิฟต์ปิดประตูลงแล้ว มีนาจึงโล่งใจลง แล้วลองถอดสร้อยข้อมือออกอีกครั้ง แต่ตะขอนั้นก็แน่นมาก

เธอจึงต้องยอมยอมแพ้ แต่เมื่อคิดดูแล้วนี่อาจเป็นเพราะพรหมลิขิตระหว่างเธอกับพลก็ได้ พระเจ้าอาจอยากให้โอกาสพวกเขาอีกครั้งก็เป็นได้？

หลังจากที่มาร์ชออกมาจากร้านอาหารแล้ว ก็ขับรถมาถึงพี่พักที่มีนาเช่าอาศัยอยู่ทันที

เขาจอดรถไว้ที่มุมถนนตรงข้ามกับอาคารที่มีนาอาศัยอยู่ สามารถมองเห็นผู้คนเข้าออกจากอาคารนั้นได้พอดี

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้มีนากลับมาจากโรงพยาบาลแล้วหรือยัง เขาแค่ต้องการนั่งอยู่บนรถเงียบๆ แล้วมองเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัยก็พอ

ไม่รู้ว่ารอไปนานแค่ไหนแล้ว ในที่สุดเขาก็เห็นพลส่งมีนากลับมา ข้อมือของมีนามีผ้าพันไว้ ดูเหมือนได้รับการรักษาจากโรงพยาบาลแล้ว

เขาจึงหมดห่วงได้สักที แต่เมื่อเห็นพลก็ลงมาจากรถด้วย และยังเดินเข้าไปในอาคารข้างในเป็นเพื่อนมีนาอีก ใบหน้าเขาเย็นชาลง สิ่งที่คิดได้ก็คือคืนนี้พลคงนอนค้างที่นี่กับมีนา

ผ่านไปสักพัก พลได้เดินออกมาจากอาคารด้านใน และขับรถออกไปคนเดียว

มาร์ชควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป รีบลงมาจากรถ จากนั้นเดินเข้าไปในอาคารตามที่อยู่ที่ค้นหามาได้ทันที

เมื่อมีนาเข้ามาในบ้านแล้ว ต้องการจะเปลี่ยนชุดนอน ปรากฏว่ามือที่บาดเจ็บไม่สามารถงอได้เลย แค่เรื่องถอดเสื้อผ้าง่ายๆ แบบนี้ก็ทำยากเหลือเกิน

และในเวลานี้เสียงกริ่งประตูดังขึ้นมาพอดี นึกว่าพลกลับเข้ามาหาเธออีก จึงรีบสวมเสื้อไหมพรมที่เขากำลังจะถอดออกกลับคืนไป ไม่ได้แอบดูก่อนว่าเป็นใคร ก็รีบเปิดประตูออก แล้วรีบพูดขึ้นว่า： “พี่พล ทำไมถึงกลับมาอีก……”

แต่หลังจากที่พูดออกมาแล้ว คนที่เห็นกลับเป็นมาร์ช เธอตกตะลึงแล้วถามขึ้นว่า： “คุณ……คุณกินข้าวกับคุณโรซี่อยู่ไม่ใช่เหรอ？”

“พี่พล？เรียกได้สนิทจังเลยนะ” มาร์ชมองเข้าไปด้านใน ผลักมีนาออก แล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน

เวลานี้มีนาถึงตั้งสติได้ จึงรีบไปขวางเขาไว้แล้วพูดขึ้นว่า： “คุณมาทำไม เชิญคุณออกไป！”

มาร์ชไม่สนใจกับคำพูดของเธอ มองสำรวจห้องที่เธอพักอยู่สักพัก ไม่เห็นของใช้ของผู้ชายคนอื่น แสดงว่าเธอไม่ได้พักอาศัยอยู่ร่วมกันกับพล

พื้นที่สองห้องนอนนี้ไม่ค่อยกว้างนัก แต่ถูกมีนาตกแต่งได้อย่างอบอุ่น ดูแล้วเหมือนที่ไหนที่มีเธออยู่ ที่นั่นถึงจะเป็นบ้านที่เขาชอบ

มาร์ชหาเก้าอี้แล้วนั่งลงไป ถามขึ้นว่า： “แฟนคุณไม่ได้พักอยู่คุณเหรอ？”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ？”

มาร์ชมองไปที่ผ้าพันแผลที่ข้อมือของเธอ ตอนแรกว่าจะถามอาการของข้อมือ แต่ในขณะเดียวกันก็ไปเห็นสร้อยข้อมือนั้น ทำให้สะดุดตาเป็นพิเศษ

“ปรกติคุณไม่ชอบเครื่องประดับพวกนี้หนิ่ เมื่อก่อนถึงแม้จะมีที่ดีหรือพิเศษหน่อย คุณก็เก็บมันไว้ในกล่องใส่เครื่องประดับ ไม่ค่อยเห็นคุณใส่เลย ทำไม สร้อยข้อมือนี้มันมีอะไรพิเศษเหรอ？”

มีนาเอามือไปจับที่สร้อยข้อมือนั้น แล้วพูดขึ้นลอยๆ ว่า： “ออ ไม่มีอะไรพิเศษหรอก พลเป็นคนให้มา เขาชอบให้ฉันใส่ ฉันก็ใส่มันบ่อยๆ สิ”

เธอได้มองไปที่นิ้วมือของมาร์ชเช่นกัน เห็นว่าสิบนิ้วของเขานั้นไม่ได้สวมใส่อะไรเลย จึงถามขึ้นว่า： “คุณยังไม่ได้เลือกแหวนแต่งงานกับคุณโรซี่เหรอ？”