บทที่ 262 มีทุกอย่างบนโลก

มีนาไม่ได้ดิ้นรนอีกต่อไป และไม่อ้อนวอนอีกต่อไป เพียงแค่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับว่ามองเขาอย่างประจักษ์ชัดแล้ว และบอกกับตัวเองตลอดเวลา อดทนอีกเพียงครั้งเดียวกับความอัปยศอดสูที่เขาทำ เธอจะได้ตายใจจากเขาอย่างสิ้นเชิงเสียที

มาร์ชตกใจตื่นเมื่อเห็นสายตาที่น่ากลัวและผิดหวังของเธอ จึงควบคุมตัวเองได้ ไม่ทำต่อไปอีก แล้วชกลงไปที่พื้นด้านข้างของเธอ ทันใดนั้นก็ได้กระชากสร้อยข้อมือของเธอหลุดออกมา ยืนขึ้นดึงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไปทันที

มีนาแข็งทื่อไปทั้งตัว และยังคงนอนอยู่บนพื้นที่หนาวเย็นนั้น จนเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูเสียงดังตอนมาร์ชออกไป จึงเหมือนตื่นจากฝันร้ายแล้วลุกขึ้นนั่งลง

เธอเก็บสร้อยข้อมือที่ถูกกระชากขาดไว้อย่างระวัง และกำไว้ในมือแน่น คำพูดของมาร์ชเมื่อกี้ วนอยู่ข้างหูของเธอตลอดเวลา

ก็เหมือนวันนั้นที่ชาร์วีบอกกับเธอ สำหรับมาร์ชนั้น โรซี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด

เธอไร้เดียงสาเกินไปแล้วจริงๆ ไม่ว่ามาร์ชหรือพล พวกเขาทั้งสองคนต่างมีทุกอย่างบนโลกนี้ เป็นผู้ชายที่สูงส่ง

ท่าทีที่พวกเขามีต่อเธอก็เหมือนผู้แข็งแกร่งมีต่อผู้อ่อนแอ ไม่ว่าจะเป็นความเอาแต่ใจและดื้อรั้นของมาร์ช หรือว่าจะเป็นความสงสารและความรักของพล นั่นมันเป็นเพียงแค่วิธีที่แต่งกันสำหรับพวกเขาที่มีต่อผู้อ่อนแอ

ทำไมเธอต้องเข้าไปยุ่งอีนุงตุงนังกับความรู้สึกพวกเขาด้วย น่าจะดูแลตัวเองให้ดี ทำตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นมา ไม่เป็นคนที่ถูกรังแกอีกต่อไป หรือเป็นคนอ่อนแอที่ต้องให้คนอื่นมาปกป้อง

เธอจะไม่ไปยุ่งอีนุงตุงนังกับความรู้สึกของพวกเขาอีกไม่ว่าใครคนใดคนหนึ่งก็ตาม！

……

วันรุ่งขึ้น มีนาไปทำงานที่บริษัทอินเทรนด์ตามปรกติ

กรณ์มอบหน้าที่ให้เธอหาข้อมูลเกี่ยวกับการออกแบบ เมื่อเห็นผ้าพันแผลในข้อมือเธอ จึงถามเธอว่าสามารถทำงานได้ตามปรกติไหม ต้องการจะลางานไหม

มีนาตอบว่าไม่เป็นไร กรณ์จึงไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีก ให้เธอเข้าทำงานตามปรกติ

เธอทำงานวุ่นจนถึงเที่ยง เมื่อเพื่อนร่วมงานชวนเธอไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน เธอก็ตอบตกลงทันที

เพื่อนร่วมงานหญิงสามสี่คนพาเธอไปร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดใกล้บริษัท หลังจากที่พวกเธอนั่งลงแล้ว เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็เริ่มเมาท์มอยข่าวของดารากันขึ้นมา

มีนานั่งกินเงียบๆ อยู่ข้างๆ ไม่สามารถพูดอะไรแทรกได้ เธอมาบริษัทได้ไม่นาน ไม่เคยสัมผัสกับดาราอะไรมาก่อน

ส่วนเพื่อนร่วมงานพวกนี้น่าจะเคยออกแบบเสื้อผ้าให้กับดารามาก่อน เดี๋ยวก็YYดาราชายที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ เดี๋ยวก็พูดดาราเด็กเอ๊าะๆ เหล่านั้นหล่อยังโน้นหล่ออย่างนี้

เมื่อมีนาเห็นพวกเธอยิ่งพูดยิ่งเมามันส์จนลืมตัว จึงรีบออกเสียงปรามขึ้นมาว่า： “เสียงเบาๆ หน่อย คนที่กินข้างรอบๆ ต่างมองมาที่พวกเราแล้ว”

ในที่สุดพวกเธอก็รู้ตัวว่าอยู่ในที่สาธารณะ จึงเบาเสียงลงมา

มีเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งเห็นมือซ้ายของมีนาไม่สะดวก จึงถามขึ้นว่า： “เมื่อวันยังเห็นคุณดีๆอยู่เลย ข้อมือเป็นอะไรเหรอ？”

มีนายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “ทำงานบ้านที่บ้านไม่ระวังบิดโดนมือ ไม่เป็นไรมากหรอก หมอบอกหนึ่งอาทิตย์ก็หาย”

“งั้นก็ดี คุณทำงานกับคุณกรณ์น่าจะได้ทำชุดราตรีของดาราดังที่ชื่อซาซ่าสิ？” เพื่อนร่วมงานถามขึ้นด้วยความสงสัย

มีนาส่ายหัว ไม่รู้จริงๆ ว่าจะได้ออกแบบเสื้อให้กับดาราคนไหน สองวันนี้มานี้ข้อมูลที่กรณ์ให้เธอหาก็มีเกี่ยวข้องกับชุดราตรีของผู้หญิงจริงๆ

เพื่อนร่วมงานอีกคนเห็นเธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับดาราเลย อยากเผยแพร่ความรู้พื้นฐานให้เธอฟังว่า： “ในวงการดาราหญิงนั้นตอนนี้ซาซ่าคือคนที่โด่งดังที่สุด ละครที่เธอแสดง《youthful》คุณเคยดูไหม？”

มีนายังคงส่ายหัวเช่นเดิม จำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ดูละคร มีเพียงบางครั้งที่ว่างแล้วเธอก็ดูหนังคลาสสิคในอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

ละครเดี๋ยวนี้ล้วนยาวมาก เธอไม่มีเวลาไปตามละครหรอก เอาเวลาที่ไปติดตามละครไปทำงานออกแบบที่ตัวเองชอบยังดีกว่าอีก