บทที่ 263 เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

“มีนา แฟนของเธอช่างโรแมนติกจริงๆ” เพื่อนร่วมงานหญิงที่เดินผ่านพวกเขาพูดกับมีนา

มีนาไม่มีทางเลือกนอกจากยิ้มและพยักหน้าให้ แล้วพูดกับพลว่า: “ช่วยวางดอกไม้ไว้บนรถของนายก่อนได้ไหม”

“เธอไม่ชอบเหรอ?”

มีนาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบช่อดอกไม้และพูดว่า: “ชอบ แต่มันสะดุดตาเกินไป”

“ฉันคิดว่าไม่เห็นจะเป็นไรเลย เว้นแต่เธอจะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นแฟนของเธอ” พลมองเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วพูด

“พี่พล เราไปที่รถของนายก่อนได้ไหม ฉันมีอะไรจะบอก”

หลังจากที่พลมอบดอกไม้ให้เธอ เขาพยายามโอบแขนรอบเอวของเธอและพูดว่า: “มีเรื่องสำคัญอะไร ไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที ฉันเตรียมการสำหรับคืนนี้ไว้แล้ว ดินเนอร์ใต้แสงเทียน โรงภาพยนตร์สุดพิเศษ…… และถ้าชอบอะไรอีกก็บอกฉันได้นะ……”

“พี่พล ขอบใจมาก ฉันคิดว่า…… ฉันคิดว่า……” มีนาหลบเลี่ยงเขาอย่างชำนาญ แต่เธอไม่สามารถพูดที่จะคืนสร้อยข้อมือให้กับเขา

พลรู้สึกว่าเธอผิดปกติไป จึงถามว่า: “นานา ข้อมือของเธอยังเจ็บอยู่เหรอ หรือมีเรื่องอะไรเกิดหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไร” มีนาพูดด้วยรอยยิ้ม “นายไม่ใช่ว่าจองมื้อค่ำไว้แล้วเหรอ ฉันหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อน”

พลรีบพูดว่า: “โอเค ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ไว้ให้กับเธอ”

มีนาไม่ได้พูดอะไรแล้วขึ้นรถไปด้วยกัน และไปที่ร้านอาหารที่เขาจองไว้

พลบอกว่าร้านอาหารอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาว ซึ่งมีนาพบว่าชั้นบนสุดนั้นเงียบมากและไม่เห็นแขกคนอื่นในร้านอาหารขนาดใหญ่นี้เลย

บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่ใจกลางร้านอาหาร มีเชิงเทียนที่สวยงามรายล้อมไปด้วยดอกกุหลาบรูปหัวใจ และยังมีลูกบอลกระจกหลากสีแขวนสูงต่ำรายเรียงไม่เสมอกัน ซึ่งความโรแมนติกนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สมจริง

“พี่พล แค่มากินข้าวกันเอง ไม่จำเป็นต้องเวอร์วังขนาดนี้ก็ได้” มีนายืนอยู่กับที่ และไม่กล้าที่จะเดินไปที่โต๊ะอาหาร

พลจับมือขวาของเธอไว้ เขาจ้องมองเธอด้วยความจริงใจ และพูดขึ้นเบาๆว่า: “สำหรับฉันแล้วมันไม่ใช่แค่การกินข้าวเท่านั้น เมื่องวานตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าเธอยอมตกลง ฉันก็ดีใจมาก ฉันรอเวลานี้มานานมากแล้ว และฉันต้องระลึกช่วงเวลาที่เธอเป็นแฟนของฉันไว้ นานา นี่ไม่เวอร์เกินไปเลย ให้ที่นี่มีแค่เธอกับฉัน แล้วเรามาทานมื้อค่ำด้วยกัน”

หัวใจของมีนาสั่นไหว ความทรงจำทั้งหมดในวัยเด็กเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที ในเวลานั้นพวกเขาใสสะอาดและบริสุทธิ์มาก ในสายตามีเพียงกันและกันเท่านั้น เป็นดั้งครอบครัวดั้งมิตรภาพ และยังมีความรักที่อธิบายไม่ถูก

พลดึงเธอนั่งลง เธอผ่อนคลายมากขึ้นและไม่ประหม่าอึดอัดอีกต่อไป เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและโรแมนติกจากพล ซึ่งเธอไม่เคยได้สัมผัสมันจากมาร์ชมาก่อน

ทันใดนั้นก็มีเสียงไวโอลินที่ผ่อนคลายดังขึ้นจากในร้านอาหาร มีคนเล่นไวโอลินเดินเข้ามา มีนาเงยหน้าขึ้นและตระหนักได้ว่าเป็นอลัน

เธอเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ และถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า: “พี่พล เพื่อนนายยังเล่นไวโอลินได้ด้วยเหรอ”

พลพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และพูดข้างหูของเธอว่า: “เราสองคนเคยท่องเที่ยวยากจนที่ฝรั่งเศส และเราก็ใช้วิธีนี้ในการหาค่าเดินทาง”

อลันยิ้มและมองดูพวกเขากระซิบ เขาดื่มด่ำกับการแสดงของเขาโดยไม่ถูกรบกวน

พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ด้านข้างเทไวน์แดงให้พวกเขา ส่วนซุปและสลัดก็ถูกนำเสิร์ฟด้วยแล้ว พลยกแก้วขึ้นชนกับมีนา แล้วถามว่า: “เธอชอบไหม”

มีนาพยักหน้าและพูดว่า: “ชอบ”