บทที่ 274 ตัดไม่ได้ลืมก็ไม่ลง

“ม่อนเป็นใคร เขาเลี้ยงผู้หญิงแบบนั้นไหวเหรอ? ซาซ่าก็คือผู้หญิงที่พลซื้อเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก” มาร์ชยิ้มอย่างเย็นชา “นี่เป็นเพียงแค่ที่ฉันตรวจสอบเจอ ยังมีพวกที่ฉันตรวจสอบไม่เจออีกล่ะ? ”

มีนาช็อกจนเซ ไม่นานก็ใจเย็นลง ที่จริงแล้วจากการที่รู้จักกับพล เธอก็แอบรู้สึกได้ว่า ที่ห่างกันไปหลายปีเขานั้นได้พบเจอเรื่องราวมาไม่น้อย

ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่มีนาถามเขา เขาจะตอบว่าอยู่อย่างสบายดี แต่มีนาก็ไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าเขานั้นพยายามพูดคำดีๆออกมา หลอกเธอ

เด็กกำพร้าที่ออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างพวกเขา มีกี่คนที่จะอยู่อย่างสุขสบายจริงๆ ต่างก็ต้องพึ่งความลำบากของตัวเองเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ

เธอแค่ไม่เข้าใจ ก่อนที่พลจะมาที่เมือง C ทำไมถึงต้องวางแผนทุกอย่างเอาไว้ก่อน เขาสร้างครอบครัวที่ต่างประเทศ ที่จริงก็ควรอยู่ที่ต่างประเทศ ดั้นด้นมาถึงเมือง C หรือว่าจะมีแผนการใหญ่อะไรบางอย่าง?

“พลมันเข้าซื้อกิจการบริษัทป๊อปบี้ ร่วมธุรกิจกับ ET Group ถ้าไม่ได้นึกถึงเรื่องธุรกิจ แล้วจะเป็นแผนอะไร? ”

มาร์ชเห็นมีนาถึงกับไม่สนใจว่าพลจะเลี้ยงผู้หญิงคนอื่นไว้หรือไม่ ความรู้สึกที่มีต่อพี่ที่รู้จักมาตั้งแต่เด็กนี้ช่างไร้ที่ติจริงๆ

เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเป้าหมายของแผนที่พลวางไว้ก่อนจะมาที่เมือง C นั้นคืออะไร แต่เขาไม่บอกมีนา

“แน่นอนวางมันเป็นแผนการในด้านธุรกิจ ไม่มีอะไรนอกเหนือจากการคิดจะควบคุมเศรษฐกิจของเมือง C ทั้งหมดไว้ในมือ”

มีนาอยู่ดีๆก็ถามขึ้น: “แบบนั้นจะขวางนายไม่ให้ยึดศูนย์กลางการเงินกลับไปด้วยใช่มั้ย? ”

มาร์ชเงียบไป

แต่มีนาก็มีคำตอบในใจแล้ว เธอคิดอยากจะดึงแขนเธอกลับไป “นายพูดจบหรือยัง ถ้าพูดจบแล้วฉันไปได้หรือยัง? ”

มาร์ชมองมีนา ร่างกายราวกับน้ำแข็งเย็นเยือกแข็งไปทั้งตัว พลางค่อยๆปล่อยมือเธออย่างช้าๆ

ทันใดนั้นมีนาก็ลงมาจากเตียงทันที และรีบก้าวจะเดินออกไปจากที่นี่ เมื่อเธอจะเปิดประตูห้องนอน และมาร์ชก็ไม่ได้ห้ามเธอเอาไว้ เธอก็หันหน้ากลับมาพูดกับมาร์ช: “ฉันดูออก ว่าโรซี่รักนายมากๆ ตอนนี้กลับไปหาโรซี่ และขอโทษพ่อของเธอ ไม่แน่เรื่องนี้อาจจะยังมีทางยื้อไว้ได้”

มาร์ชรู้สึกว่าเลือดในร่างของเขาแข็งตัว เขาหันหลังให้เธออยู่ก่อนแล้ว ไม่แม้แต่จะมองไปทางเธอ และตอบกลับเธอไปอย่างเย็นชา “ไสหัวไป”

มีนาวิ่งๆเดินๆรีบออกมาจากคอนโด จนเข้ามาอยู่ด้านในลิฟต์ ถึงจะพิงหลังเข้ากับผนังด้านในตัวลิฟต์ และกุมหน้าร้องไห้โฮออกมา

เนื่องจากเธอสัญญาว่าจะดูแลพลอย่างดี จนกว่าเขาจะหายดี เธอจะผิดคำพูดไม่ได้ รอจนหลังจากนั้น เธอก็มีการตัดสินใจของตัวเธอเอง

ส่วนมาร์ช เขาควรจะไล่ตามความฝันของตัวเองต่อไป ไม่ควรจะต้องมาเสียดายที่ไม่ได้ทำเพราะเธอ

มาร์ชรู้ว่าเธอนั้นได้จากไปแล้ว ก็โมโหจนเขวี้ยงข้าวของในห้องนอนทั้งหมด

ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองหลงรักเธอไปแล้ว และก็ไม่ยอมรับความจริงนี้

แต่เมื่อมาถึงวันนี้ จนถึงตอนนี้ เขาถึงได้เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนเลือดเนื้อของเขา ตัดไม่ขาดจะลืมก็ลืมไม่ลง

เรื่องที่น่าขำที่สุดก็คือตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ยินดีที่จะอยู่กับเขา ความผูกพันและเรื่องราวที่น่าจดจำระหว่างพวกเขา ทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความต้องการของเขาข้างเดียวตั้งแต่ต้น!

ในใจของเธอมีเพียงแค่พี่พลของเธอมาโดยตลอด ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นรู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก เขาจะไปเทียบได้ยังไง

ทั้งหมดนี้เขาล้วนรู้ดี แต่เขาก็ยังคงวางไม่ลง เขาอยากจะกักขังเธอไว้ข้างกาย แต่เขากลับทำใจทนหักปีกสองข้างของเธอไม่ได้

……

มีนาเดินออกมาจากคอนโดที่อยู่ในตึกสูง เดิมที่คิดอยากจะที่อยู่เงียบๆคนเดียว แล้วค่อยไปบ้านพล

แต่เธอเพิ่งเดินบนถนนใหญ่ได้ไม่กี่ก้าว ก็มีรถคันนึงขับเข้ามาบนถนนด้านข้างเธอ ขับด้วยความเร็วช้าๆตามเธอ คนด้านในรถลดกระจกรถลงเรียกเธอ “คุณมีนา เชิญขึ้นรถ”

มีนาหันไปมอง คนขับรถคือม่อน

เธอพูดอย่างนิ่งๆ: “ฉันอยากอยู่คนเดียว อีกแป๊บเดียวกลับไปเอง”

ม่อนพูดอย่างไม่ยอมแพ้: “คุณพลกำลังรอคุณอยู่ เขาเป็นห่วงคุณมาก”