บทที่ 278 นั่งเป็นเพื่อนฉัน

“แม่ครับ แม่อยู่กับผมและพ่อได้ไหมครับ ไม่ต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดแล้ว ผมไม่อยากให้แม่ไป” อธิมองเธอแล้วพูดอย่างอาวรณ์ย์

มีนาถามอย่างรู้สึกไม่ดีว่า “ลูกอยู่กับพ่อแล้ว พ่อไม่ดีกับลูกเหรอ?”

“พ่อดีกับผมมากครับ แต่ผมอยากจะให้ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกัน” อธิพูดด้วยสีหน้าตั้งตารอคอย

“ถ้าอย่างนั้นลูกอยากไปต่างจังหวัดกับแม่ไหม?”

อธิเงยหน้าหน้ามองมีนา ถามอย่างเข้าใจแต่แท้จริงไม่เข้าใจว่า “แม่กับพ่อทะเลาะกันเหรอครับ? เพื่อนในห้องเรียนของพวกเราเคยบอกว่า ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ด้วยกันก็คือทะเลาะกันจะหย่าแล้ว จะไม่มีทางอยู่ด้วยกันอีก”

มีนามีใจแต่ไม่มีแรง รู้สึกว่าตัวเองปลอบเด็กไว้ไม่ได้ เด็กเดี๋ยวนี้รู้ทุกอย่าง ลองบอกเขาว่า “ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่อยู่ด้วยกันแล้ว แต่พวกเราก็ยังรักลูกมาก.....”

ในเวลานี้เองอลันเสิร์ฟของหวานมาสองชุด พูดกับพวกเขาว่า “กินของหวานลื่นคอหน่อยนะ”

“ขอบคุณคุณอาครับ” พูดจบอธิก็ก้มหน้าและกินอย่างเดียว

มีนาไม่มีทางพาอธิไปโดยตรง ขอแค่มาร์ชไม่ตกลงว่าจะคืนลูกให้เธอ ไม่ว่าเธอจะพาลูกไปที่ไหน เขาก็ต้องตามไปแน่ๆ

หลังจากกินของหวานแล้ว ตอนที่เธอจะพาอธิจากไป อลันก็กอดอธิเป็นพิเศษ พูดกับเธอว่า “คุณมีนา ลูกของคุณน่ารักมากเลย ทำให้คนชอบมาก”

“อลันขอบคุณนะ เขาชอบของหวานที่นายทำมากเลย”

อลันถามต่อว่า “ช่วงนี้แผลของแฟรงค์ยังดีอยู่ไหม?”

“ฟื้นฟูได้ดี ใกล้จะหายแล้ว” มีนาฉวยโอกาสที่เขาส่งพวกเธอออกมาถามว่า “นายรู้ไหมว่าแผลเก่าตรงหลังของเขามาได้ยังไง?”

อลันมองอธิที่อุ้มไว้ทีหนึ่งแล้วพูดว่า “เรื่องมันยาว เดี๋ยวครั้งต่อไปมีโอกาสคุณมาคนเดียว ผมค่อยเล่าให้คุณฟัง”

มีนาพยักหน้า รับอธิมาจากมือของเขา “ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกฉันไปก่อนนะ”

หลังจากออกมาจากร้านของหวาน เธอก็พาอธิไปที่ร้านเกมขนาดใหญ่ในห้าง เล่นเกมทุกอย่างที่อธิสามารถเล่นจนหมดอย่างมีความสุข”

เธอเล่นกับอธิจนถึงเวลากลางคืน 10โมง โทรไปมั่นใจกับป้าโบว์ว่ามาร์ชยังไม่กลับคฤหาสน์ริมทะเล ถึงจะขับรถส่งอธิกลับไป

เด็กเล่นจนเหนื่อยแล้ว หลับบนรถ พอถึงคฤหาสน์ริมทะเลเธอถึงจะอุ้มเด็กเข้าไป ส่งไปถึงมือของป้าโบว์แล้วถึงจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ตอนที่เธอขับรถจากไป บนถนนมีรถคันหนึ่งสวนทางกับเธอ

เธอไม่ได้ชะลอ แต่รู้ว่ารถคันนั้นเป็นรถที่มาร์ชขับบ่อยๆ โชคดีที่ไม่ได้พบกับเขาที่คฤหาสน์ริมทะเลโดยตรง ไม่อย่างนั้นก็จะรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดกรีด

มาร์ชก้มหน้ามองดูเอกสารในรถ ไม่ได้สังเกตรถที่ขับสวนทางไป แต่ชาร์วีที่ขับรถอยู่กลับเห็นและดูออก

“มาร์ช รถที่ขับสวนทางไปเมื่อกี้คุณมีนาเป็นคนขับ แต่เธอมาทางถนนเส้นนี้ได้ยังไง หรือว่าไปที่คฤหาสน์ริมทะเล?” ชาร์วีชะลอแล้วพูด

มาร์ชรีบหันกลับไปมองด้านหลัง แต่มองผ่านด้านหลังรถ นอกจากมืดแล้วอะไรก็มองไม่เห็น

ชาร์วีถามต่อว่า “นายก็ไม่อยู่ คุณมีนาไปที่คฤหาสน์ริมทะเลทำอะไร?”

“จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ ไปดูลูกไง” มาร์ชพูดอย่างเฉยๆ เหมือนกับว่ามีนาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก

“เธอจะพาเด็กไปไหม?”

มาร์ชก้มหน้าดูเอกสาร แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า “เธอไม่กล้า”

“ตอนนี้รถที่คุณมีนาขับนั้นเป็นรถที่มีชื่อเสียงมาก ตอนนี้บริษัทพวกเราสถานการณ์แย่มาก นายลองไปหาเธอ ดูว่าเธอจะมีวิธีทำให้พลยอมปล่อยมือ........”