บทที่ 279 ไม่แยกกันอีก

และหลายวันนี้เธอก็เข้าใจอย่างโจ่งแจ้งแล้ว ความรู้สึกที่เธอมีต่อพลกับมีต่อมาร์ชนั้นไม่เหมือนกัน

เธอกับพลเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก จนกลายเป็นญาติที่ไม่สามารถทดแทนได้ แต่นี่ไม่ใช่ความรักที่ผู้หญิงคนหนึ่งมีให้ผู้ชายคนหนึ่ง

ในใจของเธฮก็เข้าใจในเรื่องนี้ดี แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดกับพลยังไง เพราะเธอรู้ว่าพลในตอนนี้นั้นต้องไม่สามารถยอมรับได้แน่

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว” มีนายิ้ม หวังแค่ว่าจะหาโอกาสที่เหมาะสมในการขอโทษเขา ยังเป็นเพื่อนกันต่อได้

พลกลับคิดว่าเธอดีใจที่ได้ยินว่าเขาได้ตัดขาดกับซาซ่าแล้ว กำลังจะเอาของอะไรออกมาจากกระเป๋า

เธอก็ถามต่ออย่างเป็นห่วงว่า “พี่พล วันนี้อยู่บ้านได้กินยาตรงเวลาไหม? พี่ก็กลับไปพักผ่อนในห้องเถอะ ถึงแม้ว่าแผลจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ต้องระวังหน่อย อย่าประหม่าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแผลแตก จริงด้วย คืนนี้ฉันพาอธิไปที่ร้านของหวานของอลัน อลันยังถามเรื่องแผลที่หลังของพี่ด้วยว่าเป็นยังไงบ้าง”

มือของพลยังอยู่ในกระเป๋าแล้วพูดว่า “รอฉันหายดีแล้ว พวกเราไปเลี้ยงข้าวเขา เพื่อตอบแทนเขาดีกฎละกัน”

“ได้สิ”

“อธิชอบกินของหวานที่อลันทำมั้ย ?”

“ชอบสิ เขาคนเดียวกินขนมแห้วไปสองจานเลยนะ ฉันกลัวเขาจะสำลัก.........”

อยู่ๆ พลก็ยื่นมือออกมากระชากเธอมานั่งลงข้างๆ ของเขา ให้เธอนั่งชิดเขา แล้วพูดอย่างลึกซึ้งว่า “มีนา ฉันชอบอธิมากเลยนะ เขาเป็นเด็กที่น่ารักและเชื่อฟังมาก รอวันไหนที่มาร์ชไม่มีความสามารถในการแย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูกับเธอแล้ว พวกเราก็ไปรับเขากลับมา ฉันจะรักและดูแลเขาเหมือนกับ......”

มีนานั่งตัวตรงแล้วรีบแย่งพูดว่า “ไม่ต้อง ไม่ต้องจริงๆ ฉันไม่อยากจะขึ้นศาลกับมาร์ช เหมือนตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว อธิมีป้าโบว์และแก้วดูแลอยู่ ฉันยังสามารถไปเจอเขาและพาเขาออกมาเล่นได้ตลอด”

“ก็ได้ แล้วแต่เธอเลย พวกเราไม่คุยเรื่องนี้” พลพูดเสร็จก็เอาสร้อยข้อมือเส้นที่ถูกมาร์ชทำขาดออกมาจากกระเป๋า อยากจะสวมให้เธอ พูดว่า “ฉันให้ม่อนไปซ้อมสร้อยข้อมือเรียบร้อยแล้ว เธอลองใส่ดูอีกทีสิ”

มีนาหลบอย่างฉลาดแล้วพูดว่า “ฉันก็ยังรู้สึกว่าสร้อยข้อมือนี้มีค่ามากเกินไป ฉันกลัวว่าจะทำเสียอีก พี่เก็บไว้ดีกว่า”

พูดเสร็จเธอก็อยากจะลุกขึ้น กลับไปที่ห้องรับแขกเก็บของ พรุ่งนี้ก็ย้ายกลับไปที่พักของตัวเอง

มือที่พลกระชากเธอไว้ข้างหนึ่งก็ยังไม่ปล่อย ขยับเข้าใกล้เธอ แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งเปิดคอเสื้อของเธอ มีนาตกใจมากจนถอยหลังไป

“พี่พล อย่าทำอย่างนี้”

พลแค่มองเข้าไปในคอเสื้อของเธอดู ก็ปล่อยเธอไปเลย โชคดีที่เธอยังสวมแหวนเป็นสร้อยคอ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอทำสร้อยหายรึเปล่า สร้อยข้อมือนี้ฉันเก็บไว้ก่อนละกัน” เขายิ้มแล้วเก็บสร้อยข้อมือพูดต่อว่า “ยาวันนี้ฉันกินหมดแล้ว เธอเหนื่อยก็ไปพักเถอะ”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่เองก็พักผ่อนเช้าๆ ” มีนารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องรับแขก

พลมองแผ่นหลังของมีนาไว้ สีหน้าน่ากลัวมาก

เขารอมีนามานานสิวกว่าปี ตั้งแต่เขายังเป็นวัยรุ่นจนถึงตอนนี้ รอคอยที่วันหนึ่งมีนาจะเป็นของเขา พวกเขาเป็นของกันและกัน

แต่สุดท้ายแล้ว ในใจของเธอมีแค่ผู้ชายอีกคน เขาไม่อยากจากเธอไปอีกแล้ว

ตอนเด็กที่แยกจากกันนั้นเขาไม่สามารถเลือกได้ ได้แต่ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา แต่ตอนนี้จะไม่มีทางปล่อยให้มีนาต้องไปจากเขา พวกเขาจะไม่แยกกันอีกตลอดไป

.......

วันต่อมา มีนาเอากุญแจรถคืนให้พล แล้วก็ย้ายกลับไปที่พักของตัวเอง