บทที่ 280 วิธีการลงโทษอย่างหนึ่ง

มีนาเก็บกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา ภายใต้แสงไฟบนถนน เธอถึงจะมองเห็นว่าคนที่เข้ามาช่วยเธอนั้นเป็นพล ก็อดจะเป็นห่วงพลขึ้นมาว่าเขาคนเดียว จะสามารถรับมือกับคนเยอะขนาดนี้ไหวไหม

พลกลับไม่ลีลาเลย ออกหมัดอย่างเร็วและสะอาด แค่ไม่กี่ทีก็ล้มพวกเขาที่เมาจนหมด

อันธพาลที่เมาถูกตีจนสร่างเมาหมดเลยอยากจะหนี

พลไม่ยอม กดคนหนึ่งลงไปกับพื้นอย่างแรกแล้วขี่ไว้บนตัวของเขา ยังต่อยคนนั้นอย่างโหดร้าย

เพื่อนของคนนั้นวิ่งหนีไปหมดแล้ว คนนั้นถูกตีจนเลือดอาบหน้า แม้แต่เสียงขอไว้ชีวิตก็พูดไม่ออกแล้ว

มีนารีบขึ้นไปห้ามพลที่เสียการควบคุม “หยุดได้แล้ว พี่พล อย่าตีแล้ว ถ้ายังตีอีกจะตายได้นะ!”

พลถึงจะหยุดมือแล้วเตือนคนนั้นว่า “ถ้ายังกล้าใช้การดื่มแล้วเมาเป็นข้ออ้างอีก จะตีให้ตายเลย”

พูดจบเขาก็เอาโทรศัพท์ของมีนาที่อยู่ในมือของคนนั้นออกมาแล้วลุกขึ้นถามว่า “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นอะไร” มีนามองคนนั้นที่นอนร้องคร่ำครวญอยู่บนพื้น คิดอยู่ว่าจะเรียกรถพยาบาลให้ดีไหม

พลจับมือของเธอไว้ ไม่ให้เธอมองคนนั้นอีกแล้วพูดว่า “ฉันส่งเธอกลับไป อันธพาลพวกนี้ถูกสั่งสอนแค่นี้ไม่ตายหรอก”

มีนาอื้มทีหนึ่ง แล้วเดินข้ามถนนไปกับเขา ถามว่า “พี่พล ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

พลจัดเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วปัดฝุ่นที่ติดอยู่บนเสื้อยิ้มแล้วพูดว่า “ใครให้แฟนของฉันยุ่งกว่าฉันอีกล่ะ ไม่มีเวลาแม้แต่จะเดทเลย ฉันก็เลยต้องมารอเธออย่างน่าสงสารอยู่ที่นี่ แค่ได้เจอหน้าก็พอแล้ว”

มีนาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ช่วงนี้แค่เรื่องเยอะหน่อยเฉยๆ ไม่เว่อร์เหมือนที่พี่พูดหรอก แผลบนหลังของพี่หายดีแล้วเหรอ เมื่อกี้ที่สู้กันแผลจะแตกไหม?”

พลหยุดหายใจแล้วแสดงสีหน้าที่เจ็บปวดว่า “เหมือนกับว่าด้านหลังจะมีแผลแตก เจ็บเหมือนกับถูกมีดกรีดเลย”

“ห๊ะ ถ้าอย่างนั้นรีบขึ้นไปกับฉัน ให้ฉันช่วยดูหน่อย” มีนากระชากเขาแล้วเดินอย่างเร็วพูดว่า “ถ้าเกิดร้ายแรงก็ต้องรบกวนอลัน เรียกเขามาดูให้หน่อย”

กลับถึงที่พัก มีนาให้พลนั่งไว้ไม่ต้องขยับ ตัวเองไปล้างมือให้สะอาดแล้วช่วยเขาถอดเสื้อคลุมและเสื้อผ้าบนตัวออก มองดูรอยแผลเป็นที่หลังของเขา ไม่มีจุดที่แตก แต่ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

เธอไม่กล้ามองนาน ช่วยเขาคลุมด้วยเสื้อแล้วพูดว่า “โชคดีที่แผลบนหลังไม่แตก”

พลกลับจับมือของเธอไว้ไม่ปล่อย “เธอดูดีๆ แล้วใช่ไหม แต่ว่าทำไมบนหลังของฉันถึงรู้สึกเจ็บมากเลยล่ะ”

มีนามองความคิดของเขาออกแล้วยิ้มจางๆ ว่า “พี่พล พี่แกล้งฉันอีกแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

พลเหมือนกับเด็กน้อย กอดเธอไว้แน่น เอาหัวแนบไว้กับเอวของเธอ “มีแฟนเหมือนไม่มีเลย กว่าจะเจอหน้าเธอครั้งหนึ่ง เธอก็รีบไล่ฉันกลับไปเลย”

มีนาพูดอย่างอยากจะดิ้นรนออกมาจากเขาว่า “ดูพี่พูดสิ พวกเราแค่ไม่เจอกันกี่วันเอง ฉันสัญญากับพี่ดีกว่า มื้อเที่ยงและมื้อเย็นของพรุ่งนี้ฉันไปกินกับพี่”

“ได้” พลยังไม่อยากปล่อยเธอ

เธอช่วยไม่ได้ พูดเหมือนกับเกลี้ยกล่อมเด็กว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่อยู่ต่ออีกหน่อย ฉันไปชงอะไรให้พี่ดื่ม”

พลถึงจะปล่อยเธอแล้วให้เธอไปห้องครัว