บทที่ 281 จริงหรือหลอก

“ไม่ต้อนรับเหรอ ผมจะนอนที่บ้านของแฟนผมหนึ่งคืนไม่ได้เหรอ？” พลแสร้งพูดขึ้นอย่างผิดหวัง “ถึงแม้บ้านของผมจะหลังใหญ่ แต่ผมอยู่คนเดียว เบียดกับคุณที่นี่น่าจะอบอุ่นกว่า ดึกขนาดนี้แล้วยังให้ผมกลับบ้านอีก ถ้าหากขับรถไปถึงกลางทางเกิดผมง่วงนอนขึ้นมาแล้วเกิดอุบัติเหตุ……”

มีนารีบหยิบทิชชูขึ้นมา แล้วเช็กลงไปที่ปากของเขาสองครั้ง “ปากเสีย เช็กแล้วก็ถือว่าไม่เคยพูด ขอแค่คุณไม่รังเกียจก็พอแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าปูออกมาให้คุณ”

พูดจบเธอยัดทิชชูเข้าไปในปากของเขา พลหัวเราะแล้วหยิบทิชชูออก “ทำไมผมรู้สึกว่าคุณเหมือนครูออมที่อยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า”

มีนากระแอมในลำคอเบาๆ เรียนแบบท่าทางของครูออม มือหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างชี้ไปที่เขาแล้วพูดขึ้นว่า： “เด็กบ้า นายกำลังสาปแช่งใครเหรอ！ รีบเช็ดปากเสียๆของนายให้เรียบร้อยซะ！”

พลหัวเราะเสียงดังออกมา “ใช่แล้ว ท่าทางแบบนี้แหละที่สิบชาติก็ขายไม่ออก”

มีนาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แล้วก็เก็บแก้วให้เรียบร้อย

พลถามขึ้นอีกว่า： “ต่อมาครูออมได้แต่งงานไหม ขายออกไหม？”

มีนาส่ายหัวแล้วพูดขึ้นว่า： “ตอนที่ฉันออกมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอยังโสดอยู่ ตอนนั้นน่าจะสี่สิบกว่าแล้วมั้ง ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าถึงแม้จะไม่ได้แต่งงานก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ ทำไมต้องแต่งงานกับคนอื่นด้วย？ถ้าเจอผู้ชายที่ตัวเองชอบและดีก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าเจอคนที่ไม่เอาไหน ไม่ใช่เป็นการให้ภาระให้ตัวเองเหรอ ครองความเป็นโสดน่าจะมีความสุขมากกว่า”

พลมองไปที่เธอ คิ้วขมวดเข้าหากัน “คุณคงไม่ใช่จะบอกผม ว่าชีวิตนี้จะไม่แต่งงานหรอกนะ แล้วผมจะทำไงดี？ในใจคุณผมคงไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่เอาไหนนะ？”

“พระเจ้า คุณคือพระอาทิตย์ที่อยู่บนฟ้า หงส์มังกรที่อยู่บนดินแน่นอน นี่ฉันไม่ใช่กำลังเงยหน้าขึ้นมองคุณตลอดเวลาหรอกเหรอ？” มีนาทำท่าเงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มจนเห็นฟันสีขาวออกมา

พลยื่นมือออกไปอยากหยิกหน้าเธอ แต่เธอหลบก่อน

เธอทุบไหล่ตัวเองเบาๆแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณพักผ่อนที่โซฟาก่อน เดี๋ยวฉันไปหยิบผ้าห่มมาให้ วันนี้ฉันเหนื่อยมาก พักผ่อนกันเร็วหน่อยนะ”

พลถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า： “เมื่อไหร่ถึงจะยอมเป็นแฟนผมจริงๆสักที？คุณไม่อยากกอดผมนอนเลยเหรอ？”

มีนาทำหน้าผีใส่เขา ใช้น้ำเสียงตอนเด็กพูดชึ้นว่า： “พี่พล ทำไมพี่พูดคำว่าที่ทำให้อยากอ้วกพวกนี้อีก”

“พวกเราไม่ได้เป็นเด็กกันอีกแล้ว……”

มีนาไม่สนใจการประท้วงของเขา เข้าไปในห้องนอนหยิบผ้าห่มแล้วโยนให้เขา “รีบนอน ฉันจะปิดไฟแล้ว”

พลอุ้มผ้าห่มไว้ นอนลงโซฟาอย่างช่วยไม่ได้ ใช้มือสองข้างแทนหมอน ยิ้มที่มุมปากและตรึกตรอง เธอไม่ไล่เขาออกไป ก็ถือว่าดีมากแล้ว

มีนาเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ตรึกตรองดูแล้วสักครู่ไม่ได้ล๊อคประตู ไม่ว่าหลายปีมานี้พลจะเจออะไรมาบ้าง เป็นคนดีหรือคนชั่ว แต่ก็ยังเชื่อว่าเขาไม่ทำร้ายเธอแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกเสียงนาฬิกาปลุกให้ตื่น เมื่อออกมาจากห้อง ปรากฏว่าพลตื่นเช้ากว่าเธออีก และกำลังวุ่นอยู่ในห้องครัว

เธอมองแผ่นหลังเขาที่อยู่ในห้องครัว มองจนเหม่อลอยไปเล็กน้อย คิดในใจว่าถ้าหลายปีมานี้พวกเขาไม่แยกจากกัน พลก็คือทางเลือกที่ดีที่สุดของเธอ

แต่โชคชะตาก็ชอบเล่นตลกกับชีวิตคน เวลานี้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยผู้ชายอีกคน

หลังจากที่เธอล้างหน้าแปรงฟังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แล้วเดินมาถึงห้องรับแขก พลก็ได้จัดเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว และเรียกเธอให้มากิน

เมื่อเธอมองดูเวลา ไม่สามารถนั่งลงกินอาหารเช้ากับเขาได้แล้ว เพราะว่านาฬิกาปลุกที่เธอตั้งทุกเช้าล้วนเป็นเวลาที่ตื่นเต้นมาก ปรกติแล้วได้แต่กินอาหารเช้าระหว่างทางไปทำงาน

อีกอย่างคืนนี้เธอยังต้องรายงานความคืบหน้าของลูกค้าให้กับกรณ์ฟังอีกด้วย

“พี่พล ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเวลากินอาหารเช้ากับพี่ละ พี่กินคนเดียวเถอะ หลังจากที่กินเสร็จแล้วก่อนออกไปช่วยฉันปิดประตูบ้านเรียบร้อยก็พอ” พูดจบก็ใส่เสื้อกันหนาว หยิบกระเป๋าแล้วไปเปลี่ยนรองเท้าที่หน้าประตู

พลจึงรีบเอาขนมปังไข่ใส่ในถุงอาหาร ยื่นให้เธอแล้วพูดขึ้นว่า： “พวกนี้เอาไปกินระหว่างทาง ห้ามไม่กินอาหารเช้าเด็ดขาด เพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ”