บทที่ 283 ฉันชอบคุณ

ดังนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยไปฟังความต้องการในใจของตัวเองเลย หรือจงใจที่จะเพิกเฉยต่อความรักที่มีต่อเขา

พวกเขาต่างทำร้ายซึ่งกันและกัน ทรมานซึ่งกันและกัน และเธอก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันเป็นแบบนี้

เธอกดรหัสประตูด้วยความเสียใจเล็กน้อย ปรากฏว่ารหัสไม่ได้เปลี่ยน

ยังคงเป็นรหัสเดิมที่เธอพักอาศัยอยู่ก่อนหน้านั้น เมื่อผลักประตูออก ข้างในเต็มไปด้วยความมืดสนิท

เมื่อเธอเตรียมจะไปเปิดไฟที่อยู่ข้างประตู มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา “ใคร？”

มาร์ชอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อม ถึงแม้จะมองหน้าเขาไม่ชัด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่อยู่บนตัวเขา

เขาจับไหล่ของเธอไว้อย่างรวดเร็ว และกดเธอไว้ติดกับผนัง

“ปล่อยมือก่อน ฉันเอง”

เมื่อสิ้นเสียงของเธอ มาร์ชเปิดไฟทันที และสายตาก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ

มีนาสัมผัสถึงไฟที่ส่องมาที่ตาจนต้องใช้เวลาสักพักเพื่อให้ชิน จากนั้นถึงจะลืมตาขึ้นได้ ภายในห้องเงียบสงัด แม้แต่ลมหายใจก็ดูเหมือนจะเสียงดังเกินไป

พวกเขาต้องการพูดออกมาพร้อมก้น แต่ก็หยุดลงพร้อมกัน

มือข้างหนึ่งของมาร์ชไม่เพียงแต่กอดไหล่เธอไว้ แต่มืออีกข้างยังได้ไปกอดเอวเธอไว้

“ปล่อยฉันนะ” มีนาคิดไม่ถึงว่าเขาจะอยู่ที่นี่ ก่อนหน้านั้นเพิ่งคุยโทรศัพท์กับชาร์วี ชาร์วีบอกว่ามาร์ชอยู่ที่คฤหาสน์ริมทะเลไม่ใช่เหรอ？

สายตาของมาร์ชเย็นชาลงเล็กน้อย ถามออกมาแต่ไม่ได้ปล่อยมือว่า： “คุณมาที่นี่ทำไม？”

“ปล่อยฉันได้ไหม พูดกันดีๆได้ไหม？”

“คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย” น้ำเสียงของเขาไม่เพียงแต่อันตราย แต่ยังเพิ่มความมีเสน่ห์เข้าไปอีกด้วย

“มีของบางอย่างตกหล่นไว้ที่นี่แล้วลืมเอาไป”

มาร์ชถามอย่างคาดคั้น： “ของอะไรเหรอ？คุณเก็บไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ในห้องไม่มีอะไรตกหล่อนไว้สักอย่าง”

“ถ้าอย่างนั้นฉันคงจำผิดไป น่าจะไม่ได้ตกหล่นไว้ที่นี่ ฉันไปหาที่อื่นดูก่อนดีกว่า” มีนาใช้มือกันเขาไว้ พยายามเว้นระยะห่างกับเขา

“เพิ่งมาก็จะกลับแล้วเหรอ” มาร์ชหัวเราะเยาะเย้ยออกมาแล้วพูดขึ้นว่า “แล้วจะไปหาที่ไหน ไปหาที่คฤหาสน์ของพลเหรอ？”

มีนาผลักเขาไม่ออกจริงๆ พูดขึ้นอย่างร้อนรนว่า： “ถ้าคุณยังทำยังนี้อีกฉันจะแจ้งตำรวจ”

มาร์ชอุ้มเธอขึ้นมาทันที แล้วโยนไปที่โซฟา พูดติดตลกว่า： “คุณบุกเข้ามาที่บ้านผม แล้วยังจะแจ้งตำรวจมาจับผม ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตกลเหรอ”

มีนาอยากลุกขึ้นจากโซฟา มาร์ชรีบไปกดทับร่างกายเธอไว้ทันที

เธอทั้งอายทั้งโกรธ ระหว่างที่ขัดขืนนั้นสร้อยคอแหวนบนคอของเธอโผล่ออกมาให้เห็น

มาร์ชจ้องมองไปที่แหวนวงนั้นอย่างไม่ละสายตา “นี่จะแต่งงานแล้วเหรอ แม้แต่แหวนแต่งงานก็ซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว”

มีนาลำบากใจจนน้ำตาจะไหลออกมา พูดเสียงแหบออกมาว่า： “คุณเข้าใจผิดแล้ว นี่ไม่ใช่แหวนแต่งงาน ให้ฉันลุกขึ้น แล้วคุยกันดีๆได้ไหม？ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเราสองคนไม่สามารถพูดคุยกันดีๆได้อีกเลย！”

มาร์ชหวังว่าทุกเรื่องระหว่างเธอกับพล จะเป็นการเข้าใจผิดของเขาทั้งหมด

เขาหยุดการกระทำทุกอย่างลง แล้วดึงเธอขึ้นมาจากโซฟาอย่างไม่ลังเล นั่งตัวตรงแล้วถามออกมาว่า： “คุณมีอะไรจะพูดก็พูดเถอะ？”

มีนาถอนหายใจ แล้วเก็บสร้อยเส้นนั้นเข้าไปในคอเสื้ออย่างระวัง อย่าเอ่ยปากพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้ควรเริ่มต้นที่ไหนก่อนดี