บทที่ 286 เธอจะผิดสัญญา

“ถ้าเธอยอมไปต่างประเทศกับฉันพร้อมลูก ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตเหล่านั้นก็จะไม่มีความหมายอีกต่อไป พลก็จะเข้าใจเองว่าเธอเป็นผู้หญิงของใครกันแน่ จะได้ไม่ต้องไปยุ่งอะไรกับเธออีก”

“คุณคิดว่าเป็นข่าวลือเหรอ？”

มาร์ชตอบกลับอย่างมั่นใจว่า： “ใช่”

ชาร์วีรู้สึกว่าวันนี้มาร์ชไม่ค่อยปรกติเท่าไหร่ ไม่ย่ำแย่หมดสภาพเหมือนช่วงก่อน

เขาจึงไม่สะดวกที่จะพูดอะไรอีก เมื่อเห็นเขาดีขึ้น แค่เขากระตือรือร้นหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ปัจจุบันอย่างจริงจัง เขารู้สึกขอบคุณมากแล้ว

หลังจากที่ชาร์วีออกไปจากออฟฟิศเขาแล้ว อยากโทรหามีนา แต่เขาก็ห้ามใจตัวเองไว้

ถ้าโทรไปตอนนี้ เขาจะอดไม่ได้ที่จะสอบถามเธอ รูปถ่ายบนอินเทอร์เน็ตมีผลกระทบต่อเขามาก

แต่ฉากพลอดรักกันเมื่อคืนยังปรากฏอยู่ต่อหน้า เขาเชื่อใจเธอ

พวกเขาทั้งสองคนกว่าจะเปิดใจพูดคุยกัน และยอมรับความรักของกันและกัน เธอไม่มีวันพูดโกหก และไม่จะเป็นต้องโกหกเขาด้วย

ข่าวที่ออกมาทางอินเทอร์เน็ตวันนี้ ต้องมีคนเจตนาปล่อยข่าวแน่นอน

และคนๆนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากพล เขาสร้างความกดดันจากสังคม เพื่อให้มีนากลายเป็นแฟนเขาโดยไม่มีทางเลือก

มาร์ชกำหมัดไว้แน่น รู้สึกว่าพลเหมือนคนบ้า ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตามเป้าหมายที่วางไว้

……

ช่วงบ่าย มีนาอยู่ที่ออฟฟิศแต่ไม่มีกะจิตกะใจในการทำงาน ในหัวสมองเต็มไปด้วยคืนนี้หลังจากที่เจอพลแล้ว จะพูดอะไรกับเขาดี จะคืนสร้อยคอแหวนเส้นนั้นให้เขายังไง

เธอซักซ้อมในใจหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถหาวิธีไหนที่จะไม่ทำร้ายเขาได้เลย และแก้ไขปัญหาได้เลยสักวิธีเดียว

แต่เมื่อเธอนึกถึงจะให้มาร์ชเข้าใจเธอผิดอีกไม่ได้เด็ดขาด ไม่ว่ายังไงก็ต้องพูดคุยกับพลให้เข้าใจชัดเจน

เมื่อถึงเวลาใกล้เลิกงาน เธอกำลังเตรียมจะโทรศัพท์หาพล โทรศัพท์ก็มีเสียงข้อความดังขึ้น คือมาร์ชนั่นเองที่ส่งข้อความเข้ามา

“คืนนี้เจอกันที่เดิมนะ”

มีนาเข้าใจทันทีว่าที่เดิมที่เขาพูดถึง ก็คืออพาร์ทเม้นท์ของเขานั่นเอง

แต่ว่าคืนนี้เธอยังต้องไปกินข้าวกับพล ถ้าเขารู้ต้องไม่ยอมให้เธอไปแน่

เธอไม่สามารถกลับไปอยู่กับมาร์ช โดยที่ไม่อธิบายให้พลรับรู้ก่อน จึงต้องพูดโกหกอย่างช่วยไม่ได้ เลยตอบกลับไปว่า： “คืนนี้ต้องทำโอที คุณกลับไปรอฉันก่อนนะ”

มาร์ชส่งข้อความตอบกลับมาอีกครั้ง “คุณนี่ช่างขยันจริงๆ ถ้าอย่างนั้นผมรอให้คุณเลี้ยงดูก็แล้วกัน”

เมื่อเห็นข้อความนี้ มีนาอดไม่ได้ที่จะยิ้มหน้าแดงออกมา

“ไม่มีปัญหา”

“ถ้าอย่างนั้นผมรอคุณ คืนนี้ผมจะตั้งใจให้มากกว่าเดิม”

เมื่อมีนาเห็นข้อความนี้ หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา รู้สึกว่าเขายิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะกันไปใหญ่แล้ว จึงไม่ตอบข้อความเขาอีก

เมื่อเธอเตรียมเก็บโทรศัพท์ พลโทรเข้ามาหาก่อนพอดี เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วรับมันขึ้นมา

“มีนา เธอโทรมาหาพี่ใช่ไหม？” พลอธิบายออกมา “ช่วงบ่ายพี่ติดประชุมตลอด ไม่ได้เอาโทรศัพท์เข้าไปในห้องประชุมด้วย”

“ฉันไม่ได้มีธุระสำคัญอะไรหรอก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เธอเลิกงานหรือยัง คืนนี้อยากไปกินข้าวที่ไหน？” พลโล่งใจออกมาทันที แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย