บทที่ 288 อยากให้คุณมีความสุข

เมื่อมีนาออกมาจากร้านอาหารเจียงหนาน ดูเวลาแล้วยังเช้าอยู่ จึงไปซูเปอร์มาร์เก็ตหาซื้อผักสองสามอย่าง แล้วไปที่อพาร์ทเม้นท์ของมาร์ช

เธอถือผักมาเข้ามาข้างใน เห็นรองเท้าผู้หญิงวางไว้ที่หน้าประตูทางเข้าอยู่แล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่ามาร์ชได้มาถึงก่อนแล้ว

เธอเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินเข้าไปข้างใน ปรากฏว่าเห็นมาร์ชนั่งเหม่อลอยดูทีวีอยู่บนโซฟา

เมื่อเขาได้ยินเสียงเปิดประตู พูดขึ้นว่า： “คุณมาแล้วเหรอ”

มีนาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มายืนอยู่ตรงกลางกั้นระหว่างเขากับทีวีไว้ ถามขึ้นว่า： “คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ กินอาหารเย็นหรือยัง？”

มาร์ชเอามือไปวางไว้ที่ท้องของตัวเอง มองไปในมือของเธอที่ถือผักอยู่ แล้วพูดขึ้นว่า： “ยังเลย กำลังคิดว่ารอคุณมาถึงก่อนค่อยสั่งกับข้าวมากิน”

มีนาทำหน้ารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องเป็นแบบนี้ออกมา และเดินเข้าไปในครัว “ไม่ต้องสั่งอาหารข้างนอก เดี๋ยวฉันรีบทำกับข้าวสักสองสามอย่าง”

มาร์ชลุกขึ้นมา ตามเธอเข้าไปในครัวแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณเพิ่งทำโอทีเสร็จกลับมาไม่ใช่เหรอ？ยังจะทำกับข้าวอีกทำไม ไม่เหนื่อยเหรอ เดี๋ยวดูทีวีเป็นเพื่อนผมก่อน พักผ่อนก่อนสักครู่”

มีนาหันไปมองเขา นึกถึงภาพที่เจอกับพลเมื่อกี้ เธอเกือบต้องสูญเสียผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ไปแล้ว รู้สึกตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออก และผลักเขาให้ออกไปจากห้องครัว “เค้าก็แค่อยากทำอาหารเย็นให้คุณกิน คุณอย่ามาวุ่นวายเลย ไปดูทีวีของคุณต่อเถอะ”

มาร์ชจึงต้องจำยอมให้เธอผลักออกมาอยู่ด้านนอกห้องครัว มองเธอเหมือนแม่บ้านตัวเล็กที่กำลังยุ่งวุ่นวายเพื่อเขา จู่ๆก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา เรื่องปวดหัวพวกนั้นหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีเลย

แต่เขาไม่ได้ยืนอยู่นอกห้องครัวอย่างเชื่อฟังนานนัก ในขณะที่เธอกำลังตั้งใจทอดปลาอยู่นั้น เขาก็ได้แอบย่องมาอยู่ข้างหลังของเธอ กอดเอวเธอไว้ แล้วพูดขึ้นว่า： “หอมมากเลย ต้องรออีกนานแค่ไหน？”

“อย่ามาล้อเล่น เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว” มีนาอยากดึงมือเขาออก แต่ในเวลาเดียวกันก็ค่อยๆเอนตัวไปหาเขา

“มีนา คุณรู้ไหม？ผมรู้สึกดีใจมาก” มาร์ชกอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย “ที่แท้ในใจของคุณก็มีผมอยู่ ผมคิดว่าผมจะต้องสูญเสียคุณไปตลอดกาลแล้วเสียอีก”

“ฉันก็เหมือนกัน” มีนาปรับไฟบนเตาให้เล็กลง “ความจริงฉันต้องขอบคุณพี่พล ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงยังหลอกตัวเองอยู่ ไม่มีทางที่จะกล้าไปเผชิญกับความรู้สึกที่มีต่อคุณ”

เมื่อมาร์ชได้ยินเธอเอ่ยถึงพลอีก แถมยังเรียกพี่พลอีก รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

ถึงแม้จะรู้ว่าทั้งตัวและหัวใจของเธออยู่ที่เขา แต่ระหว่างเธอกับพลเคยรักกันมาตั้งแต่ตอนเด็ก หรือว่าเขาจะไม่มีวันเทียบกับพลได้เลยเหรอ ？

“คุณแค่ชอบผมเหรอ？” มาร์ชพลิกหน้าเธอให้เข้ามาหาอย่างเผด็จการ ให้เธอเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

“ใช่แล้ว แค่ชอบยังไม่พออีกเหรอ？” ระหว่างที่พูดมีนาหันหน้าไปดูปลาในกระทะ “ปลาจะไหม้แล้ว บอกให้คุณไปรอข้างนอกไง”

มาร์ชยื่นมือออกไป ปิดไฟบนเตาเสียเลย จูบลงไปแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่พอ”

“คุณจะทำอะไรเนี่ย？” มีนาพูดขัดขืนออกมา “มีเรื่องอะไรกินข้าวเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”

“แต่ผมอยากกินคุณตอนนี้” มาร์ชไม่สนใจจูบลงไปที่เธอ

มีนาที่ขัดขืนในตอนแรก แต่ก็ต้านทานแรงเขาไม่ไหวจนต้องสมยอม ทำให้ห้องครัวอบอวลไปด้วยความรัก

หลังจากสู้รบกันเสร็จแล้ว มีนาเหนื่อยจนนอนหลับไป

เมื่อคืนก็สู้รบกับเขาทั้งคืนไม่ได้นอน ตอนนี้เขามาทำอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้ช่างมีพลังมากเหลือเกิน

เธอนอนหลับไปสักพัก ก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร จึงตื่นขึ้นมา แต่ไม่เห็นมาร์ช

เขากลับไปแล้วเหรอ？

ห้องนอนที่ว่างเปล่า เตียงนอนที่ว่างเปล่า มีความรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่ากับข้าวในห้องครัวยังทำค้างไว้อยู่

พระเจ้า ตอนที่เธอกำลังลุกจากเตียงเพื่อไปดูที่ห้องครัวนั้น ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักออก

มาร์ชเดินเข้ามา ก้มลงจูบลงไปที่เธอ “คุณตื่นแล้วเหรอ”

มีนารู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน ถามออกมาด้วยสีหน้างุนงง： “คุณยังไม่ได้กลับเหรอ？”

“คุณจะให้ผมกลับไปไหน ยังไงผมต้องกินข้าวก่อนสิ” มาร์ชยิ้มแล้วพูดออกมา