บทที่ 289 เมื่อถึงคราวเคราะห์ก็หนียาก

พลไม่มีความอยากอาหารเลย เมื่อต้องเผชิญอาหารเจียงหนานเต็มโต๊ะที่เสิร์ฟครบเรียบร้อยแล้ว

เขามองสร้อยคอแหวนที่มีนาคืนกลับมา ความโกรธในใจเขาเหมือนภูเขาไฟจะระเบิดออกมาอย่างไงอย่างนั้น เพียงแต่กดทับระงับมันไว้ เพื่อไม่ให้ความโกรธหรือดีใจแสดงออกมาต่อหน้าคนอื่นเท่านั้นเอง

มองไปบนโต๊ะที่อาหารเย็นชืดไปหมดแล้ว อาหารที่เขาสั่งล้วนเป็นอาหารที่มีนาชอบ แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่าเหลือเขาคนเดียว

เวลานี้โทรศัพท์ของม่อนเข้ามาพอดี เมื่อรับสายขึ้นมา ม่อนรีบพูดขึ้นมาทันทีว่า： “คุณพล หลังจากที่คุณมีนากลับไปแล้วได้แวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จากนั้น……จากนั้นก็ไปที่อพาร์ทเม้นท์เก่าที่เคยอยู่……”

พลไม่รอให้เขาพูดจบก็พูดตัดบทขึ้นมาก่อน แล้วออกคำสั่งว่า： “นายมาที่ห้องวีไอพี มาพูดต่อหน้าฉัน”

ม่อนร้องโอดครวญในใจ แต่ก็ต้องตอบรับคำออกมาว่า： “ได้ครับ”

เมื่อเขามาถึงห้องวีไอพี ยืนอยู่ด้านข้าง เตรียมจะบอกเหตุการณ์ที่ไปติดตามคุณมีนาเพื่อรายงานอีกครั้ง

แต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก พลก็พูดขึ้นว่า： “นายยุ่งมาทั้งวัน คงยังไม่ได้กินข้าวสินะ นั่งลง กินข้าวสิ”

“คุณพล ผมไม่หิว”

“ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ ให้คุณนั่งลง แล้วกิน”

ม่อนไม่กล้าปฏิเสธอีก นั่งลง แล้วหยิบถ้วยกับตะเกียบขึ้นมา เสร้งทำเหมือนหิวมากแล้วเริ่มกินข้าวขึ้นมา

เขากินอย่างระมัดระวัง ทุกคำที่กินล้วนใช้กลืนเข้าไปโดยตรง และไม่สนว่ากระเพาะจะย่อยหรือไม่ย่อย

อยู่กับพลมาตั้งนาน ม่อนรู้ว่าตอนนี้พลกำลังโกรธมากจริงๆ เขาไม่กล้าทำอะไรที่ขัดต่อเจตจำนงของเขาเลยด้วยซ้ำ

พลจ้องมองม่อนที่กำลังกินข้าวด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า ในใจไม่เพียงแค่โกรธ แต่ยังเต็มไปด้วยความปวดร้าวเหมือนถูกมีดกรีด เขาทำมากมายขนาดนี้สุดท้ายก็ไร้ประโยชน์ เพราะถึงยังไงก็ไม่สามารถกอบกู้ใจของมีนากลับคืนมาได้อยู่แล้ว

ตอนที่เขากับเธอแยกกันนั้น ถูกมาร์ชฉวยโอกาสเข้ามาแทรกแซง เข้ามาครอบครองใจเธอที่ควรเป็นของเขา

“เธอไปอะไรที่ซูเปอร์มาร์เก็ต？” จู่ๆพลก็ถามขึ้นมา

ม่อนรีบกลืนน้ำซุปลงคอ ดูแล้วคงไม่ต้องกินต่ออีก พูดขึ้นอย่างโล่งใจว่า： “คุณมีนาซื้อพวกของสดทะเล ดูแล้วน่าจะเก็บตุนไว้ใช้ทำกับข้าวกิน”

“ไม่ใช่เก็บตุนไว้ เธอไปที่อพาร์ทเม้นท์ของมาร์ชเพื่อทำอาหารให้เขากิน” ในขณะที่พลพูด ได้คลำสร้อยคอแหวนเส้นนั้นเล่นไปด้วย

มาร์ชพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า： “คุณพลกำลังจะบอกว่าคุณมีนาอยู่กับผู้ชายคนอื่น แต่เธอเป็นแฟนของคุณไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอ……หรือว่า……”

เธอเห็นพลยิ้มที่มูมปาก นั่นคือรอยยิ้มที่เขากลัวที่สุด ทุกครั้งที่พลอยากได้อะไรแล้วแต่ได้ก็จะยิ้มออกมาแบบนี้

เขารู้ว่าคุณมีนาเธอคนนั้นคงหนีไม่พ้น เคราะห์คราวนี้เธอคงรอดยาก……

……

คืนนั้น มีนาอยู่ไหนอ้อมอกของมาร์ช กอดเอวเข้าไว้แน่น รู้สึกหลงใหลในความอบอุ่นนี้ รู้สึกดีที่ต่างฝ่ายต่างมีกันและกัน ต่างฝ่ายต่างรักกัน มีนากำลังมึนเมากับความรู้สึกนี้ หวังว่ามันจะไม่เป็นเพียงแค่ความฝัน

มาร์ชยังนอนไม่หลับเหมือนกัน จึงพูดตักเตือนเธอขึ้นว่า： “ทางที่ดีคุณควรปล่อยผม และห่มผ้าห่มคนละผืนกับผม ไม่อย่างนั้นผมจะควบคุมตัวไม่ได้อีก และพรุ่งนี้คุณก็จะไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวไม่ได้”

มีนาหัวเราะแล้วเอาร่างเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทั้งตัว พูดยืนยันว่า： “คุณมาร์ชของพวกเราควบคุมตัวเองเก่งที่สุดอยู่แล้ว”

มาร์ชจ้องมองเธอแล้วถามขึ้นว่า： “เวลาที่คุณอยู่กับพลก็ทำแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม？”

มีนาหัวใจเต้นแรง สั่งให้ตัวเองตั้งสติแล้วเงยหน้าไปมองเขา “คุณเห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตแล้วใช่ไหม？”

เขากัดริมฝีปากของเธอแล้วถามขึ้นว่า： “ในใจคุณมีที่ว่างให้เขาใช่ไหม？”