บทที่ 294 ใครจะห้ามได้

น้ำโมโหจนลุกขึ้นจากเตียงลงมาที่พื้น และตบหน้าเจย์ไปหนึ่งฉาด “คนที่ผิดคือครีม พวกเราเลี้ยงมันมาเสียข้าวสุกมาตั้งหลายปี พยายามที่จะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับลูกสาวแท้ๆ ทำร้ายนานาต้องให้ทนทุกข์กับความไม่ยุติธรรมตั้งมากมาย แกในฐานะที่เป็นพี่ชายจะทำดีกับน้องหน่อยไม่ได้หรือไง!”

“ถ้าหากไม่มีมัน เรื่องทั้งหมดก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้! ผมไม่มีน้องอย่างมัน ไม่เคยมี!” เจย์พูดพลางใช้มือผลักมีนาออกไปอย่างแรง

ตอนนั้นน้ำโมโหสุดขีด กุมหน้าอกพลางอยากจะห้ามเจย์ “เจย์ แก......แก......” แต่ยังไม่ทันพูดจบ ร่างกายก็ยืนไม่ไหวและล้มลงไป

มีนาช็อก ไม่สนใจเจย์ แค่อยากจะเข้าไปพยุงน้ำไว้ แต่เจย์ก็ขวางไว้อยู่ ไม่ยอมหลีก

เธอพูดขึ้นอย่างลนลาน : “แม่เหมือนจะเป็นลมไปแล้ว นายยังไม่รีบไปพยุงเธอขึ้นเตียงอีก!”

เจย์ถึงได้รู้สึกตัว และหันหลังไปเห็นน้ำล้มอยู่ที่พื้น จึงเข้าไปอุ้มเธอขึ้นเตียง และร้องเรียกเธอหลายครั้งแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

มีนารีพูดอย่างลนลาน : “ฉันไปตามหมอ ฉันจะไปตามหมอมา......” เธอวิ่งออกจากห้องไปเรียกหมอ

หมอกับพยาบาลที่มาก็ไล่พวกเขาสองคนออกจากห้องผู้ป่วย และทำการช่วยชีวิตน้ำ

เดิมทีมีนาอยากจะกลับ แต่ตอนนี้ก็กลับไม่ได้ อยากจะรอจนน้ำไม่เป็นอะไรแล้วค่อยกลับ

เจย์จ้องเธอตาเขม็ง พลางพูด : “ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ เดิมทีพวกเราตระกูลจรัลพรไพศาลอยู่กันดีๆ ก็โดนเธอทำให้วุ่นวายไปหมด”

มีนาไม่ได้ใช้อารมณ์กับเขา แล้วถาม : “นายไปเจอครีมมาแล้ว ครีมพูดอะไรกับนายอีกล่ะ? นายถึงได้ปล่อยวางครีมไม่ลงสักที? ”

เจย์ชะงักไป จากที่โมโหก็กลายเป็นเงียบเชียบ

มีนาคิดไม่ออกว่าทำไมทุกครั้งเขาต้องจงใจแซะเธอด้วย นอกจากเรื่องครั้งก่อนตอนที่มาร์ชจะดำเนินการซื้อกิจการ ET Group แล้วเขามาขอร้องเธอ และเธอไม่ได้ช่วย ก็เหมือนว่าจะไม่มีเรื่องไหนที่ไปทำให้เขาไม่พอใจแล้ว

ตอนนี้มาร์ชซื้อกิจการไม่สำเร็จ ET Group ก็ไม่ได้เสียอะไร คนที่เสียหายกลับเป็นมาร์ช งั้นเขายังจะโกรธอะไรอีก

งั้นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาโกรธนั้นก็มีแค่เรื่องครีมแล้ว

เจย์ไม่ได้ตอบเธอ และทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ริมทางเดิน

มีนาเห็นท่าทีของเขาแบบนี้ ก็รู้ว่าที่ตัวเองเดานั้นถูกแล้ว และก็ยังคงยืนรออยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย หวังว่าน้ำจะไม่เป็นอะไร

เจย์ที่อยู่ด้านหลังเธอ พูดขึ้นด้วยเสียงเบามากๆ : “เธอบอกฉันว่า ตอนนั้นเด็กที่เธอตั้งครรภ์เป็นลูกของฉัน”

มีนาหันมามองเขาอย่างประหลาดใจ “เด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกของธารณ์? เป็นไปได้ยัง!”

อยู่ๆเจย์ก็ลุกพรวดขึ้นมา ยื่นมือไปบีบคอของเธอ และดันเธอเข้ากับกำแพง “ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ถ้าแกไม่ช่วยเธอ เธอคงไม่มีทางได้แต่งงานกับธารณ์ และคงไม่ต้องมีจุดจบอย่างทุกวันนี้ หรือบางทีลูกของฉันกับครีมอาจจะยังรักษาไว้ได้!”

มีนารู้สึกว่าถูกบีบคอจนใกล้จะหายใจไม่ออก และจ้องเขาตาเขม็ง รู้สึกแค่ว่าจนถึงตอนนี้ไม่ว่าอะไรเขาก็ยังคงเชื่อที่ครีมพูดไปหมด

“ครีม......บังคับให้ฉันช่วยเธอ......” เธอเปล่งเสียงพูดออกมาจากร่องฟันอย่างยากลำบากไม่กี่คำ

เจย์จ้องเธอ ราวกับได้สติกลับมา และปล่อยคอของเธอ

มีนารีบอยู่ให้ห่างเขาให้มากที่สุดทันที และพูด : “นายยังเชื่อคำที่ครีมพูดอีก คำพูดที่ออกจากปากเธอมีสักประโยคที่จริงบ้างมั้ย? ที่เธอมีจุดจบอย่างในวันนี้ทั้งหมดเป็นเพราะเธอทำตัวเธอเอง”

“เรื่องเด็กเป็นเรื่องจริง ฉันตรวจสอบจากที่เธอพูดมาแล้ว ในปีนั้นที่เธอตรวจ DNA เธอได้แก้ไขผลตรวจจริงๆ” เจย์ยังคงมองมีนาด้วยสายตาแดงก่ำ แทบอดไม่ไหวที่จะบีบคอเธออีกครั้ง

มีนาจับคอตัวเองพลางพูด : “เจย์! นายถูกครีมหลอกมายังไม่พออีกเหรอ? นายคิดว่าตอนนั้นฉันอยากจะช่วยครีมเหรอ เป็นเธอที่เอาลูกของฉันมาข่มขู่ฉัน แล้วฉันมีทางเลือกมั้ย! หล่อนมุ่งมั่นที่อยากจะแต่งงานกับธารณ์ ใครจะห้ามหล่อนได้! แม้กระทั่งหล่อนท้องลูกของนายอยู่แล้วจะมีประโยชน์อะไร เด็กที่อยู่ในท้องก็เป็นแค่ข้อต่อรองที่จะแต่งงานกับธารณ์เท่านั้น!”