บทที่ 295 เป็นฉันที่ได้ประโยชน์

มาร์ชพูดขำเธอ : “เวลานี้ยังเร็วไปเหรอ เธอมีเรื่องอะไรสำคัญกันแน่ ให้เวลาเธอหลายวันไปจัดแจงยังไม่พอ หรือว่าเธอจะมีงานเยอะกว่าฉันอีกเหรอ? เธอนี่ดูแลเรื่องธุรกิจหรือบริษัทกันแน่เหนี่ย? ”

มีนาก็หัวเราะ พลางพูด : “โอเคๆ อาทิตย์หน้าก็อาทิตย์หน้า ฉันจัดการเรื่องทั้งหมดได้ ทั้งหมดฟังนายโอเคมั้ย? ”

“ต้องแบบนี้สิ” มาร์ชจงใจใช้น้ำเสียงดุๆพูด “เห็นทีตอนนี้ฉันคงดีกับเธอมากไป ทำเอาต่อหน้าเธอกับอธิฉันนั้นไม่มีอำนาจอะไรเลย”

มีนาพูดอย่างอวดเบ่ง : “พวกเราไม่ใช่พนักงานของนายสักหน่อย นายจะเอาอำนาจสูงส่งไปทำไม บ้าเปล่า”

“มีใครพูดแบบนี้กับสามีตัวเองกันบ้างห้ะ”

“ผิดแล้ว ตอนนี้นายไม่ใช่สามีฉันแล้ว แต่เป็นแค่อดีตสามีเท่านั้น” มีนาแก้ไขคำพูดเขาทันที

มาร์ชที่อยู่ปลายสายเงียบไปสักครู่ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังมากๆพลางพูด : “ฉันอยากกลับมาแต่งงานกับเธอ จัดงานแต่งงานให้เธออย่างจริงจังจริงๆ”

ทันใดนั้นมีนาก็มีหลายร้อยความรู้สึกปะปนกัน เธอเอนตัวพิงโซฟาและถามขึ้น : “การจัดงานแต่งงานจริงๆแล้วคืออะไร? หรือว่าคือการจัดงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ เชิญแขกมาเยอะๆ แต่ผู้คนเขาก็เคยยินดีกับเราแล้วครั้งนึง ให้พวกเขามาร่วมแสดงความยินดีในงานแต่งเราอีกครั้ง คนอื่นเขาจะคิดยังไง ถ้าหากพวกเราแต่งแล้วเลิก เลิกแล้วแต่งแบบนี้บ่อยๆ จะมีใครจะมาสนใจพวกเรา......”

“พูดเป็นเล่น ใครจะเลิกแล้วแต่ง แต่งแล้วเลิกกับเธอกัน ไม่ใช่เด็กเล่นพ่อแม่ลูกสักหน่อย” มาร์ชพูดอย่างเคร่งขรึม “หลังจากกลับมาแต่งงานกันฉันจะไม่ปล่อยเธอ เธอแหละต้องคิดให้ดี แม้ว่าจะเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเธอ ก็อย่าแม้จะคิดที่จะพรากเธอไปจากฉัน!”

มีนายิ้มขึ้นมา มาร์ชที่ชอบกดคนและไร้เหตุผลกลับมาอีกครั้ง “ขอแค่ฉันไม่ยินยอม ใครก็พรากฉันไปไม่ได้”

“หลังจากนี้เธอจะรักเดียวใจเดียวกับฉันมั้ย? ” ขณะที่มาร์ชประโยคนี้กับโทรศัพท์ก็รู้สึกพลาดแล้ว แบบนี้แสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขานั้นไม่มั่นใจในตัวเอง

แต่มีนากลับโกรธ และพูด : “ฉันไม่รักเดียวใจเดียวตอนไหน? นายนี่จะมีหรือไม่มีเหตุผล นอกจากนาย ฉันไม่เคยมีผู้ชายคนอื่น!”

ถึงแม้ในโทรศัพท์เขาจะฟังออกว่าทางฝั่งมีนานั้นโกรธแล้ว แต่เขาได้ฟังก็ยังดีใจ แบบนี้ก็นับได้ว่ามีนายอมรับว่าเคยรักเขาแค่คนเดียว แม้แต่พลเธอก็ไม่เคยรัก?

มีนาที่ฟังได้ยินว่าฝั่งเขาไม่ได้พูดอะไรแล้ว “โอเค นายก็หึงต่อไปเถอะ ตอนนี้ฉันจะเริ่มเก็บของแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน” ในที่สุดมาร์ชก็เอ่ยปาก “เธอคิดจะเช่าห้องอยู่ข้างนอกคนเดี๋ยวนานแค่ไหน ฉันไม่มีบ้านให้เธออยู่หรือไง? ”

“ฉันรู้ว่าอสังหาริมทรัพย์ของนายเยอะ แต่นั่นมันไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่ต้องการการทำทานของนาย” มีนาพูดโมโหเสียงแข็ง

“ทำทาน? ” มาร์ชพูดขึ้นอย่างทนไม่ไหวแล้ว “คุณนายตระกูลธวัชพลังกร ฉันแค่อยากจะให้บ้านที่มั่นคงกับเธอ ชื่อเจ้าของคอนโดฉันเปลี่ยนเป็นชื่อเธอตั้งนานแล้ว นี่ไม่ใช่การทำบุญกุศล”

มีนาถามอย่างประหลาดใจ : “เปลี่ยนเป็นชื่อฉันตอนไหน ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเคยเซ็นชื่อรับนะ”

“ตอนนั้นมันเสียบอยู่ในเอกสารการหย่า เธอไม่อ่านให้ละเอียด ก็เซ็นไปเลยเซ็นในที่ที่ควรเซ็นหมดแล้ว”

“ถือว่าเป็นของชดเชยการหย่า? ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่อยากเอาเปรียบนาย นายให้ชาร์วีเอาบัตรบัญชีธนาคารนั้นมาให้ฉันก็พอแล้ว.....”

เธอที่ดื้อรั้นแบบนี้ทำให้มาร์ชไม่รู้ว่าควรไม่ชอบหรือชื่นชมดี จึงพูดอย่างเอือมๆ : “แบบนี้ไม่เรียกว่าเอาเปรียบฉัน คุณนายตระกูลธวัชพลังกร ฉันไม่ใช่แค่ให้คอนโดที่ไม่ค่อยใหญ่เธอนะ แต่เธอจะต้องอยู่ที่บ้านดีๆ หน้าที่ของเธอนั้นหนักหนาอยู่นะ คิดดูแล้วเป็นฉันที่ได้ประโยชน์แล้ว”

จู่ๆมีนาก็รู้สึกปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก ที่แท้เมื่อก่อนเขาแอบทำเพื่อเธอมาไม่น้อย แต่เธอยังคงโง่ไม่รู้อะไรเลย

“โอเค ฉันจะพยายามทำให้นายมีบ้านที่ดีและอบอุ่นอย่างดีที่สุด”

“งั้นเอาตามนี้”

“เอาตามนี้”

ถึงแม้พวกเขาจะมองไม่เห็นสีหน้าของกันและกัน แต่ตอนที่มีนาพูดคำนี้ก็ได้มีน้ำตาอุ่นๆคลอเบ้า