บทที่ 296 ทำไมต้องยอมแพ้

มือของมีนาที่ถือตะเกียบชะงัก เธอพูดว่า "ฉันคุยกับเขาแล้ว เขาก็น่าจะเข้าใจแล้ว เรื่องบางเรื่องมันก็บังคับไม่ได้หรอกนะ"

"งั้นก็ดีแล้ว"

มีนาใช้ตะเกียบของตัวเองเคาะตะเกียบของเขาแล้วถามว่า "แล้วนายจะแต่งงานกับดาวเมื่อไหร่? ฉันรอพวกคุณสองคนแต่งงานอยู่นะ"

เทมป์พูดทั้งน้ำตา “รอผมคู่ควรกับเธอ สามารถดูแลเธอได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“พูดอะไรเนี่ย? ถ้าทั้งชีวิตนี้นายไม่รวยเท่าตระกูลอุตตมสุวิบูลย์ นายก็จะให้เธอรอนายทั้งชีวิตเลยหรือไง?” มีนาใช้เอามือท้าวหัว “ในเมื่อดาวชอบนาย เธอไม่ได้สนใจว่านายจะมีเงินแค่ไหน แต่ชอบที่ตัวนายเอง นายก็ควรขอเธอแต่งงานได้แล้ว เธอเป็นลูกคนรวยเจออะไรมามากมายแล้ว นายควรจะสนใจมากกว่าว่าจะดูแลเธอยังไงให้ดีที่สุด”

เทมป์พูดด้วยความหมดหวัง “แต่ครอบครัวของเธอไม่ได้คิดแบบนั้น พ่อของเธอไม่ยอมมาเจอหน้าผมเลย คุณจะให้ผมขอเธอแต่งงานอย่างไง”

มีนาคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ ถอนหายใจและพูดว่า "ถ้าเธอยอม งั้นพวกเธอก็ไปจดทะเบียนสมรสเลย ทำให้มันสายจนเกินแก้ ดูสิว่าพวกเขาจะแยกพวกนายออกจากกันอย่างไง!"

“เธอก็พูดแบบนี้ แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ดี แบบนี้มันลำบากเธอเกินไป ผมไม่เห็นด้วยเลย” เทมป์จริงจังกับเรื่องนี้มาก เขารู้สึกขอบคุณที่ดาวดีกับเขาแบบนี้ แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้เขาลังเล

ถ้าเขาทำตามที่ดาวบอก พาเธอไปใช้ชีวิตที่ยากจนแบบนี้ เวลาผ่านไปนานๆ ลูกคุณหนูอย่างเธอจะทนไหวเหรอ?

ถึงเวลานั้นเธอต้องรู้สึกเสียดายเวลามากๆ แล้วเขาล่ะ

มีนาพูดอย่างตรงไปตรงมา "ดูเหมือนว่าปัญหาระหว่างคุณสองคนก็ยังเป็นเพราะนาย นายคิดมากไปเอง เหมือนกับฉันเมื่อก่อนที่มองความคิดของตัวเองไม่ออก"

ณ เวลานี้อาหารที่พวกเขาสั่งมาก็ได้มาเสิร์ฟ เทมป์ที่ก็ขัดจังหวะเธอและพูดว่า “ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว เรามากินข้าวกันเถอะ กินเสร็จแล้วยังต้องรีบกลับไปทำงานกันอีก”

พอเขาพูดแบบนี้ มีนาก็มองดูเวลา มันก็จะได้เวลาแล้ว ผ่านเวลาพักเที่ยงมาแล้วด้วย ถ้าไม่รีบงานวันนี้ก็ไม่เสร็จอีก

เธอรีบกินทันที ได้แต่คิดว่าจะรีบกลับบริษัท

เทมป์บอกให้เธอกินช้าหน่อย ถ้าไม่ทันจริงๆก็ห่อกลับก็ได้

“เป็นความคิดที่ดี” เธอเรียกพนักงานทันที ให้ห่ออาหารของเธอ และโบกมือลาเทมป์ไป

เทมป์ยิ้มและโบกมือให้เธอกลับและพูดว่า “รีบกลับบริษัทได้แล้ว ไม่แปลกที่กรณ์บอกว่าคุณบ้าทำงานมาก อีกอย่างเป็นผู้หญิงบ้าทำงาน ที่เห็นได้ยากมากด้วย”

มีนาไม่มีเวลาที่จะมาสนใจคำพูดของเขาแล้ว ก็เลยเดินจากไป

เหลือเทมป์กินอยู่คนเดียว เขาส่ายหัว แล้วรู้สึกว่ามันตลกดี กรณ์ยังถามเขาว่า มีนาเงินไม่พอใช้เหรอ หรือว่าที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ใครจะคิดว่าอดีตสามีของเธอคือมาร์ช และเพื่อนสมัยเด็กของเธอคือพล เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่มีเงินใช้

เขากำลังกินข้าวคนเดียว ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดัง ดาวเป็นคนโทรมา

“เทมป์ ตอนเที่ยงทำอะไร กินข้าวยัง?” ดาวถามด้วยความเป็นห่วง

“กำลังกินข้าวอยู่ คุณล่ะ? ช่วงนี้ยุ่งไหม เปิดร้านใหม่เป็นอย่างไงบ้าง?”

ดาวพูดอย่างหมดแรง “ก็ดีแหละ แค่ลูกค้าที่มาที่ร้านน่าเบื่อนิดหน่อย”

“มีที่ไหนพูดถึงลูกค้าแบบนี้ เขามาที่ร้านก็ซื้อของจ่ายเงินทั้งนั้น คุณยังมาบอกว่าเขาน่าเบื่ออีกเหรอ” เทมป์รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องเป็นแบบนี้

การเปิดร้านเป็นงานที่หนักมากๆ ดาวคงทนไม่ไหวหรอก

“อาจจะเป็นเพราะว่าร้านเพิ่งเปิด ลูกค้าก็เลยไม่เยอะ ฉันจะทำให้ร้านนี้ดังให้ได้ จะได้มีลูกค้ามาเยอะๆ”