บทที่ 297 อย่าลำบากมากนะ

ดาวไม่รู้จะพูดอะไร “คุณ...”

“ดาว ฉันจะขอลาสักสองสามวันนะ จะไปต่างประเทศ” โรซี่ยิ้มอย่างพิลึกและพูดว่า “รู้ว่ามาร์ชจะไปต่างประเทศอาทิตย์หน้า ฉันอยากจะตามเขาไปเพื่อได้โอกาส"

“คุณให้คนติดตามมาร์ชอยู่เหรอ?”

โรซี่พยักหน้า "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะไม่ได้สิ่งที่ฉันต้องการ”

ดาวรู้สึกปวดหัว แต่เธอก็รู้ พวกเธอสองคนเป็นเพื่อนรักกัน แต่ถ้าพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์มันก็ยากที่จะเกลี้ยกล่อม

“ถ้าฉันไม่ยอมให้คุณลาล่ะ คุณก็จะไม่ไปใช่ไหม”

โรซี่จับแขนของเธอ และยิ้มอย่างอ่อนหวาน

ดาวก็พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันแนะนำให้คุณอยู่ห่างจากเขา ถือว่าไปเที่ยวเล่นอย่างเดียวก็พอ เข้าใจไหม?”

“อืม รู้แล้วน่ะ”

ดาวก็กลัวว่าเธอจะทำเรื่องอะไรอีก ในใจคิดว่าบอกลุงเคนท์ดีไหม ไม่แน่ลุงเคนท์อาจจะห้ามโรซี่ได้

“อีกเรื่องหนึ่ง อย่าบอกพ่อฉันนะ ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับเธออีก” โรซี่เดาใจเธอออกทันที และรีบเตือนเธอทันที

ดาวไม่รู้จะทำอย่างไงกับเธอ และย้ำกับเธออีกครั้ง "ถ้างั้นอยู่ต่างประเทศแล้วมีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันเลยนะ"

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” โรซี่ทำท่าโอเคให้เธอ

.......

พรุ่งนี้จะไปต่างประเทศกับมาร์ชแล้ว มีนายังคงยุ่งอยู่กับงานออกแบบในออฟฟิศ

กรณ์ก็ได้อนุมัติวันลาให้เธอเมื่อวานแล้ว ขอแค่เธอเอางานของเธอให้คนอื่นทำต่อก็พอแล้ว

เธอจัดเรียงแผนออกแบบในมือให้เรียบร้อย และเขียนโน้ตต่างๆเพื่อให้คนที่มาทำต่อจะได้เข้าใจ

เธอที่เพิ่งจัดของเสร็จ ปิดคอมเตรียมตัวเลิกงาน มาร์ชก็โทรมาหาเธอ

“ที่รัก เก็บของเสร็จหรือยัง? พรุ่งนี้บินเช้า ให้ชาร์วีไปรับไหม พวกเราจะได้ออกพร้อมกัน”

มีนาเพิ่งคิดได้ว่าวันนี้มีนัดกินข้าวกับพลและเซทท์ พูดว่า "ไม่เป็นไร ฉันยังอยู่ที่บริษัท เสร็จงานแล้ว ฉันยังต้องไปเก็บของที่บ้านก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเจอกันที่สนามบิน จะได้ไม่ต้องไปๆมาๆลำบาก”

“งั้นก็ได้” มาร์ชย้ำกับเธอว่า “อย่าดึกมาก กลับไปเก็บของแล้วก็รีบนอนได้เลย ฉันไม่อยากเห็นเธอใต้ตาดำเหมือนแพนด้านะ คนที่ไม่รู้ก็นึกว่าผมไม่ให้คุณนอนทั้งคืน”

มีนาพูดอย่างเขินๆ "พูดอะไรของนาย จริงจังหน่อย ฉันยังอยู่ที่บริษัท"

“โอเค ก็ใครให้ผมได้ภรรยาที่เก่งแบบนี้ล่ะ ผมก็ต้องยอมรับหน่อย” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน้อยใจ

มีนารู้สึกตลก และถามว่า "เตรียมของอธิเสร็จหรือยัง? เอาขนมที่เขาชอบกินไปด้วย เกิดเขาไม่ชอบของที่นั่น จะได้มีของลงท้อง"

“ไม่ต้องห่วง ป้าโบว์เตรียมของของอธิเสร็จเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าใบใหญ่มาก ของเยอะกว่าของผมอีก”

มีนาหลุดยิ้มออกมา แล้วพูดว่า "ใช่สิ แล้วก็อย่าลืมยาด้วยนะ"

“รู้แล้ว เธอนี่จะเหมือนป้าโบว์ขึ้นทุกวันแล้วน่ะ”

มีนาไม่ได้สนใจที่เขาพูด และพูดต่อ "ฉันจะคิดอีกว่าต้องเอาของอะไรไปอีก คิดออกแล้วฉันจะส่งข้อความให้นาย"

เวลานี้ เพื่อนร่วมงานที่เลิกงาน เดินผ่านโต๊ะเธอ ได้ทักทายเธอว่า "มีนา ฉันกลับก่อนนะ คุณยังไม่เสร็จเหรอ?"

เธอเอามือปิดโทรศัพท์และพูดว่า "โอเค คุณไปก่อนเลย ฉันใกล้เสร็จแล้ว"