บทที่ 298 ผมจะทำดีกับคุณ

“ก็น่าจะไม่กี่วันแล้วแหละ” พลถาม “ไม่โกรธผมแล้วเหรอ ผมรู้ว่าผมไม่ควรทำแบบนั้น แต่ว่ามันก็เพื่อเธอนะ....”

“พี่พล ฉันไม่ได้โกรธพี่” มีนาขัดจังหวะตอนเขาพูด “ก่อนที่พี่จะไป พี่จะหยุดโครงการNX group ใช่ไหม ฉันหวังว่าไม่ใช่เพราะทำเพื่ออยากจะหวนคืนอดีตของเราสองคน มันไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ”

พลพยักหน้าและพูดว่า "ผมรู้ ผมไม่มีเป้าหมายกับNX groupตั้งนานแล้ว อีกอย่างผมก็ไม่อยากอยู่เมือง C อีกต่อไป"

“แต่พี่ก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย แค่ลงทุนเหมือนเดิม อีกอย่างทำในประเทศโอกาสเยอะกว่าอีก”

“คุณไม่อยากให้ผมไปเหรอ?”

มีนามองพลที่อยู่ตรงข้าม บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร เธอพูดว่า "แน่นอนสิ สำหรับฉัน พี่ก็เหมือนกับคนในครอบครัวของฉัน มันไม่ง่ายเลยที่กว่าเราจะเจอกัน แต่ก็ไม่คิดว่าต้องมาจากกันอีก"

พลรู้สึกอยากจะร้องไห้มากๆ สุดท้ายเขาก็สูญเสียเธอไป ไม่สามารถหวนกลับไปได้อีก

“การจากลาเป็นเรื่องเศร้า พวกเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้ว พูดเรื่องที่ทำให้มีความสุขหน่อยดีกว่า” พลยังคงยิ้มและพูดว่า “มีเวลาก็พาอธิมาหาผมบ้างสิ ผมจะได้พาพวกคุณไปเที่ยว”

"ได้สิ ไม่มีปัญหา" มีนาหยิบแก้วที่อยู่ข้างหน้าเขา ยกมันขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันกับเซทท์ขออวยพรให้พี่เดินทางปลอดภัย"

พลยกแก้วขึ้นและพูดว่า "มีนา ผมก็ขอให้คุณมีความสุข"

มีนายกดื่ม ดูเหมือนว่าพลจะปล่อยจริงๆ และคิดได้แล้ว

เธอไม่ใช่แค่มีความสุข แต่ก็ยังเศร้าอยู่ จากนั้นก็เทเหล้าแล้วดื่มต่อ

พลยิ้มอย่างอ่อนโยน “อย่าเอาแต่ดื่มสิ มันไม่ดีต่อกระเพาะนะ กินอาหารหน่อยสิ”

“ก็ได้ พี่ก็เหมือนกัน” มีนาหยิบมีดและส้อมขึ้น ทำตัวสบายๆ คุยกับเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

อาหารมื้อนี้ เต็มไปด้วยความเศร้าของการจากลา แต่ก็ทำให้ปล่อยวางไปได้

มีนารู้สึกเริ่มอิ่มแล้ว และเวลาก็ดึกแล้วด้วย เปิดปากพูดว่า "พี่พล วันนี้ขอบคุณมากๆเลยนะ ฉันอิ่มแล้ว ต้องกลับแล้ว"

“โอเค ให้ผมไปส่งนะ” พลพูดขึ้นและกำลังจะลุกขึ้น

มีนาไม่อยากมีปัญหาอีก เลยโบกมือพูดว่า "ไม่เป็นไร ฉันนั่งรถกลับเอง"

พลไม่ได้บังคับเธอ และพูดว่า "โอเค งั้นคุณกลับก่อนเลย ระวังตัวด้วยนะ"

มีนากำลังคิดว่ามาร์ชขี้หึงมากๆ โอกาสที่จะเจอกันอีกคงน้อยแล้ว เลยพูดกับเขาว่า "ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะ"

"แน่นอน"

มีนาหันหลังและเดินไปที่ประตู พลนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับ มองเธอและยิ้ม

ตอนที่เธอกำลังจะเปิดประตู รู้สึกว่าโลกหมุน ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ส่ายหัวอย่างแรง

แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะเปิดประตูออก ได้แต่พิงประตู ไม่ให้ตัวเองล้ม

เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ต้องการหันหลังกลับ มองพลแล้วพูดว่า "พี่พล ฉันปวดหัวมากเลย พี่ไปส่งฉันดีกว่า"

พลเพิ่งลุกขึ้นและเดินเข้ามา ยกคางขึ้นเบาๆแล้วพูดว่า "บอกแล้วว่าให้ผมไปส่ง คุณก็ไม่ยอม"

เขาพยุงเอวเธอ และจูบที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ

มีนาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะลืมตา จากนั้นก็รู้สึกผิดปกติ "พี่....พี่ใส่อะไรในเหล้านั้น"