บทที่ 299 มึงโกหก

“มึงโกหก คนที่เธอรักคือกู คือกูเอง!” มาร์ชตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง ทำให้อธิที่อยู่ข้างๆเขาตกใจ เริ่มร้องไห้ออกมา

พลพูดอย่างใจเย็น "เธอไปหานาย ก็เพื่อลูก เธอแค่อยากเอาลูกไปจากนาย ก็เลยต้องลำบากตัวเองหน่อย ต่อไปนายก็อย่าเอาลูกมาขู่เธอ ไม่อย่างนั้นเธอก็จะเจ็บปวดอยู่แบบนี้”

“พี่พล พี่คุยกับใคร ฉันต้องการพี่ ต้องการพี่.....” สาลี่ทำเสียงมีนาอีกครั้ง

“เธอตื่นแล้ว ผมไม่มีอะไรจะคุยกับนายแล้ว” พลก็พูดย้ำอีกครั้ง “ถ้านายรักเธอจริง อย่าบังคับเธอ นายไม่รู้หรอกว่าการที่เธออยู่กับนายมันทรมานขนาดไหน”

หลังจากที่เขาพูดจบไม่รอให้มาร์ชพูดต่อ เขาก็วางสายทันที จากนั้นก็ส่งวิดีโอเขาและมีนาตอนอยู่ด้วยกันให้เขา

ในวิดีโอเห็นแค่ข้างหลังของพล แต่ท่าทางของมีนาชัดเจนมาก

ใช่แล้ว เธอยินยอม!

มาร์ชเหมือนตัวเองกำลังโดนฟ้าผ่า หัวใจของเขาว่างเปล่า

เขาไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของอธิเลย หูของเขาเต็มไปด้วยคำหวานๆ และรอยยิ้มที่มีนามีให้เขา

"ฉันชอบนายเหมือนกัน...."

"ฉันอยากอยู่กับนายตลอดไป!"

"พวกเราคือคู่กัน"

"เจอกันพรุ่งนี้นะ....."

เขาไม่เคยสงสัยในความจริงใจของเธอและคำพูดของเธอ แต่พอคิดแล้วก็รู้สึกตลกตัวเองจริงๆ

มีจิตใจที่สกปรกซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่สวยงาม และความบริสุทธิ์ของเธอ

เมื่อก่อนเขาบอกว่ารังเกียจที่เธอสกปรก ก็แค่พูดกดดันเธอแต่ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าจิตใจของคนเราสกปรกยิ่งกว่าร่างกายที่สกปรกอีก

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาเกลียดเธอจนสุดหัวใจ รอดูได้เลยว่าเธอกับพลจะเป็นตายอย่างไง เขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่!

“พ่อครับ ผมอยากไปหาแม่!” อธิตัวร้องไห้เรียกเขาไม่หยุด

ในที่สุดเขาเรียกสติคืนมาได้ มองอธิด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

อธิไม่เคยเห็นมาร์ชเป็นแบบนี้มาก่อน เขาจึงหยุดร้องไห้แล้วถามว่า “พวกเราไปหาแม่ได้ไหมครับ?”

มาร์ชจับมือเขา และพาเขาไปที่เคาน์เตอร์เช็คอิน "ไม่ไปหาแม่แล้ว เดี๋ยวพ่อพาไปเที่ยวเอง"

อธิอยากบอกว่าจะรอแม่ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา ตอนเช็คอิน เขาก็หันหลังไปดูตลอด หวังว่ามีนาจะมา

แต่ความหวังของเขาก็สูญเปล่า จากนั้นมาร์ชก็พาเขาขึ้นเครื่อง จนเครื่องบินจะบินแล้ว ก็ไม่มีปาฏิหาริย์อะไรเลย

.......

พลเก็บโทรศัพท์มือถือของเขา และพูดกับสาลี่ที่อยู่ข้างๆว่า “คุณทำได้ดีมาก เป็นนักแสดงได้เลยจริงๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเหมือนขนาดนี้”

“คุณพลคะ คุณอยากให้ทำอะไรฉันเต็มใจทำให้หมดเลยค่ะ ขอแค่คุณอย่าทำเป็นไม่สนใจฉันเลยนะ” สาลี่พูดและกอดเขา

พลผลักเธอออกมา “ผมบอกคุณแล้วไง ระหว่างเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน เงินที่ผมให้คุณมันก็พอที่จะใช้ในอนาคตได้แล้ว อย่ามากวนฉันเพราะเรื่องพวกนี้อีก"

สาลี่ยืนตัวแข็ง ไม่กล้าที่จะกอดเขาอีก “ค่ะ คุณพล”