บทที่ 301 ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ

“เป็นผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม? สามารถหาชื่อผู้หญิงคนนั้นได้ไหม?” โรซี่ถาม

“ได้ ผู้หญิงคนนั้นชื่อมีนา”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว” โรซี่เก็บโทรศัพท์ ปรากฎว่าที่คราวนี้มาร์ชเดินทางมาต่างประเทศก็เพื่อไปพามีนากับลูกมาเที่ยว แต่มีนากลับไม่มา หรือนี่จะเป็นโอกาสที่พระเจ้าประทานให้กับเธอ

มาร์ชมองโรซี่ที่เดินจากไป เขายังคงมองตามหลังเธอ และกำลังคิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่?

ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนที่มีชื่อเสียง และไม่น่าแปลกใจที่เธอจะมาที่นี่เพื่อพักผ่อน แต่อะไรจะบังเอิญขนาดที่พวกเขายังได้พบกันที่ชายหาด

หรือว่าเพื่อคำขอโทษจากเขาเพียงคำเดียว เธอเลยจงใจตรวจสอบที่อยู่ของเขา และมาที่นี่เพื่อตามหาเขา?

ผู้หญิงคนนี้รับมือยากจริงๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในโบสถ์เขาอาจจะทำเกินไปหน่อย ซึ่งเขาสามารถขอโทษเธอได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมรับในการกระทำของเธอ พูดง่ายๆก็คือเธอมันเป็นนังผู้หญิงบ้า

หากเธอยังติดตามที่อยู่ของเขาแบบนี้ต่อไป มันจะเป็นการขัดขวางเขาในการสืบเรื่องบางอย่าง ดูเหมือนว่าเขาจะต้องหาวิธีในการสลัดโรซี่ทิ้ง

เมื่อมาร์ชพาอธิกลับมาถึงโรงแรม เขาก็เจอเข้ากับโรซี่อีกครั้ง และพบว่าเธอยังคงพักอยู่ในโรงแรมเดียวกันกับพวกเขา เพียงแต่อยู่คนละชั้นกัน

หลังจากที่เขากลับมาถึงห้องพัก เขาวางแผนว่าพรุ่งนี้จะเช็คเอาท์ออกแต่เช้า ที่พักของเขาจะได้ไม่ถูกเปิดเผยอีก

ในตอนกลางคืนอาจจะเพราะอธิเหนื่อยจากการเล่น จึงได้เข้านอนแต่หัวค่ำ

แต่ในช่วงสองสามวันมานี้หลังจากที่เขาเดินทางมาต่างประเทศ เขาก็นอนไม่ค่อยหลับ และเขาต้องพึ่งพาฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในการช่วยให้หลับ

เขากำลังกอดไวน์แดงขวดนึงพลางดื่มไวน์ในแก้ว และคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่เขาได้พบกับมีนา หัวใจของเขาก็เจ็บมาก

บางทีเขาน่าจะเข้าใจความรู้สึกของตัวเองตั้งแต่ก่อนหน้านี้ และดีต่อเธอให้เร็วกว่านี้สักนิด ก่อนที่พลจะปรากฏตัว พวกเขาจะได้ไม่ผิดใจกันมากขนาดนี้ และพลจะได้ไม่มีโอกาสใช้ประโยชน์จากมัน

ในใจของเธอมีเพียงพลเสมอมา แล้วทำไมเธอถึงยังจะมายุ่งกับเขาอีก หรือเป็นเพียงกลอุบายเพื่อจะเอาลูกกลับ งั้นนี่ก็คงเป็นการเสียสละที่มากเกินไป?

แล้วไหนจะช่วงเวลาอันแสนหวานระหว่างพวกเขาอีก ทั้งหมดคือการแสดงของเธอเหรอ? งั้นแล้วการแสดงของเธอก็ดีมากจนเขาไม่ทันสังเกตเห็นเลย

มาร์ชดื่มแล้วดื่มอีก และก็เริ่มเมานิดหน่อย ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก แต่ทักษะการแสดงของเธอก็ดีมากจริงๆ เขายังเคยพูดเล่นกับเธอด้วยว่าทักษะการแสดงของเธอควรได้รับรางวัลออสการ์ นึกไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นจริง

ในเวลานี้ โทรศัพท์ในห้องพักก็ดังขึ้น เขากลัวว่าเขาจะปลุกอธิให้ตื่น จึงรีบหยิบรับสายอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขากำลังจะพูดภาษาอังกฤษ เสียงของผู้หญิงก็ดังขึ้นจากปลายสาย “มาร์ช คุณมาที่ห้องฉันหน่อยได้ไหม?”

เขารู้ในทันทีว่าเป็นเสียงของโรซี่ จึงถามอย่างเย็นชาว่า “มีอะไร?”

“ฉันปวดท้องมากเลย ดูเหมือนว่าตอนมื้อเย็นฉันจะกินอะไรผิดสำแดงไป แต่ในห้องไม่มียาเลย ช่วยหน่อยได้ไหม?”

มาร์ชพูดอย่างหมดความอดทน: “โอเค ผมจะช่วยแจ้งเจ้าหน้าที่ในโรงแรมเพื่อดูว่ามีแพทย์ที่สามารถช่วยคุณได้ไหม”

“มาร์ช อย่าโทรหาเจ้าหน้าที่ พวกเขาพูดพล่ามเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง คุณมาช่วยฉันหน่อย…...” เสียงของโรซี่ฟังดูแย่ขึ้นเรื่อยๆ และเสียงก็ขาดไปก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบ

มาร์ชนิ่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงโทรไปที่แผนกต้อนรับของโรงแรมและบอกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของโรซี่

เจ้าหน้าที่ที่แผนกต้อนรับพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า: “โอเคค่ะ ทางโรงแรมของเรามีห้องพยาบาล สามารถให้หมอไปดูได้”

“งั้นก็ดี รีบๆให้หมอไปดูนะครับ”