บทที่ 302 ความหวังหายไปหมดสิ้น

แต่เธอได้ยินไม่ค่อยชัด และเธอก็ประคองตัวเองไม่ได้จนล้มลงไปอยู่ในอ้อมแขนของแพทย์ชาวต่างชาติ

เธอเวียนหัว และรู้สึกเพียงแค่มีคนพยุงตัวเธอขึ้น ในระหว่างที่สติของเธอกำลังเลือนลางเธอก็รู้สึกว่ามีคนกดหูฟังอันเย็นเฉียบลงมาแนบกับผิวหนังของเธอ

เธอเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข คว้าไปที่หูฟังละดึงออก ก่อนจะกอดชายคนนั้นแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี: “มาร์ช.…..มาร์ช คุณเป็นของฉัน……”

.…..

มาร์ชมุ่งมั่นเดินกลับมาถึงห้องพักของตัวเอง ด้วยความที่เขากลัวอธิจะตื่น จึงเดินย่องเข้าไปในห้องน้ำอย่างเงียบๆ เขาราดตัวด้วยน้ำที่เย็นเฉียบ ในที่สุดเขาก็นั่งลงไปในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำเย็น เพื่อทำให้เขาได้สติ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขากับอธิก็เช็คเอาท์ออกจากห้องพัก ซึ่งเขาไม่ได้เลือกที่จะจองโรงแรมผ่านทางออนไลน์อีกแล้ว แต่กลับเลือกที่จะดูตามแผนที่ของเมือง และมองหาโรงแรมที่เหมาะสมเพื่อเข้าพัก

เขารู้ดีว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่โรซี่จะไม่สามารถค้นหาที่อยู่ของเขาได้อีก

.…..

เมื่อโรซี่ตื่นขึ้น ก็พบว่ามีชายต่างชาติผมสีบลอนด์นอนอยู่ข้างๆเธอ เธอตะโกนร้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แพทย์ชาวต่างชาติที่ถูกทางโรมแรมเรียกตัวมาก็ตกใจเช่นกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นระหว่างเขากับแขกของโรงแรม เขาจึงพูดขอโทษโรซี่ไม่หยุด

แต่โรซี่ไม่ฟังคำอธิบายใดๆของเขาทั้งสิ้น เธอทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง และยังคิดที่จะโทรหาตำรวจ เพื่อฟ้องร้องทางโรงแรม

แต่หลังจากที่เธอได้สติ เธอก็ไล่แพทย์ชาวต่างชาติคนนั้นออกไป เธอต้องยอมรับผลที่มาจากการกระทำของตัวเอง

จะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ไม่ได้ ถ้ากลายเป็นเรื่องใหญ่ มาร์ชที่พักอยู่ในโรงแรมเดียวกันก็จะรู้เข้า ถ้าหากว่าเจอคนรู้จัก แล้วนำข่าวเรื่องนี้ไปกระจายให้กับเมืองC ถ้าเป็นแบบนั้นหลังจากนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าในบรรดาพี่น้องของเธอเพียงสักคนที่รู้เรื่องนี้เข้า พวกเขาจะฉวยโอกาสพูดเรื่องของเธอต่อหน้าพ่ออย่างเจ็บแสบ

เธอปิดหน้า จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้

หลังจากที่เธอสงบลง เธอรู้สึกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของมีนา ทำไมผู้หญิงที่แทบจะเทียบเธอไม่ติดถึงสามารถทำลายเธอได้มาขนาดนี้!

ที่เธอต้องอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งหมดนี้ต้องโทษมีนา!

ถ้าเธอไม่ได้มาร์ชมา เธอก็จะไม่มีทางปล่อยให้มีนาอยู่อย่างสุขสบาย

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่มาร์ชทำตกไว้เมื่อคืนนี้ขึ้นมาด้วยท่าทีที่ดูเย็นชา และขอให้ผู้เชี่ยวชาญบางคนถอดรหัสผ่านของโปรแกรมรักษาความปลอดภัยที่อยู่บนจอโทรศัพท์

……

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา มีนาต้องอยู่อย่างสิ้นหวัง เธอขดตัวอยู่ข้างๆเตียงตรงมุมห้องของพล เธอกลัวที่จะได้ยินเสียงพลผลักประตูเปิดเข้ามา

เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับตัวเอง และหลังจากนี้เธอคงจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับมาร์ชและอธิได้อีกแล้ว

เธอไม่ได้กินอาหารที่พลนำเข้ามาแม้แต่คำเดียว น้ำตาเธอยังคงไหลอยู่เสมอ

เธอกำโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น พลเคยบอกว่า ถ้าเธอยังไม่สามารถปล่อยวางมันได้ เธอสามารถโทรหามาร์ชแล้วดูว่ามาร์ชเกลียดเธอมากแค่ไหน เพราะไม่มีทางที่เขาจะเชื่อเธออย่างแน่นอน

เธอใส่เบอร์มือถือที่คุ้นเคยลงไปในโทรศัพท์หลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็ยังไม่มีความกล้าที่จะกดโทรไป

เธอจ้องโทรศัพท์ และไม่เคยกดโทรออก

ในตอนที่เธอกำลังงุนงงอยู่นั่น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอแสดงถึงหมายเลขโทรศัพท์ของมาร์ช

ใจเธอสั่นระรัว อยากจะกดรับแต่ก็ไม่กล้า หัวใจเธอทั้งเจ็บและปวด เธอไม่กล้าเลื่อนปุ่มรับสายอยู่นาน

แต่พลบอกว่าเขาเคยได้ส่งวิดีโอประเภทนั้นให้กับมาร์ช และไม่ว่าเขาจะเชื่อเธอหรือไม่ก็ตาม ยังไงเธอก็คงต้องอธิบายสักหน่อย

มาร์ชน่าจะรู้สถานการณ์ของเธอดี และน่าเข้าใจว่าทั้งหมดนี้เป็นวิธีการของพลใช่ไหม?