บทที่ 304 น้ำตาจะไหล

“มีนา คุณรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน ผมอยากจะกอดคุณแบบนี้ และอยากจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต คุณจะเป็นของผมตลอดไป คุณจะมาเป็นภรรยาของผม และชีวิตนี้เราจะไม่มีวันแยกจากกันอีก”

คำพูดเหล่านี้ของพลยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอราวกับคำสาป ทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน และไม่มีทางที่จะหลุดพ้นจากมันได้.…..

เธอทนไม่ได้และยกมือขึ้นมาปิดหู แต่เสียงนั้นกลับดังเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง

เธอทรุดตัวลง ราวกับปลาที่ขาดน้ำและกำลังจะตาย เธอพยายามฝ่าฟันอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่เป็นผล

ไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหน เธอผล็อยหลับไปบนพื้นแข็งๆอันเย็นยะเยือก แต่ก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงจากโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นข้างๆ เธอ

เธอไม่ได้ดูเลยแม้แต่นิด เธอเอื้อมมือออกไปแล้วกด แล้วเธอก็ได้ยินเพียงแค่เสียงของพลดังออกมาจากโทรศัพท์: “มีนา ทำไมคุณยังไม่กลับมาอีก? อย่าลืมสิ่งที่เราตกลงกันไว้สิ ผมให้อิสระกับคุณได้ แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถขังคุณไว้ในปราสาทได้ทุกเมื่อ”

มีนาน้ำตาค่อยๆไหลอย่างเงียบๆ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งมาก: “ฉันยังคงเก็บของอยู่ที่บ้านเก่า แต่เมื่อกี้ฉันง่วงมากก็เลยผล็อยหลับไป คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ และคุณเองก็รู้ดีเรื่องที่อยู่ของฉัน และอาจจะรู้ด้วยว่าฉันอยู่ที่นี่คนเดียว ยังมีอะไรให้ต้องกังวลอีก”

“คุณก็เห็นอยู่ว่าร่างกายของคุณเพิ่งฟื้นตัว ไปทำงานวันแรกก็เหนื่อยขนาดนี้ แค่นั้นยังไม่พอคุณยังจะไปทำเรื่องอย่างอื่นข้างนอกอีก กลับมาเป็นเจ้าหญิงของผม…...”

“คุณเองก็อย่าลืมสิ่งที่สัญญากับฉันสิ ที่บอกว่าจะให้เวลาฉันสามปีในการไล่ตามความฝัน ในการก้าวขึ้นเป็นนักออกแบบแฟชั่นชั้นนำของโลก”

“โอเค งั้นคุณนอนต่อเถอะ พรุ่งนี้หลังเลิกงานผมจะให้ม่อนไปรับคุณ”

มีนาไม่พูดอะไรต่อ และในขณะที่เธอกำลังจะวางสาย พลที่อยู่ที่ปลายสายของโทรศัพท์ก็บอกกับเธอว่า: “มาร์ชกลับมาแล้ว และคืนนี้เที่ยวบินเพิ่งจะลงจอด”

เธอยังคงนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับไปไหน นิ้วของเธอนั้นแข็งทื่อ

เธอพยายามอย่างหนักที่จะบอกกับตัวเองว่าเธอเองไม่มีคุณสมบัติพอที่จะไปคิดถึงมาร์ชได้อีกต่อไป และเธอก็ไม่มีหน้าที่จะไปต่อสู้เรื่องลูกกับเขา ทำได้เพียงพุ่งความสนใจไปที่อาชีพการงานของเธอ และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น เธอถึงจะสามารถกำจัดฝันร้ายที่พลนำมาให้ได้

……

ในห้องหนังสือของวิลล่า พลต้องการยืนยันกับม่อนอีกครั้ง ว่ามีนาอยู่ที่ห้องเช่าคนเดียวหรือไม่

ม่อนพูดอย่างมั่นใจ: “มาร์ชเพิ่งจะพาลูกลงจากเครื่องบิน และตรงกลับไปที่วิลล่าริมทะเล ส่วนมีนาก็ไปที่บ้านพักทันทีหลังจากเลิกงาน และจนถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้ออกมาจากบ้านของเธอเลย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะได้พบกัน”

พลพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“คุณพล นอกจากเที่ยวบินขากลับซึ่งเป็นเที่ยวบินที่มาร์ชจองเอาไว้ล่วงหน้า กำหนดการเดินทางอื่นๆในต่างประเทศนั้นถูกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ที่อยู่ของเขาทางเราก็หาไม่ได้ เขาคงไม่ได้ไปรู้เรื่องอะไรมาหรอกใช่ไหมครับ” ม่อนพูดอย่างกังวล

พลยิ้มและพูดว่า: “ไม่ต้องไปสนใจเขา เขาเป็นแค่แม่ทัพที่พ่ายแพ้ ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะหาอะไรที่มีค่าเจอ”

“ก็จริง”

“จริงสิ เตรียมจองตั๋วเครื่องบินกลับด้วย ฉันไม่คิดจะอยู่ที่เมืองC ต่อไปแล้ว” พลเอนหลังพลางพูดต่อว่า “ส่วนบ้านหลังนี้ หาคนมาดูแลแทนไปก่อน และรับผิดชอบเรื่องการบำรุงรักษาในแต่ละวัน หากมีโอกาสมาที่เมืองC อีกครั้ง ฉันกับมีนาจะยังอยู่ที่นี่ต่อ แต่เราจะยังไม่ซื้อมันในตอนนี้”

“ครับ” ม่อนไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่านี้ เขารู้ว่าพวกเขานั้นมากันสองคน และตอนกลับต้องจองตั๋วพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งใบสำหรับคุณมีนา

คุณพลไม่เคยล้มเหลวในการทำสิ่งต่าง ๆ และแม้ว่าคุณมีนาจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็หนีไปไหนไม่พ้น

.…..

เมื่อได้ยินสิ่งที่พลพูดในตอนท้าย ว่ามาร์ชและอธิก็กลับมาแล้ว เธอก็นอนไม่หลับอีกเลย

เธอลุกขึ้นจากพื้นเย็นๆ และใช้แล็ปท็อปเพื่อท่องเว็บ เธออดไม่ได้ที่จะค้นหาชื่อมาร์ชในเว็บไซต์ เธอเพียงแค่ต้องการที่จะได้เห็นทุกอย่างเกี่ยวกับเขา

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาที่ทั้งสองคนต่างก็รักๆเลิกๆมาตลอด แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าเวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันมันมีค่าแค่ไหน เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอนั้นยังมีอีกเยอะ และยังมีเวลาเหลืออีกมากที่จะได้อยู่ด้วยกัน

เธอลูบที่ใบหน้าของมาร์ชซึ่งอยู่บนภาพหน้าจอแล็ปท็อป และเธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ได้โปรดดูแลอธิตัวน้อยด้วย เมื่อถึงวันหนึ่งถ้าฉันมีหน้าไปพบคุณฉันจะบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้น