บทที่ 305 เหยียบย่ำกันแบบนี้

ชาร์วีรีบผลักกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และเดินตามหลังเขาติดๆ และคิดว่าไม่อยากจะไปรบกวนเขาอีก เขาช่างสมกับที่เป็นนายน้อยจริงๆ ทันทีที่กลับมาถึงบนหัวเขาก็ดูราวกับมีเมฆอึ้มครึ้มก้อนใหญ่ลอยตามมาพร้อมกับความกดอากาศที่ลดต่ำลง

ในขณะที่นั่งอยู่ในรถ เพียงไม่นานอธิตัวน้อยก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของมาร์ช

มาร์ชถามไปตามตรงว่า: “โอกาสอะไรที่เราจะใช้ต่อกรกับ VE Group ?”

“จำสถานที่ที่กลุ่มของ VE Group มอบให้เราเพื่อสร้างสวนสนุกได้ไหม เมื่อเร็ว ๆ นี้ผมพบว่ามีข้อเพิ่มเติมในสัญญา ที่ทำให้ VE Group ไม่สามารถถอนการลงทุนจากในโครงการนี้ได้ตามอำเภอใจ มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องจ่ายเงินชดเชยให้พวกเราสามเท่าจากเงินทุนเดิม”

ในที่สุดมาร์ชก็จำได้ว่า ในตอนที่พวกเขาเซ็นสัญญาเกี่ยวกับโครงการนี้กับ VE Group พวกเขามองโลกในแง่ดีมาก ไม่เพียงเพราะเหตุผลจากเรื่องของโรซี่เท่านั้น แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็เห็นด้วย

ในช่วงแรก NX Group เริ่มก่อสร้างก่อน ซึ่งทาง NX Group เองก็เป็นผู้สนับสนุนเงินทุนด้วย และเพื่อป้องกันไม่ให้เงินสนับสนุนที่ตามมาที่หลังของ VE Group ตามไม่ทัน เขาได้ขอให้ทนายความเพิ่มประโยคที่ดูไม่สะดุดตาลงไปในสัญญานี้เป็นการพิเศษ ซึ่งทาง VE Group เองก็ยอมรับมันอย่างง่ายดาย

เขาไม่เคยคิดเลยว่าด้วยเงื่อนไขข้อนี้มันจะช่วยให้พวกเขาได้รับค่าตอบแทนถึงสามเท่า และโครงการนี้ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องถูกระงับ

“จริงด้วย งั้นพรุ่งนี้ให้ทนายส่งจดหมายไปยัง VE Group ด้วย”

“โอเค” ชาร์วีอดไม่ได้ที่จะถาม “คราวนี้คุณพบอะไรที่ต่างประเทศไหม? ทำไมคุณพลเขาถึงกัดเราไม่ยอมปล่อย?”

มาร์ชหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ และพูดอย่างเย็นชาว่า: “ฉันพบหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับเขา แต่ก็ยังพบอะไรที่เกี่ยวข้องกับเรา”

“เป็นไปได้ไหมที่เขาจะจัดการเราเพื่อคุณมีนา?” ชาร์วีถอนหายใจ “คนแบบนี้นี่น่ากลัวจริงๆ ราวกับว่าใช้ความรักเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นพวกเรายังไงยังงั้น”

มาร์ชมองดูอธิที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา และพูดว่า: “ที่จริงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”

“คุณหมายความว่ายังไง?” ชาร์วีพูดอย่างไม่เข้าใจ “แล้วเมื่อกี้ที่อธิบอกว่าคุณมีนาไม่ได้ไปกับนายน้อย มันหมายความว่ายังไง? นายน้อย คุณมีอะไรปิดบังผมเอาไว้หรือเปล่า? หรือว่าคุณวางแผนที่จะพาคุณมีนาไปด้วย? สรุปว่าตอนนี้คุณมีนาเธอเป็นของใครกันแน่ แล้วถ้าคุณพาเธอไปด้วย เรื่องทั้งหมดที่เธอรู้เกี่ยวกับคุณ เธอจะไม่เอาไปบอกกับคุณพลเหรอ?”

มาร์ชไม่ต้องการที่จะได้ยินในสิ่งที่เขาพูด ดังนั้นเขาจึงเงียบไม่พูดไม่จา

โชคดีที่เขาไม่ได้บอกใครเลยนอกจากป้าโบว์ ว่าเขาและมีนานั้นกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ไม่เช่นนั้น ตอนนี้เขาคงจะกลายเป็นตัวตลกสำหรับทุกคนแน่ๆ

มือข้างหนึ่งของเขากำหมัดแน่น เขารู้สึกเกลียดผู้หญิงคนนี้เข้ากระดูก!

เขาทุ่มให้เธอสุดใจ แต่เธอกลับเหยียบย่ำเขาแบบนี้!

ม่อนเห็นในกระจกมองหลังว่าใบหน้าของมาร์ชดูมืดมนยิ่งกว่าอะไร เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

.…..

วันรุ่งขึ้น มีนาไปทำงาน เธอยังคงทำงานล่วงเวลาที่บริษัทจนค่ำมืด และพลก็ไม่ได้โทรมาถามอะไรเธอเลย

จนกระทั่งเวลาสามทุ่ม เธอออกมาจากห้องทำงาน และเมื่อเดินออกจากประตูบริษัทมา ก็พบว่ามีรถคันหนึ่งจอดรอเธออยู่ที่ริมถนน

เมื่อม่อนเห็นเธอ เขาก็รีบลงจากรถทันที และเปิดประตูตรงที่นั่งด้านหลังให้

มีนาเข้าไปนั่ง ระหว่างทางเธอพูดไม่อะไรเลย

ม่อนแอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะๆ และรู้สึกว่าเธอดูโอเค ไม่ต่างอะไรจากเมื่อก่อน จะมีก็แต่ความรู้สึกที่ว่าเธอนั้นดูแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ สายตาที่ดูแน่วแน่ ราวกับไม่มีอะไรที่จะสามารถทำลายเธอได้ ความแข็งแกร่งแบบนี้เห็นแล้วมันทำให้รู้สึกเจ็บปวดจริงๆ

เมื่อกลับมาถึงวิลล่าของพล ทันทีที่มีนาเดินเข้าประตูมาเธอก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าว แต่เธอไม่มีความอยากอาหารเลยและกำลังจะเดินตรงขึ้นไปยังชั้นบน

“มีนา คุณกลับมาแล้ว นี่คุณยังไม่กินข้าวอีกเหรอ?” พลที่ยังคงสวมผ้ากันเปื้อนสำหรับครัว เดินไปหาเธอแล้วถาม

มีนาเดินถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า: “ฉันกินข้าวมาจากออฟฟิศแล้ว ฉันเหนื่อยมาก ฉันจะไปพักผ่อน”

พลอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอกลับรีบเดินขึ้นไปยังชั้นบนอย่างรวดเร็ว