บทที่ 306 คาดหวังว่าจะได้ตายไปเร็วๆ

พลเดินไปที่ข้างๆเธอ โน้มตัวเข้าไปจับหน้าเธอแล้วพูดว่า: “ผมไม่เก่งในสิ่งที่คุณถนัด แล้วผมจะเข้าไปยุ่งได้ยังไง? เมื่อเราเดินทางถึงต่างประเทศพวกเราต่างก็ยุ่งกับงานกิจการของตัวเอง และผมแค่หวังว่าจะได้อยู่กับคุณ ได้พูดคุยกับคุณแบบนี้เป็นครั้งคราว”

“ฉันก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่าการไม่เข้ามายุ่งคือการเคารพในสิ่งที่ฉันเลือก ฉันต้องการที่จะที่ไปปารีสเพื่อเรียนเรื่องการออกแบบแฟชั่นเป็นเวลาหนึ่งปี นี่เป็นความฝันของฉันเสมอมา ที่จะได้อยู่ในห้องโถงที่ดีที่สุดเพื่อศึกษาและพัฒนาตัวเอง……”

“คุณยังคิดจะหนีอีกเหรอ?”

มีนาเอาชนะความกลัวภายในใจเธอที่มีต่อเขา เธอดึงมือของเขาที่จับใบหน้าของเธอออกและพูดว่า: “ฉันไม่เคยคิดจะหนี นิวยอร์กกับปารีสอยู่ไกลกันเหรอ? พวกเราก็ยังสามารถพูดคุยกับแบบนี้ได้เป็นครั้งคราว ระยะเวลา 3 ปีที่ต้องการไม่ใช่แค่เวลาเท่านั้น แต่ยังต้องการพื้นที่ส่วนตัวด้วย เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องกลัวอีกต่อไปเวลาที่ฉันเจอคุณ ถ้าคุณยังคอยควบคุมฉันอยู่แบบนี้นี้ ความกลัวของฉันที่มีต่อคงจะไม่มีทางหายไป…...”

“ตกลง ผมจะช่วยติดต่อโรงเรียนออกแบบแฟชั่นที่ดีที่สุดของที่นั่นให้คุณเอง”

“ไม่ต้อง ฉันได้รับหนังสือแจ้งเรื่องการรับเข้าเรียนแล้ว และฉันเพิ่งเห็นมันเมื่อวานในตอนที่ลงชื่อเข้าใช้อีเมล” น้ำเสียงของมีนาหนักแน่น

พลลูบหัวเธออีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผมรู้ดีว่ามีนาเก่งที่สุดแล้ว ตกลง ผมให้สัญญากับคุณ ว่าในระหว่างหนึ่งปีที่คุณกำลังเรียนอยู่ผมจะจัดการทุกอย่างในชีวิตของคุณให้เอง”

“ขอบคุณนะ ฉันต้องพักผ่อนแล้ว”

“ทำไมคุณถึงไม่เรียกผมว่าพี่พลแล้วล่ะ ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนสุภาพกับผมจัง?”

ทุกครั้งที่เธอพูดขอบคุณ หัวใจของเขามักจะรู้สึกเจ็บปวด

เขาเป็นคนที่รักษาตัวตนของเธอเอาไว้ แต่ระยะห่างที่มองไม่เห็นระหว่างพวกเขานั้นมันดูเหมือนจะยิ่งห่างออกไปเรื่อย

มีนายืนขึ้น และก้าวถอยหลังด้วยความกลัว “เพราะฉันกลัว และกลัวคุณเป็นพิเศษ”

แต่พลก็เดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง ทันใดนั้นก็อุ้มเธอขึ้น และยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางพูดต่อว่า: “คุณเองก็รู้ดีว่าผมไม่สามารถทำอะไรคุณได้ ผมก็แค่อยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม”

ใบหน้าของมีนาเริ่มซีดลงในทันที ภายในใจรู้สึกหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังกลัวพลอยู่ดี

“อย่ากลัวเลย” พลวางเธอลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง และกอดเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดข้างหูเธอว่า “คุณกลัวผม ก็เพราะว่าคุณไม่คุ้นเคยกับการอยู่ใกล้ผมแบบนี้ หลังจากนี้คุณก็แค่ต้องทำตัวให้คุ้นเคยอย่างช้าๆ”

มีนาปิดตาของเธอลง น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากหางตาของเธอ

.…..

เมื่อถึงช่วงปลายฤดูร้อน อากาศยังคงร้อนอยู่ มีนายื่นใบลาออกให้กับกรณ์

เธอถือกล่องกระดาษแข็งเล็กๆเดินออกมาจากบริษัทแฟชั่น เดิมทีเธอไม่ต้องการจะออกจากเมืองนี้อีกแล้ว แต่วันนี้เธอจำเป็นต้องไป

เป็นเวลาเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์กำลังแผดเผาอยู่บนท้องฟ้า เธอแหงนมองท้องฟ้าจากนอกอาคาร แสงแดดส่องเข้าที่ดวงตาของเธอ เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้น้ำตาของเธอแห้งในทันที

ในเวลานี้ โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้น และเธอก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ กลัวที่จะได้ยินเสียงที่อ่อนโยนของพล

แม้ว่าเธอไม่ต้องการที่จะรับสาย แต่เธอก็ต้องจำใจวางกล่องกระดาษแข็งกล่องนั้นลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เธอรู้สึกโล่งใจทันทีเมื่อเห็นว่าหมายเลขนั้นเป็นของเทมป์

“มีนา เมื่อกี้กรณ์บอกกับผมว่าคุณลาออกแล้ว” เทมป์เริ่มถามเธอ “ทำไมล่ะ ไม่ใช่ว่าคุณทำงานนี้ได้ดีหรอกเหรอ?”

มีนาตอบกลับไปว่า: “เทมป์ ฉันวางแผนที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศหนึ่งปี ก่อนหน้านี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันไม่ได้พยายามเรียนให้จบ ซึ่งมันทำฉันรู้สึกอยู่เสมอว่าขาดความเป็นมืออาชีพ และการได้เรียนต่อก็เป็นอีกหนึ่งความใฝ่ฝันของฉัน”