บทที่ 307 ที่นี่สวยมาก

มีนาดึงมือของเธอกลับมา มองไปรอบๆ แล้วพูดขึ้น: “อย่าทำอย่างนี้ พวกเรายังอยู่บนถนน ขึ้นรถเถอะ ในรถมีแอร์”

เธอกำลังคิดที่จะแสดงความรักต่อเขาอย่างเหมาะสม บางทีเขาอาจจะผ่อนปรนในการสอดส่องดูแลเธอ และไม่ว่ายังไงเธอก็อยากพบกับลูกก่อนที่จากไป

“โอเค งั้นพวกเรากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ เย็นนี้เซทท์บอกว่าเขาจะเชิญพวกเราไปทานมื้อเย็น ถือเป็นการขอโทษที่ผิดนัดครั้งก่อน”

“ฉันบอกเขาแล้วว่าไม่ต้อง” มีนาพูดในขณะที่เธอกำลังเข้าไปในรถ

พลนั่งลงบนที่นั่งคนขับ และพูดว่า: “ช่วงนี้พวกเราไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกกันเลย ขอยืมเขาเป็นเจ้ามือ เพื่อจะช่วยทำให้อารมณ์ของคุณเปลี่ยน” จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถ

มีนาเพียงแค่ยิ้ม และไม่พูดอะไรอีก

เมื่อพวกเขาขับรถออกไป มาร์ชที่กำลังนั่งอยู่ในรถฝั่งตรงข้าม จ้องมองไปที่รถที่กำลังขับออกไปจากที่จอด

เช้านี้เขาออกมาจากบ้านพักริมทะเล เดิมทีเขาจะขับรถไปที่บริษัท แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขาขับรถมาถึงที่หน้าประตูของบริษัทแฟชั่นอินเทรนด์โดยไม่รู้ตัว

เขารออยู่ในรถเงียบๆ รอคอยที่จะได้พบใครซักคนอีกครั้ง และต้องการที่จะถามเธอแบบซึ่งๆหน้า

แต่หลังจากที่เห็นเธอเดินออกมาจากบริษัท เธอก็รับสายโทรศัพท์ และเมื่อเธอวางสาย พลที่เร็วกว่าเขาหนึ่งก้าวก็ไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอ

มาร์ชมองดูพวกเขาด้วยแววตามืดมนและเย็นชา ในขณะที่พวกเขาจากไปอย่างหวานชื่น เขาเข้าใจแจ่มแจ้งและไม่จำเป็นต้องคุยกับเธอแบบซึ่งๆหน้าแล้ว เพราะถามอะไรไปก็คงจะไม่มีประโยชน์

ถ้าเขายังไม่เชื่อในสิ่งที่พลเคยพูดกับเขา และวิดีโอที่พลส่งให้เขา ตอนนี้เขาก็ควรจะเชื่อสิ่งที่ตาเห็น!

.…..

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน พลก็ขับรถพามีนาไปที่จุดชมวิว

แสงเรืองรองส่องสะท้อนบนทะเลสาบเป็นประกายระยิบระยับ และรถยังคงขับต่อไปตามถนนเรียบริมทะเลสาบ

มีนากดกระจกรถลง และมองไปที่ทะเลสาบสีแดง ก่อนจะอุทานว่า: “ที่นี่สวยมาก”

“คุณไม่เคยมาเหรอ? ฉันได้ยินมาว่าที่นี่เป็นจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงมากในเมือง c” พลพูดขณะขับรถ

มีนาส่ายหัวและพูดว่า: “ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับที่นี่มาเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยมีโอกาสได้มาเดินชมเลย”

“ดูเหมือนว่าเซทท์ เด็กคนนี้จะเลือกสถานที่กินข้าวได้ถูกต้องเลยสินะ” พลที่กำลังคิดอะไรบางอย่าง พูดขึ้น “รอให้ไปถึงนิวยอร์ก ผมจะพาคุณไปเดินเล่นที่ Central Park ทะเลสาบที่นั่นมันสวยมาก”

มีนาอดไม่ได้ที่จะมองเขาและพูด: “แต่โรงเรียนที่เชิญฉันอยู่ในปารีส ฉันอยากตรงไปที่นั่นเลย…..”

“ตามผมกลับไปที่นิวยอร์กก่อน แล้วผมจะพาคุณไปที่นั่นเมื่อโรงเรียนใกล้เปิด” น้ำเสียงของพลนั้นคือไม่ยอมอย่างไม่ต้องสงสัย

มีนาหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถอีกครั้ง พลปล่อยมือข้างหนึ่ง แล้วเอื้อมมาจับมือเธอ และถามว่า: “แค่อยู่กับผมต่ออีกสองสามวันมันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เธอไม่ได้มองเขา แต่ก็ไม่ได้ตอบเขา จากที่ไกลๆเธอเห็นเซทท์และอันดานั่งอยู่ในศาลาริมทะเลสาบ อันดาดูหงุดหงิด ราวกับกำลังทะเลาะกันอยู่

“ฉันเห็นพวกเขาแล้ว ถึงแล้วใช่ไหม” มีนาพูดและดึงมือของเธอกลับ

หัวใจของพลนั้นเจ็บปวดเล็กน้อย แต่เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ใช่แล้ว ผมแค่กำลังหาที่จอดรถ”

เมื่อลงจากรถ พลยังคงจับมือมีนาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะเดินไปทางเซทท์และคนอื่นๆ

อันดาแกล้งทำท่าราวกับจะตบปากของเซทท์ และเมื่อเธอหันหน้ามาก็เห็นว่าพลและมีนาเดินจับมือกันมาแล้ว

เธอผลักเซทท์ทันที และพูดว่า: “พวกเขามาถึงแล้ว นี่นายไม่ได้บอกว่าพวกเขาเลิกกันแล้วหรอกเหรอ แล้วทำไมมีนากับพลถึงดูสนิทสนมกันมากกว่าครั้งที่แล้ว?”