บทที่ 308 เจ้าลาน้อยของฉัน

มีนาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพูดว่า: “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง งั้นขออีกขวดละกัน”

“โอเค” เซทท์ลุกขึ้น และเดินไปสั่งไวน์เพิ่มอีกขวด

ไม่ว่าอันดาจะดูปัญญาอ่อนแค่ไหน แต่เธอก็สามารถสัมผัสได้ว่ามีนาต้องการดื่มไวน์แค่เพื่อบรรเทาความกังวล แต่เนื่องจากพลยังคงนั่งขัดขวางอยู่ เธอจึงไม่สามารถถามคำถามอะไรไปได้มากกว่านี้ และคิดว่าสิ่งที่ทำให้มีนาว้าวุ่นใจส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเรื่องของมาร์ช

เธอยกแก้วขึ้นอย่างยึดมั่น แล้วพูดว่า: “หากวันนี้เธอต้องการดื่มไวน์ ฉันจะพาเธอไปจนสุดทาง ชนแก้ว”

เมื่อพูดจบ เธอก็ดื่มไวน์หมดไปก่อนหนึ่งแก้ว และก่อนที่พลจะทันได้หยุดเธอ มีนาก็ดื่มมันเช่นกัน

เมื่อเซทท์กลับมาถึง ก็เห็นว่าทั้งสองคนดื่มกันแล้ว และอันดาก็เสนอเกมส์ทายเลขขึ้นมา ถึงเขาจะอยากห้ามก็ห้ามไม่ได้

เขาทำได้เพียงเปลี่ยนไวน์ของเขาเป็นน้ำผลไม้ พลางพูดกับพลอย่างจนปัญญา: “พี่พล ผมจะดื่มน้ำผลไม้เป็นเพื่อน ดูเหมือนว่าหลังจากนี้จะมีแค่ผมที่ขับรถได้”

พลตอบเพียงโอเค จากนั้นก็ตักอาหารใส่ในจานของมีนา และพูดว่า: “ก่อนดื่มก็กินให้มากๆ”

“อืม” มีนากินเข้าไปหนึ่งคำ และเล่นเกมส์ทายเลยกับอันดาต่อ

เซทท์ยิ้มเจื่อนพลางพูดเตือนอันดา: “ที่นี่ไม่ใช่บาร์นะ เบาๆเสียงลงหน่อย แล้วก็อย่าทำลายบรรยากาศในการรับประทานอาหาร”

อันดาจ้องมาที่เขา และพูดว่า “คนอื่นเขายังรู้จักตักอาหารให้มีนา แต่นายรู้แค่ว่าฉัน เทียบกันไม่ได้จริงๆ ว่าฉันไปชอบนายได้ยังไง”

เซทท์ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้ตะเกียบคีบอาหารให้เธอ จากนั้นก็มองไปที่พลพลางยิ้ม และพูดว่า: “พี่พล เธอทำนิสัยแบบนี้ พี่คงหัวเราะแน่ๆ”

“ไม่เป็นไร นิสัยแบบนี้ก็ดี ทำอะไรตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม พวกคุณจะได้ไม่ต้องเดากันไปเดากันมา” พลหยิบน้ำผลไม้ขึ้นมา และชนแก้วกับเขา

พวกเขาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง โดยไม่สนใจมีนากับอันดาที่ยังคงต่อสู้กันด้วยการทายเลขและดื่มไวน์

เมื่อขวดทั้งสองว่างเปล่า อันดาที่เริ่มนั่งไม่ตรงก็เอนตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของมีนาเล็กน้อย และหัวเราะเหอะๆพลางพูดว่า: “ความสามารถในการดื่มเหล้าของฉันยังคงดีสินะ อยู่ข้างนอกไม่มีใครที่จะดื่มชนะฉันได้”

มีนาที่เมาเต็มที่แล้ว พูดว่า: “งั้นเธอยังดื่มได้อีกไหม? ถ้ายังดื่มได้ ขออีกขวด ไวน์นี้รสชาติดีมาก”

อันดาหันไปหาเซทท์ และชี้ไปที่เขาพลางพูดว่า: “เอามาอีกขวด”

เซทท์ลุกขึ้น คิดที่จะไปประคองเธอ พลางพูด: “เธอเมาแล้วนะ ดื่มอีกไม่ได้แล้ว”

“มีนา คุณเองเลิกดื่มได้แล้ว” ในที่สุดพลก็ส่งเสียงห้ามปราบ

มีนาดื่มไวน์ที่เหลืออยู่ในแก้ว และมองไปทางเขาด้วยท่าทางมึนเมาแล้วพูดว่า: “ไวน์นี้รสชาติดีมาก มันอร่อยมาก”

“ถ้าคุณชอบ ผมจะซื้อให้คุณหนึ่งลัง แล้วเอากลับไปก็ค่อยๆดื่ม วันนี้พอแค่นี้ก่อน”

มีนาจ้องไปยังแก้วที่ว่างเปล่าซึ่งวางอยู่อยู่ข้างหน้าเธอ และรู้สึกว่าเธอยังดื่มไม่พอ จึงพยักหน้าและพูดว่า “โอเค”

พลลุกขึ้นทันที และไปที่แผนกต้อนรับของร้านอาหารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากศาลาเพื่อซื้อไวน์ และเซทท์เองก็รีบตามไปติดๆ

ในขณะที่พวกเขาไม่อยู่ อันดาที่กำลังเมา ก็คว้าคอมีนาด้วยมือทั้งสอง และกระซิบถามเบาๆ: “มีนา เกิดอะไรขึ้น มีใครรังแกเธอเหรอ? เห็นเธอดูไม่มีความสุขเลย ต้องเป็นเพราะสามีเก่าของเธอใช่ไหม!”

มีนาที่ไม่ได้เมาเต็มที่ รู้สึกไม่สบายใจ และอยากจะเมาให้ถึงที่สุด พูดว่า: “ไม่ ฉันก็แค่อยากดื่ม”

อันดาปล่อยเธอ พลางพูดด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์: “ไม่ นี่มันไม่ใช่เธอเลยนะ เธอไม่ใช่นักดื่ม ที่เธอมาหาฉันในวันนี้เพราะเธออยากจะมาดื่มใช่ไหม…...”

ในขณะที่เธอพูดเธอไม่สามารถนั่งตรงๆได้ และกำลังจะล้มลงบนมีนา

มีนากอดเธอและพูดว่า: “เธอเมาแล้ว รอเซทท์มา พวกเราค่อยแยกย้ายกันกลับนะ”

“ฉันไม่เมา” อันดาพิงเธอ และปากก็บอกว่าไม่ได้เมา