บทที่ 309 ความสัมพันธ์ลับๆ

เมื่อมีนาตื่นขึ้นมา เธอจ้องไปที่เพดานสีฉูดฉาดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของพลไม่ใช่ในห้องนอนเล็ก

เมื่อคืนเธอดื่มมากเกินไป ตอนที่อยู่ในรถระหว่างทางกลับเธอก็เมาและเวียนหัวมาก เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอลงจากรถและมานอนอยู่ที่ห้องนอนของพลได้ยังไง

เธอลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่บนเตียง และไม่มีวี่แววของพลในห้อง

เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นเธอจำอะไรไม่ได้เลย แต่ชุดบนตัวเธอถูกเปลี่ยนไปเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้ว แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรบนร่างกายของเธอที่แปลกไปจากเดิมเลย พลไม่ได้แตะต้องตัวเธอ

ในขณะที่เธอกำลังงุนงง พลก็ผลักประตูและเดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นว่าเธอตื่นแล้ว จึงถามเบาๆ ว่า: “สร่างเมาหรือยัง โอเคไหม?”

มีนามองดูเขาที่แต่งตัวเรียบร้อย ราวกับกำลังจะออกไปข้างนอก ก่อนจะเกาผมยาวสลวยของตัวเอง หดตัวลงเล็กน้อย แล้วถามว่า: “ฉันมาอยู่ในห้องของคุณได้ยังไง?”

“ไวน์นั้นเป็นแบบที่ค่อยๆเมา เมื่อคืนหลังจากที่กลับมาถึงคุณก็เริ่มเมาเละเทะ และส่งเสียงเอะอะโวยวายจนดึกดื่น จนในที่สุดคุณก็หลับไปอย่างเงียบๆ ผมอยากให้คุณนอนหลับสบายกว่านี้หน่อย ผมก็เลยไปนอนที่ห้องนอนเล็ก” พลพูดพลางเดินเข้าไปใกล้เธอ เขาลูบผมของเธอเบาๆแล้วถามว่า “ปวดหัวไหม เมื่อคืนนี้ผมเสียใจจริงๆที่ไม่ได้ห้ามคุณและอันดาไม่ให้ดื่ม”

“ฉันเห็นอันดามีความสุข”

พลโอบเธอไว้ และปล่อยให้เธอพิงกายอยู่ในอ้อมกอด “ทีหลังอยู่ข้างนอกอย่าดื่มเหล้านะ เวลาคุณเมามันดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย”

มีนาจำไม่ได้เลยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เธอเมาเละเทะเมื่อคืน เธออยู่ในอ้อมแขนของเขาไม่ขยับไปไหน แล้วพูดว่า “ไม่ใช่เพราะมีคุณกับเซทท์อยู่ที่นั่นด้วยหรอกเหรอ พวกเราถึงได้กล้าดื่มมากขนาดนั้น ถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วยละก็ ฉันไม่มีทางที่จะดื่มเหล้าอย่างแน่นอน”

“งั้นก็ดีแล้ว” พลพูดอย่างอ่อนโยน “วันนี้คุณอยู่ที่บ้านแล้วพักผ่อนได้เต็มนะ ผมมีเรื่องต้องออกไปจัดการ เดี๋ยวตอนบ่ายผมจะกลับมาทำของอร่อยๆให้คุณกิน”

มีนาออดอ้อนอยู่อ้อมกอดของเขาราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ และพูดว่า: “คุณไปทำหน้าที่ของคุณเถอะ วันนี้ฉันอยากไปเจออธิ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันพวกเราก็จะออกเดินทางแล้ว ก่อนที่เราจะไปฉันอยากเจอลูกสักหน่อย……”

“คุณอยากจะเจออธิ หรืออยากเจอมาร์ชกันแน่?” น้ำเสียงของพลดูเหมือนจะไม่พอใจทันที

มีนารีบพูดว่า: “เจอลูกสิ”

“คุณจะไปเจออธิโดยที่ไม่ผ่านมาร์ชได้เหรอ?” พลปล่อยเธอ ก้มหน้าแล้วจับคางเธอเงยขึ้น “ผมเคยบอกคุณไปแล้ว ว่าให้ผมหาทนายที่ดีที่สุดเผื่อเอาสิทธิ์ในการเลี้ยงดูอธิคืนมาจากมาร์ช แต่คุณก็ไม่ยอม หรือว่าคุณต้องการใช้อธิในการสร้างความสัมพันธ์แบบลับๆกับมาร์ช!”

“ไม่จำเป็นต้องผ่านมาร์ช คุณยังจำสิ่งที่ฉันเคยบอกคุณเกี่ยวกับป้าโบว์ได้ไหม? แค่ติดต่อเธอ เธอจะช่วยฉันเอง”

พลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “ป้าโบว์เป็นคนของใคร แล้วฉันจะเชื่อใจเธอได้!"

มีนากัดริมฝีปากตัวเอง เธอไม่รู้ว่าจะโน้มน้าวเขายังไงดี จู่ๆเธอก็นึกถึงอะไรบางอย่างออก จึงพูดว่า: “เอางี้ไหม ฉันจะให้ป้าโบว์พาอธิไปที่ร้านของอลันด้วยตัวเอง และฉันจะไปพบเด็กคนนั้นที่ร้านขนมของอลัน แบบนี้คุณก็จะสบายใจได้”

พลจ้องที่เธออย่างพินิจพิจารณา แต่ก็ไม่ยอมปริปาก

“ขอร้องล่ะ” มีนาพูดอย่างจริงใจ “คุณไม่เชื่อใจฉัน ไม่เชื่อใจป้าโบว์แม่เฉิน แต่คุณควรจะเชื่อใจอลัน มีเขาอยู่ในร้าน คุณจะรู้ว่าฉันเพียงแค่ไปพบลูกเท่านั้น”

สีหน้าของพลดูอ่อนลงเล็กน้อย เขาก้มหน้าและจูบลงไปหน้าผากเธอ ตอบตกลง: “โอเค คุณไปพบลูกได้ ผมจะไปคุยกับอลัน”

“ขอบคุณนะ” มีนารีบหาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างเตียงทันที “ถ้าอย่างนั้นฉันจะติดต่อกับป้าโบว์เดี๋ยวนี้”