บทที่ 310 กอดลูกอีกครั้ง

“มันจะดีกว่าถ้าลูกได้อยู่กับพ่อผู้ให้กำเนิด” มีนายึดมั่นในหลักการ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดรวดร้าวจากการที่ลูกถูกพลัดพรากจากอกแม่

เธอรู้ว่าอลันเป็นพี่น้องที่ดีของพลแต่ อลันรู้จักพลจริงๆเหรอ?

อลันกับเธอก็เหมือนแต่ก่อน ที่คิดถึงแต่มิตรภาพเก่าๆ และคิดว่าไม่ว่าพลจะเคยทำอะไรมา แต่อย่างน้อยเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา

แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าสภาพจิตใจของพลนั้นมีปัญหามาตั้งนานแล้ว ตัวตนด้านมืดของเขาได้ถูกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี

อลันยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “เอาเถอะ คุณมีเหตุผลของคุณ”

“อลัน ที่จริงแล้วคุณไม่รู้จักเขา……” ในขณะที่เธอกำลังจะเตือนอลัน เธอก็เห็นป้าโบว์พาอธิเข้ามา

อธิหน้าแดงระเรื่อ ทันทีที่เธอเดินประตูร้าน เขาก็แยกตัวจากป้าโบว์และวิ่งเข้ามา แม้ว่าเขาจะเห็นมีนาแล้ว แต่ก็กล่าวทักทายอย่างสุภาพก่อนว่า “สวัสดีครับ คุณอาอลัน”

อลันยกนิ้วโป้งให้ และพูดจาโอ้อวดว่า: “เด็กดี ฉันจะไปเอาติ่มซำมาให้นะ”

มีนายืนขึ้น และยิ้มให้ป้าโบว์

อธิวิ่งไปข้างๆมีนา ก่อนจะจับมือเธอแล้วพูดว่า “แม่ครับ คุณแม่กลับจากการเดินทางนอกสถานที่แล้ว”

มีนามองไปที่อธิอย่างเสียดาย ก่อนจะตอบอืมมาหนึ่งคำ และเชิญให้ป้าโบว์นั่งด้วย

ป้าโบว์นั่งลง และอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “คุณผู้หญิง เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับคุณชาย? ไม่ใช่ว่าพวกคุณ…...”

มีนาใช้สายตาในการหยุดเธอ ต่อหน้าอธิไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้

“คุณอย่าได้ถามเลย ช่วงนี้ฉันคงจะหายไปสักพัก ส่วนเรื่องอธิคงต้องรบกวนป้าโบว์กับแก้ว”

ป้าโบว์ก้มหน้าลง แล้วพูดอย่างจนปัญญา: “นี่เป็นหน้าที่ของเรา”

แต่ในใจเธอกลับรู้สึกอึดอัดมาก เห็นได้ชัดว่ายังดี ๆ กันอยู่ แล้วมันเพราะอะไรกัน เธอเองยังไม่เข้าใจ

และครั้งนี้หลังจากที่คุณชายพาคุณหนูกลับมาจากการท่องเที่ยวที่ต่างประเทศ เขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคน เปลี่ยนเป็นเฉยเมยและมืดมนมากขึ้น แม้ว่าเธออยากจะถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเขา คุณชายก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ในอดีตแม้ว่าคุณชายจะเย็นชา และแสดงออกไม่เก่ง แต่เขาก็ไม่เคยโกรธ

เธอเดาได้เพียงว่าการทะเลาะวิวาทระหว่างคุณชายกับคุณผู้หญิงในครั้งนี้นั้นรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ เป็นไปได้ไหมที่ร้ายแรงจนไม่มีทางจะกลับมาเป็นแบบเดิมได้?

วันนี้เธอจะสัญญากับคุณผู้หญิง ว่าจะไปรับคุณชายตัวน้อยจากโรงเรียนอนุบาลล่วงหน้า และพาตัวมาที่นี่ อันที่จริงแล้ว เธอแค่อยากจะทำให้มั่นใจ เพื่อดูว่าเธอจะสามารถช่วยพวกเขาได้รึเปล่า

แต่ทันทีที่คุณผู้หญิงอ้าปากพูด เธอก็ปิดปากเงียบทันที และเธอก็ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรดี

อธิดูที่อยู่ข้างๆดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูด จึงกอดมีนาแน่น และร้องไห้ออกมาในทันที “แม่ครับกลับไปกับผมนะ ผมไม่อยากให้แม่ยุ่งกับงาน และต้องเดินทางบ่อยๆอีกแล้ว!“

ทันทีที่เขาร้องไห้ มีนารู้สึกทุกข์ใจยิ่งขึ้น เธอกอดเขาแน่นและน้ำตาก็ไหล

เธอรีบเช็ดน้ำตาตัวเอง จับที่ตัวอธิ ก่อนจะยิ้มให้และพูดกับเขาว่า : “อธิ ไม่ว่าแม่จะเดินทางหรือไม่ ลูกต้องจำเอาไว้นะว่าแม่รักลูกเสมอ รักลูกมากรักมากๆ อันที่จริงแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ไม่อยากที่จะทิ้งลูกไปเลยนะ”

อธิฟังไม่แล้วก็เข้าใจ และก็ไม่อยากจะฟังด้วย เขาจึงยังคงร้องไห้และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นแม่อย่าทิ้งผมสิ อย่าทิ้งผมไปอีกตลอดกาลเลยนะ!"

มีนาทำได้เพียงสะอึกสะอื้นและพูดว่าได้ เธอไม่สามารถบอกลูกโดยตรงได้ ไม่ได้จริงๆ

อลันออกมาจากห้องครัว และเห็นอธิกำลังร้องไห้ มีนายังคงกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ ทั้งยังมีคนชราคนหนึ่งร้องไห้อยู่ข้างๆ เขาจึงรีบไปอุ้มตัวอธิขึ้นมาปลอบ: “อย่าร้องนะ อย่าร้อง เดี๋ยวอาพาไปกินติ่มซำนะ”

“เด็กดี ไปกินติ่มซำกับคุณอาอลันนะ แม่จะนั่งคุยกับป้าโบว์ ไม่ไปไหนหรอก” มีนาพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม

เขาเช็ดน้ำตาตัวเอง และไปที่ห้องครัวกับอลัน