บทที่ 311 นายปล่อยเธอซะ

แต่ในตอนที่เธอกำลังจะวิ่งไปหาอธินั้น มาร์ชก็กระชากเธอเอาไว้อย่างไร้ความปรานี เพื่อที่จะไม่ให้เธอเข้าใกล้อธิได้อีก และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่เข้าใจที่ฉันพูดรึไง? ห้ามมาเจออธิอีก!”

“ต่อจากนี้ฉันจะไม่รบกวนพวกคุณอีกแล้ว แค่ตอนนี้ ตอนนี้ให้ฉันได้กอดลูกอีกครั้งเถอะนะคะ” มีนาเห็นอธิถูกป้าโบว์อุ้มขึ้นรถไปกับตาตัวเอง น้ำเสียงก็สั่นเครือ

รัศมีทั่วร่างกายของมาร์ชแปลเปลี่ยนเป็นมาคุและอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งอลันเองก็สัมผัสได้

อลันกลัวว่ามีนาจะเสียเปรียบ จึงพูดตอกหน้ามาร์ชไปตรงๆ ว่า “นายปล่อยเธอซะ เธอเป็นแม่ของลูก ทำไมถึงจะมาเจอลูกตามใจตัวเองไม่ได้?”

มาร์ชไม่เห็นอลันอยู่ในสายตา ทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดของเขา ไม่ปล่อยมีนาไป และพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “นายไม่ได้ยินที่อธิพูดกับนายเมื่อกี้ว่าอะไรงั้นเหรอ? ถ้าเธออยากกอดลูกจริงๆ ก็เข้าไปนั่งในรถ แล้วกลับไปกับฉัน ไม่งั้นก็ไสหัวไปไกลๆ!”

มีนาไม่ได้ออกแรงสะบัดเขาออกอีก และก็ไม่เตรียมตัวไปกอดลูกอีกแล้ว เอ่ยเสียงเบาว่า “คุณพาลูกไปเถอะค่ะ”

มาร์ชสะบัดเธอออกอย่างแรง แล้วหมุนตัวเดินจากไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมาอีก

มีนายืนอยู่บริเวณทางเข้าของร้านขนมหวาน มองดูมาร์ชที่ขับรถจากไป อธิยังคงร้องหาเธอตาปริบๆ ผ่านกระจกหน้าต่างรถ ใจเธอสลายหมดแล้ว

สองขาของเธออ่อนยวบ หงายหลังไปอย่างรับไม่ได้ โชคดีที่อลันประคองเธอเอาไว้ได้ทัน แล้วให้เธอเข้าไปนั่งพักในร้าน แล้วค่อยบอกเรื่องนี้กับม่อน

จนกระทั่งม่อนขับรถมาถึง เธอก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่มุมภายในร้าน

ม่อนเดินไปข้างกายเธออย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเรียกสติเธอว่าสามารถส่งเธอกลับไปได้ เธอจึงจะได้สติกลับคืนมา แล้วออกจากร้านขนมหวานของอลันไปด้วยความกล้ำกลืนฝืนทนกับความเจ็บปวด

……

หลังจากที่มาร์ชขับรถจากไป ภายในใจก็รู้สึกปวดร้าวราวกับโดนมีดกรีดเช่นเดียวกัน ตลอดทางจึงขับรถกลับคฤหาสน์ริมทะเลราวกับพายุเฮอริเคน

ตลอดทางป้าโบว์ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก พอกลับถึงบ้านจึงยังคงต้องปลอบขวัญอธิไม่หยุด

อธิร้องไห้ฟูมฟายไปหนึ่งถึงสองชั่วโมง ในที่สุดก็เหนื่อยจนพลอยหลับไป แล้วป้าโบว์จึงจะไปอธิบายให้มาร์ชฟังที่ห้องทำงาน

แต่เธอเคาะประตูอยู่ด้านนอกห้องทำงานประมาณครึ่งค่อนวัน มาร์ชที่อยู่ด้านในก็ไม่เปิดประตูสักที

เธอลองเปิดประตูเข้าไปเลย กลับพบว่าประตูของห้องทำงานถูกล็อกมาจากด้านใน ดูท่าแล้วคุณชายคงไม่อยากให้ใครมารบกวน

มาร์ชยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดเอาไว้ในห้องทำงานเพียงคนเดียว นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ตอนที่เจอมีนา คำพูดทุกประโยคของเธอ ทุกสีหน้าและท่าทางที่แสดงออกมา

เขาควรที่จะเกลียดเธอ เอือมระอากับเธอ แต่ทำไมจนถึงตอนนี้เขาถึงเกลียดเธอไม่ลง ความจริงทุกอย่างก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ยังจะคิดหาข้อแก้ตัวให้เธออีก

แล้วเธอล่ะ? นอกจากที่คิดจะอยากเจอลูกแล้วก็ไม่ได้คิดถึงเขาเลยสักนิด ไม่เคยที่จะสนใจกันเลยสักนิด

ตัวเขาเองนี่แม่งมีผีหลงเขามาในใจชัดๆ ถึงได้ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง รอสักวันที่เขาจะทำให้พลต้องจ่ายค่าตอบแทน และก็จะไม่ปล่อยเธอไว้เหมือนกัน

ถ้าไม่ใช่ว่าวันนี้เขามีธุระด่วน แล้วเห็นว่าป้าโบว์ไม่อยู่ ท่าทีของแก้วก็ดูแปลกๆ และจากการที่เขาไล่ถามอย่างเข้มงวด แก้วเลยจำเป็นต้องบอกความจริง เขาก็คงยังเป็นกบอยู่กะลา

มีนายังกล้าที่จะติดต่อกับป้าโบว์ต่อหน้าต่อตาของเขา แล้วก็แอบมาเจออธิ

ยังดีที่อธิเคยเอ่ยถึงร้านขนมหวานร้านนั้นกับเขา เขาจึงสามารถหาที่อยู่ของร้านจากอินเทอร์เน็ตได้โดยง่าย และก็ไปที่นั่นเลยทันที

ก่อนที่จะไปเขายังกอดความหวังที่ว่ามีนาจะยอมรับผิดเพื่อลูก ยังหวังว่าจะขอโทษเขา แต่ในตอนที่เขาได้ยินเธอพูดประโยคนั้นกับป้าโบว์ ความหวังของเขาก็ดับสูญไปแล้ว

……