บทที่ 313 เขาเป็นใคร

น้ำใช้แรงเฮือกสุดท้ายกุมมือของมีนาเอาไว้ “ฉันรู้……ฉันรู้ดีว่าตัวฉันใกล้จะไม่ไหวแล้ว เพราะฉะนั้นเลยจำเป็นที่จะต้องบอกเรื่องนี้กับเธอ คิดว่าถ้าเธอรู้ความจริง……ก็คงสบายใจขึ้น……”

“งั้นพ่อแท้ๆ ของฉันคือใคร?” มีนาเอ่ยถามพร้อมกับกุมมือเธอกลับ

แต่เธอเหมือนจะไม่ได้ยิน สายตาเริ่มหย่อนยาน ไม่รู้ว่ามองไปทางไหนแล้วพูดขึ้นว่า “หลังจากที่เขารับเธอกลับมาแล้ว ฉันอยาก……อยากจะทำดีกับเธอ แต่ฉันไม่กล้าน่ะสิ ไม่กล้า……ฉันรู้ดีว่าที่เขารับเธอเข้าตระกูลจรัลพรไพศาล ก็เพื่อทำโทษฉัน ทำให้……ทำให้ฉันไม่อาจจะลืมความอัปยศที่เคยทำเอาไว้ได้”

“แม่คะ พ่อแท้ๆ ของฉันคือใคร เขาเป็นใคร?” มีนายังอยู่ในอาการตกตะลึง จี้ถามเธอไม่หยุด

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?” บนใบหน้าของน้ำปรากฏอาการปลิ้มปริ่มออกมา “เธอเรียกฉันว่าแม่แล้ว ในที่สุดก็เรียกฉัน……เขา……เขาคือ……”

มือของเธอหล่นลงไปในชั่วพริบตา สองตาปิดสนิท บนใบหน้ายังปรากฏรอยยิ้ม เครื่องตรวจคลื่นหัวใจด้านข้างส่งเสียงตี๊ดยาวๆ ออกมา

มีนาเองก็ไม่แน่ใจว่าน้ำตาของตัวเองไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขย่ามือของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ตะโกนเสียงดังออกมาฝืนทนไม่ไหวอีกต่อไป “เดี๋ยวสิ คุณยังไม่ได้ฉันเลยว่าเขาเป็นใคร? เขาเป็นใครกันแน่……”

เจย์ที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงตะโกนร้องก็รีบพุ่งเข้ามาทันที มองเห็นน้ำที่ไม่หายใจแล้ว และมีนาที่ยังเขย่ามือของเธอย่างสุดชีวิต

เขาผลักมีนาออกอย่างแรก โผลไปที่ข้างกายของน้ำแล้วร้องไห้เสียงดังออกมา “คุณแม่ คุณแม่ครับ……คุณแม่จะทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้ อย่าทิ้งผมไป รีบฟื้นขึ้นมาสิครับ ฟื้นขึ้นมาสิ!”

มีนาโดนเขาผลักไปอีกฝั่งของเตียง แล้วนั่งมองภาพเหตุการณ์อันโศกเศร้าเช่นนี้อย่างเหม่อลอย ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อย

พวกคำพูดสุดท้ายที่น้ำพูดไว้ก่อนตายนั้นมันไม่ชัดเจน ทำให้เธอนอกจากที่จะเสียใจแล้วยังรู้สึกตกใจอย่างที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

มีพยาบาลสองคนมาที่ห้องพักผู้ป่วย ถอดอุปกรณ์ต่างๆ ออกจากตัวของน้ำเพื่อที่จะคลุมผ้าขาวให้กับเธอ

ให้ตายยังไงเจย์ก็ไม่ยอม พยาบาลสองคนโน้มน้าวเขาเอาไว้ไม่ได้ มีนาที่ค่อยๆ คืนสติจากท่ามกลางความตื่นตะลึง ก็เดินเข้ามาช่วยดึงเขาเอาไว้และพูดว่า “เจย์ นายใจเย็นลงหน่อย เธอไปแล้ว”

พยาบาลคนหนึ่งรีบใช้โอกาสนี้คลุมผ้าขาวให้น้ำ เจย์หยุดดื้อดึง ทั้งร่างนั้นหยุดนิ่งแล้วหันมามองมีนา “ก่อนที่แม่ฉันจะไป ได้พูดอะไรกับเธอไว้บ้าง?”

มีนาหายใจเข้าแล้วพูดว่า “ไม่ได้พูดอะไร แค่บอกขอโทษฉันเท่านั้น”

เจย์สะบัดเธอออกแล้วเอ่ยว่า “ใช่สิ พวกเราทั้งครอบครัวล้วนต้องขอโทษเธอ ตอนนี้บริษัทก็ถูกเธอทำหายไปแล้ว แม่ฉันก็ไปแล้ว เป็นกรรมที่มาตามสนองพวกเราทั้งหมดเลย! ไม่ว่ายังเธอจะเป็นลูกในสายเลือดยังไงก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเราแล้ว เธอออกไปเถอะ”

“ความจริงแล้วฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนายรึเปล่า เจย์ นายรู้อะไรใช่ไหม?” มีนาหวังว่าจะสามารถรู้ภูมิหลังของตัวเองจากเขาได้อย่างชัดเจน

เจย์เอ่ยด้วยดวงตาอันแดงก่ำว่า “ถ้าเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉันแล้วจะทำไม อย่าคิดว่าฉันจะขอโทษเธอนะ”

มีนาเห็นปฏิกิริยาและท่าทีของเขาแล้วคงจะไม่รู้อะไร แล้วก็มีคนเข้ามาช่วยเข็นเอาศพของน้ำออกไป

เจย์รีบเดินตามไป อยากจะดึงรั้งเตียงเอาไว้ ไม่ให้ใครเข็นน้ำออกไป

มีพยาบาลคนหนึ่งหยิบแฟ้มเอกสารอยากจะให้เจย์เซ็นชื่อ แต่มีนาเรียกเธอเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า “รอเขาตามไปก่อน ฉันเซ็นเองค่ะ”

“แต่คุณเป็นญาติเหรอคะ?” พยาบาลถาม

มีนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับความโศกเศร้าเล็กน้อยว่า “ฉันเป็นลูกสาวของผู้เสียชีวิตค่ะ”

พยาบาลไม่ได้พูดอะไรอีก ให้เธอเซ็นชื่อแล้วเดินไปทางห้องดับจิตทันที