บทที่ 320 อิจฉาจนบ้าคลั่ง

มีนาจ้องไปที่โปรไฟล์ของเซทท์ เธอจำไม่ได้ว่าคนนี้เป็นใคร ส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ช่างมันเถอะ ฉันจำคนนี้ไม่ได้แล้ว และฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา”

พลปิดโทรศัพท์มือถือและปลอบเธอว่า: “ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันก็เห็นว่าเธอคบเพื่อนมากมายเลย แม้ว่าเธอจะจำผู้คนและสิ่งต่างๆในอดีตไม่ได้ แต่เธอมีความสุขนิ”

มีนาหลับตาอย่างพึงพอใจแล้วเอนตัวพิงไหล่ของเขา “พล ที่จริงแล้วมีแค่นายคนเดียวฉันก็พอใจแล้ว ทำไมนายถึงใจดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ ฉันมีค่าอะไรนายถึงได้ใจดีกับฉันแบบนี้……”

พลหยิบผ้าพันคอสีแดงบนโซฟาด้วยรอยยิ้ม และกล่าวด้วยความเสียใจว่า: “นั่นก็เพราะว่าเธอก็ใจดีกับฉันเหมือนกัน ยังจำได้ไหมว่าเมื่อก่อนเธอเคยถักผ้าพันคอสีแดงให้ฉันด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ฉันทำมันหาย”

นานานำผ้าพันคอมาพันไว้รอบคอของพวกเขาทั้งสองคน ในส่วนลึกของความทรงจำ เธอมีความรู้สึกคลุมเครือราวกับว่าเธอถักผ้าพันคอด้วยผ้าขนสัตว์สีแดง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “นายซื้อผ้าพันคอสีแดงที่เหมือนกันสองตัวนี้ก็สวยเหมือนกันนิ นี่เป็นของแบรนด์ดังที่สั่งทำพิเศษ ซึ่งถักได้ดีกว่าฉัน”

พลก้มศีรษะลงและจูบเธอที่ปาก “แต่ฉันคิดว่าที่เธอถักด้วยมือนั้นดีกว่า”

“แต่ฉันลืมไปแล้วว่าต้องถักยังไง” มีนารัดผ้าพันคอที่พันรอบคอพวกเขาแน่น แล้วหอมแก้มเขา

“งั้นช่างมันเถอะ เอาไว้เธอนึกออกแล้วค่อยถักล่ะกัน” พลถามเธอเบาๆ “นานา ตอนนี้เธออยู่กับฉันแล้วมีความสุขไหม”

“แน่นอน ฉันมีความสุข” มีนาพูดแล้วหันไปดูทีวี เธอหยิบไอศครีมขึ้นมา แล้วตำหนิเขาว่า: “นายนั่นแหละ ที่รบกวนเวลาฉันดูทีวี ไม่รู้ว่าพลาดตอนวิเศษอะไรไปบ้าง”

พลแย่งกินไอศกรีมของเธอไปหนึ่งคำ แล้วออดอ้อนพูดอย่างไร้เหตุผลว่า: “อย่าดูทีวี ดูฉันสิ!”

“นายมีอะไรน่าดู” มีนากัดที่ช้อนไอศครีมและต้องการผลักเขาออกไป แต่เพราะผ้าพันคอที่พันอยู่เลยผลักไม่ออก เธอจึงกำลังจะแก้ผ้าพันคอรอบคอของเธอ

แต่พลไม่ให้และกล่าวว่า: “พันไว้แบบนี้แหละ อุ่นดี”

นานาท้วงว่า: “อุ่นอะไร ร้อนมาก เหงื่อท่วมหัวเลย”

พลเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าของเธอเบาๆ และจ้องมาที่เธออย่างลึกซึ้ง

มีนาถูกเขามองจนรู้สึกไม่สบายใจ และมองดูเขาด้วยความโกรธ แสงไฟจากเตาผิงสะท้อนบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์

ความทรงจำเศษเล็กเศษน้อยปรากฏขึ้นในหัวของเธอ ในท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักมีคนกางร่มให้เธอ และมันคือพล นอกจากนี้ยังมีไฟ ไฟนั้นไม่ใช่ไฟที่อบอุ่น แต่เป็นไฟที่น่ากลัว แผดเผาบนหลังของเขา……

“พล ฉัน ฉันเห็นหลังของนายลุกเป็นไฟ……” จู่ๆเธอก็ปวดหัวอย่างรุนแรง ถ้วยไอศกรีมในมือของเธอตกลงบนพื้น และไอศครีมที่กำลังจะละลายกระเซ็นลงเต็มพื้น

“นานา เธอเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหน?” พลถามขึ้นอย่างเร่งรีบ และกลัวเธอจะนึกถึงทุกอย่างในทันที

มีนาวางมือข้างหนึ่งบนศีรษะของเธอ แล้วก้มลงหยิบแก้วที่ตกลงบนพื้น “ฉันไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย”

พลแก้ผ้าพันคอ ดึงเธอไว้แล้วพูดว่า: “ไม่ต้องเก็บแล้ว เดี๋ยวฉันมาเก็บเอง ถ้าเธอไม่สบายก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องซะ”

เธอวางมือทั้งสองข้างไว้บนขมับแล้วพูดว่า: “ไม่เป็นไร บางครั้งฉันมักเป็นแบบนี้ เดี๋ยวก็ดีขึ้น ฉันยังอยากดูละครอยู่……”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ พลก็ปิดทีวี อุ้มเธอขึ้นมา และพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: “เธอสามารถดูละครได้ทุกเมื่อ แต่สุขภาพของเธอสำคัญที่สุด”

เธอพูดอืมไปอย่างช่วยไม่ได้ และรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดีหมดทุกอย่าง แต่บางครั้งเขาก็ประหม่าเธอเกินไป ปฏิบัติต่อเธอเหมือนเด็ก

เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ ห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วนั่งลงที่ขอบเตียงมองดูเธออย่างกังวลใจ

มีนายิ้มให้เขา เอาแขนโอบรอบคอของเขา แล้วพูดว่า: “หัวฉันไม่ปวดแล้ว ช่วงเวลาที่ไม่ได้เจอกันมานี้ นายคิดถึงฉันไหม”

“แน่นอน ฉันคิดถึงเธอ” พลจัดผมลอนเล็กน้อยของเธอ แล้วจับใบหน้าของเธอไว้ จูบที่หน้าผากของเธอ

เธอมุ่ยปกทันที “จะบอกราตรีสวัสดิ์กับฉันอีก แล้วไปที่ห้องถัดไป นายจะไม่อยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ?”

“พักผ่อนก่อน เธอพรุ่งนี้ยังมีเรียนอีก”