บทที่ 319 เหมือนห่างหายกันไปทั้งชีวิต

มีนาเก็บข้าวของและเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับเพื่อนร่วมชั้นเมื่อวานที่ชื่อโซฟี

มาร์ชรอให้พวกเธอออกจากห้องเรียนไปก่อน แล้วค่อยลุกขึ้นเดินตามไปอย่างลับๆ เพียงเพื่อต้องการหาคำตอบว่าทำไมมีนาถึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มีนากำลังเดินคุยกับโซฟี ทันใดนั้นเธอก็เห็นชายหนุ่มรูปงามที่สวมเสื้อคลุมสีดำและผ้าพันคอสีแดงสไตล์เดียวกับเธอ เขากำลังพิงตัวอยู่ข้างๆสวนดอกไม้ในโรงเรียนและยิ้มให้เธอ

เธอทิ้งโซฟีทันที พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของชายผู้คนนั้นราวกับนก เธอกอดชายคนนั้นอย่างขี้อ้อนแล้วถามว่า: “พล นายมาที่นี่ทำไม? ไม่ใช่ว่ามีเรื่องต้องทำและใช้เวลาสองวันถึงมารับฉันได้เหรอ?”

พลบีบคางของเธออย่างสนิทสนม “ฉันทำงานเสร็จก่อน เลยอยากมาเจอเธอเร็วๆ เซอร์ไพรส์ไหม”

“เซอร์ไพรส์” มีนาปล่อยเขา ควงมือของเขาไว้แล้วพูดว่า: “นายเหนื่อยไหม ลองกลับไปชิมอาหารฝรั่งเศสที่ฉันทำ”

“ฉันไม่เหนื่อย เมื่อเจอเธอแล้ว ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยแล้ว” พลหันศีรษะมองดูเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ แล้วถามว่า: “เธอทำอาหารฝรั่งเศสเป็นเหรอ?”

“ระหว่างที่นายไม่อยู่ ฉันอยู่คนเดียวไม่รู้จะทำอะไร เลยเรียนทำอาหารสองสามจาน คิดว่าถ้านายมาแล้ว จะให้นายแสดงความคิดเห็น”

“ฉันไม่กล้าแสดงความคิดเห็น……”

โซฟีทนไม่ไหวกับอาหารหมาของพวกเขา เมื่อเธอเดินผ่านพวกเขาไป เธอพูดกับมีนาว่า: “มีแฝนแล้วทิ้งเพื่อน พวกเธอสวีทกันต่อเถอะ ส่วนฉันไปก่อนล่ะ”

“เดี๋ยว” มีนาค่อยรู้ว่าเธอลืมเพื่อนของเธอไป เธอต้องการหยุดเธอแล้วพูดว่า: “อย่าเพิ่งไป พลบอกว่าเขาอยากเชิญเธอไปทานข้าว”

โซฟีหันหน้ามาอย่างไม่เชื่อ และทำหน้าทะเล้นใส่เธอ “ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากไปเป็นกขค.ของพวกเธอ พวกเธอไปสนุกกับโลกสองต่อสองกันเถอะ” พูดจบเธอก็หันหน้าเดินจากไปทันที

พลยิ้มและโบกมือให้โซฟี แล้วกอดมีนาไว้แน่นขึ้น ช่างเป็นคู่ครองที่น่าอิจฉาจริงๆ

มาร์ชเห็นฉากที่มีนาโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของพล และที่พวกเขาหารือกันเรื่องกินอะไร และวิธีทำอาหาร มันทำให้เขานึกถึงผู้หญิงที่เคยทำอาหารให้เขา สอนวิธีฆ่าปลาให้เขา และทำอาหารอย่างไงถึงจะอร่อย

เหมือนห่างหายกันไปทั้งชีวิต……

แต่ทำไมเขาถึงยังสนใจเธอ ยังต้องไปใส่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วเธอจะมีความสุขหรือไม่มีความสุข?

ตั้งแต่ก่อนเธอเดินทางไปต่างประเทศ เธอก็ผิดต่อคำสาบานของพวกเขาแล้ว และเธอไม่เคยติดต่อป้าโบว์เลยในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา แม้แต่ลูกของตัวเองก็ลืมไปและไม่ต้องการด้วยซ้ำ

เมื่อเขาคิดถึงอธิร้องไห้ในคืนที่คิดถึงเธอแล้วผล็อยหลับไป และร้องไห้ตื่นขึ้นมาจากความฝันอีก เขาควรจะเกลียดเธอ เกลียดเธอที่เพื่อพลผู้ชายคนนี้แล้วลืมไปว่าตัวเองยังเป็นแม่คนอยู่

เมื่อมาร์ชคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น มองดูแผ่นหลังของเธอและพลหายตัวไปในเส้นทางของโรงเรียน

“เฮ้ นายยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ”

ตอนนี้มาร์ชกำลังรู้สึกโกรธมาก เมื่อรู้สึกว่ามีคนตบหลังเขา เขาก็หันไปบีบข้อมือของอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของมีนาโซฟี

“โอ้ย เจ็บ ปล่อย รีบปล่อยเร็ว!” โซฟีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ข้อมือของเธอกำลังจะถูกเขาบีบจนหัก และพอดูท่าทางที่เย็นชาของเขาทำให้ผู้คนกลัวจนตัวสั่น

มาร์ชปล่อยเธอและถามอย่างเย็นชาว่า: “เธอวิ่งมาที่หลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”

โซฟีสะบัดข้อมือ อันที่จริงเธอกำลังจะกลับหอพัก แต่เธอบังเอิญเห็นเขายืนอยู่ตรงมุมห้อง แล้วจ้องมองไปทางที่มีนาและพลจากไป เธอจึงเข้ามาทักทายเขาด้วยความสงสัย